3

"Εκλογές, παγίδα για μαλάκες" Σαρτρ.

2

Να κάτι ενδιαφέρον για όσους ασχολούνται με την φιλοσοφία: http://anoiktofilosofikosxoleio.blogspot.com/
Στις 8 Σεπτεμβρίου αρχίζει το νέο "μάθημα" το οποίο είναι αφιερωμένο στον Επίκουρο, και αν κρίνω από την βιβλιογραφία που αναφέρεται, θα είναι μια εξαιρετική εκδήλωση.

1

Όλοι οι ηλίθιοι έχουν ίδιο τρόπο σκέψης. Σίγουρα κάπως συνεννοούνται υπογείως. Επικοινωνία μεταξύ τους δεν έχουν –η ουσία της βλακείας είναι ότι δεν μπορεί να επικοινωνήσει: είτε με τον εαυτό της, είτε με τους άλλους. Αλλά δεν μπορεί, δεν εξηγείται διαφορετικά: κάποια πηγή έχουν, γιατί τέτοια συμφωνία απόψεων δεν την βρίσκεις ούτε στα πιο δογματικά κόμματα, πχ στο ΚΚΕ. Ασπούμε, οι πιο άχρηστοι Έλληνες, είναι ταυτόχρονα οι πιο φανατικοί ελληνάρες, αυτοί που κυριολεκτικά θεοποίησαν ότι πέρασε από τούτη την έρμη χώρα. Οι πιο άχρηστοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι πλέον διεφθαρμένοι πολίτες, είναι οι πρώτοι και καλύτεροι στην καταδίκη του ελληνικού κράτους. Η μόνη δικαίωση που μπορούν να έχουν, είναι ότι τα μυαλά τους καθοδηγούνται απ’ τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Αλλά η δικαίωσή τους είναι η καταδίκη τους: το ότι πιστεύουν ότι τους πουν (είναι γραμμένο! σου λένε), είναι πρώτη ένδειξη διανοητικής αποβλάκωσης. Το επόμενο στάδιο, είναι ο φανατισμός πάνω σε αυτό που τους είπαν. Και εδώ κλείνουν τις πόρτες: δεν μπορούν να μιλήσουν πάνω από 2-3 λεπτά χωρίς πέσουν σε αντιφάσεις. Αλλά δεν δέχονται επικρίσεις. Τον βλάκα πρώτα τον διαμορφώνουν κατά πως θέλουν και μετά τον φανατίζουν. Αλλά υπάρχουν και βλάκες αυτοδίδαχτοι. Αυτοί είναι συνήθως μεγάλοι σε ηλικία. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, δεν έχουν παιδιά. Αν έχουν όμως, αυτά γίνονται συνήθως το είδος του δασκαλεμένου βλάκα. Ο αυτοδίδαχτος βλάκας είναι περήφανος: το χει καμάρι που τα μαθε όλα μόνος του. Εν προκειμένω, τα όλα που ξέρει, δεν είναι περισσότερα απ΄όσα βλέπει μια μύγα. Αλλά το μυαλό του βλάκα είναι σαν ψύλλος: μπορεί να πεταχτεί απ’ το έδαφος σε μεγάλο ύψος χωρίς μεγάλη δυσκολία. Έτσι ο ψύλλος συναγωνίζεται την μύγα. Φυσικά η μύγα δεν το ξέρει αυτό, αλλά το ξέρει πολύ καλά ο ψύλλος. Η μύγα βλέπει τα πάντα, χωρίς να φτάνει στο βάθος των πραγμάτων. Γι’ αυτό πάντα νικάει ο ψύλλος: αυτός καταφέρνει όχι μόνο να τα δει όλα, αλλά και να συνδέσει τα ασύνδετα. Οι αυτοδίδαχτοι βλάκες, επειδή διαβάζουν, όταν δεν βαριούνται, μόνο αθλητικές εφημερίδες, δεν μπορούν φυσικά να σε παραπέμψουν για αποδείξεις σε κάποιο βιβλίο ή κάτι τελοσπάντων. Γι’ αυτούς, το κυριότερο επιχείρημα είναι η πείρα. Μεγάλο πράγμα η πείρα. Δικαιούται να λέει ότι θέλει. Ο πεπειραμένος βλάκας, αυτοδιαμορφώνεται και αυτο-αποβλακώνεται. Μόνο η πείρα δικαιούται να το κάνει αυτό, γι’ αυτό οι νέοι, βλάκες και μη, οφείλουν να κάτσουν να ακούσουν την πείρα και να μην φέρουν αντιρρήσεις. Και φυσικά, η πείρα είναι το μεγαλύτερο σχολείο του ανθρώπου. Δεν διαφωνώ, αλλά απορώ γιατί μας βάζουν να σπουδάζουμε σε κατώτερα σχολεία, αντί να μας αφήσουν στον ήλιο να ωριμάσουμε ώστε να γίνουμε και μεις πεπειραμένοι απόλυτοι γνώστες. «Πήγαινε παιδί μου να μορφωθείς», αλλά κανείς δεν ρωτάει τον «μορφωμένο». «Εγώ θα σου πω πως γίνεται». Ή, «εσύ είσαι μορφωμένος, θα με καταλάβεις». Αυτή είναι η ουσία του ψύλλου: μπορεί να πει ξύλινο σίδηρο.

Ζητείται δικαστήριο.

Θ.ΠΑΓΚΑΛΟΣ: « Είναι ρεμάλι αυτός που δεν πάει να ψηφίσει για να κάνει την πλάκα του –όχι γιατί ήταν αναγκασμένος ή γιατί είχε προβλήματα- και κυρίως είναι ρεμάλι αυτός που μας δίνει και μάθημα από πάνω και μας λέει ότι «σας τιμωρώ, σας απορρίπτω, εγώ ξέρω καλύτερα.» Αυτός είναι τελείως ρεμάλι.»

Αυτό το κτήνος, όχι απλά επειδή είναι χοντρός, ο Πάγκαλος, αυτά δήλωνε μετά τις εκλογές. Και επισήμως πλέον, κατατάγεται στην κάστα των ηλιθίων πολιτικών, διότι ενώ κατηγορεί το λαό που δεν άσκησε τα δημοκρατικά του δικαιώματα και υποχρεώσεις, δηλαδή να παρευρεθεί στην ψηφοφορία, ταυτόχρονα αρνείται και καταδικάζει την δημοκρατικά «ψηφισμένη» απόφαση του λαού: το 48% του λαού θεώρησε πως δεν αξίζει καν τον κόπο να πάνε στις κάλπεις, ποσοστό που όλα τα κόμματα αρκούνται στο να το ονειρεύονται. Δημοκρατία –μεταξύ άλλων- σημαίνει πως ο κάθε πολίτης δικαιούται να εκφέρει την πολιτική του άποψη, όποια και αν είναι αυτή, είτε είναι φασιστική, είτε είναι ρατσιστική, είτε είναι η συνειδητή αποχή (δηλαδή η ολοκληρωτική άρνηση της υφιστάμενης πολιτικής). Ο Πάγκαλος, καταδικάζοντας την αποχή, στην ουσία αρνήθηκε το δημοκρατικό μας δικαίωμα να έχουμε αρνητική θέση απέναντι σε όλες τις πολιτικές και τα κόμματα.Όμως από την στιγμή που κάποιος απαγορεύει ένα πολιτικό μας δικαίωμα τίποτα δεν μας εγγυάται πως αυτή η στέρηση δικαιωμάτων δεν θα επεκταθεί και σε άλλα. Περιττό να πω πως η δημόσια καταδίκη ενός δημοκρατικού δικαιώματος, πάει να πει δικαιώματος στην ελευθερία γνώμης και άποψης, είναι φασιστική τακτική.
Όχι πολύ καιρό πριν, κάποιος άλλος –θρησκευτικός αυτή την φορά- ηγέτης (τρομάρα μας) ονόμασε ολόκληρο τον κόσμο ουσιαστικά πόρνους, επειδή κάνουμε σεξ πριν το γάμο. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί παραξενευόμαστε, μετά απ’ όλα αυτά, όταν ο ΛΑΟΣ παίρνει περίπου 350,000 ψήφους και μάλιστα σε ευρωεκλογές, και όταν στις ίδιες εκλογές είχε κατεβεί και η Χρυσή Αυγή παίρνοντας άλλες 24,000 ψήφους. Καημένοι... Αν τα γεγονότα του Δεκεμβρίου σηματοδότησαν μια καινούρια εποχή πολιτικής, τότε, όλος ο αγανακτισμένος ελληνικός λαός, σας εγγυάται πως θα μετονομάσουμε ολόκληρο το Έτος σε Δεκέμβρη.
Ο Πάγκαλος, αυτό το δίποδο γουρούνι, μας απαγόρευσε να τον αρνηθούμε! Σε ποιο δικαστήριο βρίσκεις το δίκιο σου;

Πρότεινε τίτλο.

Δεν είχα σκοπό να σχολιάσω τίποτε για τις εκλογές, αλλά όλες αυτές οι παπαρολογίες των μικρόνοων αρθρογράφων, δεν μ’ αφήνουνε σε ησυχία. Ο Παναγιώτης με ξέρει, θα πάω απ’ τον δύσκολο δρόμο.
Στην φιλοσοφία, το Ον, είναι αυτό που υπάρχει. Δηλαδή, λέει ο φιλόσοφος: η πραγματική ουσία του κόσμου, αυτό που πραγματικά υπάρχει, είναι είτε η ύλη, είτε ο θεός, είτε το άτομα κοκ. Τα αισθητά φαινόμενα δεν είναι κατ’ αυτούς παρά οι εκφάνσεις αυτής της ουσίας, τα οποία αναλόγως, είτε απορρίπτονται από τον φιλόσοφο ως παντελώς ψευδή (Παρμενίδης) είτε, παρόλο που τα αποδέχονται, ωστόσο τα θεωρούν μικροπρεπείς απομιμήσεις της πραγματικής Ουσίας (Πλάτωνας).
Ο Παρμενίδης, μην μπορώντας να αντιληφθεί ότι αυτή η πρωταρχική, βασική Ουσία, το Είναι, αλλοιώνεται, αρνήθηκε στην ύπαρξη το κενό. Αρνούμενος το κενό, αρνούνταν την κίνηση, και συνεπώς, την μεταβολή και την αλλοίωση της Ουσίας: ότι πραγματικά υπάρχει, είναι όπως είναι τώρα και για πάντα, και δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Ο Παρμενίδης αρνήθηκε το κενό, το μη-ον, την μη-ουσία. Μόνο το αμετάβλητο Ον υπάρχει.
Ο Δημόκριτος, λίγο αργότερα, αποδέχτηκε εν μέρει την άποψη του Παρμενίδη ως προς την φύση των ατόμων του, αλλά δεν ήθελε να αρνηθεί την κίνηση. Έτσι, είπε ότι η πραγματική ουσία που απαρτίζει τον κόσμο, δεν είναι μόνο τα ά-τομα (Ον), αλλά και το κενό (το μη-Ον): και τα δύο μετέχουν εξίσου στην ύπαρξη.
Αιώνες αργότερα, εμφανίζεται ο Hegel, ο οποίος «νομιμοποίησε» την θέση του Δημόκριτου, περί της ίσης συμμετοχής του Οντος και του μη-Οντος στην ύπαρξη: η μη-ύπαρξη, το κενό, η ανυπαρξία, γίνεται πλέον μέρος της Λογικής.
Τώρα τι σχέση έχουν όλα αυτά με τις εκλογές.
Αν οι ψήφοι, που είναι θετική ποιότητα και προσδιορίζει την ύπαρξη, είναι η θέση, η αποχή, δηλαδή οι μη-ψήφοι, είναι η αντί-θέση. Ο Hegel έλεγε ότι μέσω της αλληλεπίδρασης ανάμεσα στην θέση (ψήφοι) και στην αντίθεση (αποχή), δημιουργείται μια (καινούρια) σύνθεση.
Σ’ αυτές τις εκλογές, σ’ όλη την Ευρώπη, ψήφισε το 43,09%. Δηλαδή λίγοτεροι από ένας στους δύο. Και εδώ όλα τα προλεχθέντα καταλήγουν: όπως δεν νοείται κίνηση χωρίς κενό, χωρίς μη-ον, έτσι γίνεται και με τις εκλογές. Τόσα χρόνια θέσης, δεν άλλαξαν τίποτε, επειδή οι ίδιοι ψήφιζαν τα ίδια, για τους ίδιους λόγους και όλα έμεναν αμετάβλητα.
Με το κενό που δημιούργησε η αποχή, δίνει τη δυνατότητα (καλύτερα το χαστούκι) στο Ον (τους πολιτικούς) να κινηθεί ώστε να μεταβληθεί. Το πολιτικό σύστημα θέλει δεν θέλει θα αλλάξει. Και αυτήν την μεγαλειώδη αποχή μπορούμε να τη θεωρήσουμε, όσοι τουλάχιστο είναι κοντά στην ηλικία μου, την μεγαλύτερη πολιτική θέση που ζήσαμε μέχρι τώρα.
Η «δημοκρατία» μας βρωμάει, επειδή στηρίζεται στην ηλίθια διαρπαγή ψήφων, όχι με σκοπό την Πολιτική, με την αρχική έννοια, αλλά για την μικρο-πολιτική. Και αυτή η αποχή, δεν σημαίνει μονάχα την άρνησή μας ως προς τους πολιτικούς και τα κόμματα, αλλά διευρύνεται και αρνείται τον ίδιο τον θεσμό που αυθαίρετα ονομάσαμε αντιπροσωπευτική δημοκρατία: προκειμένου η ανυπαρξία να μην παραμερίσει την ύπαρξη, θα αναγκαστεί η τελευταία να αλλάξει πορεία και πρόσωπο. ‘Η, καλύτερα, στην διαλεκτική μάχη ανάμεσα στην πολιτική και την αποχή, την θέση και την αντίθεση, προκειμένου να μην εξαφανιστεί η θέση (κάτι που δεν θα γίνει), θα δημιουργηθεί μια καινούρια σύνθεση, δηλαδή θα μεταβληθεί και θα συμπορευθεί η πολιτική σύμφωνα με το αίτημα της αποχής.

Περιβάλλον και παρατάξεις.

Αυτοί που έκατσαν αριστερά στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση, δεν είπαν είμαστε προοδευτικοί επειδή υποστηρίζουμε τα συμφέροντα του κοσμάκη (και οι δικτάτορες ανέκαθεν αυτό έκαναν), αλλά είμαστε προοδευτικοί γιατί αντιλαμβανόμαστε τις ιστορικές συνθήκες της εποχής μας, οι οποίες απαιτούν ανανέωση. Και έτσι έκαναν. Οι κομματοποιημένοι αριστεροί μας αυτό δεν πρέπει να το καταλάβουν. Και, κανείς δεν φοβάται, δεν το κάνουν.
Αλήθεια, ποιο επείγει περισσότερο; Η καταστροφή του περιβάλλοντος ή ο κατώτερος μισθός; Με "μειωμένο" τον δεύτερο ζεις τουλάχιστο. Στα πανεπιστήμια κάθε βδομάδα σπαταλώνται τόνοι χαρτιού απλά για να πρασινίσουν (τραγική ειρωνεία άραγε;) ή να κοκκινίσουν τους τοίχους. Για να κάνουν δηλαδή διαφήμιση. Οι αριστερές παρατάξεις δεν αναφέρουν τίποτε για το περιβαλλοντικό ζήτημα. Και φυσικά ούτε κάνουν: όταν μια φορά ζήτησα από μια φοιτητική παράταξη να εφαρμόσει σύστημα ανακύκλωσης υλικών στην μπουάτ της, με βγάλανε τρελό. Και όταν μιλούσα με μια κοπέλα απ' αυτήν την παράταξη γι' αυτό ακριβώς το θέμα, η απάντησή της ήταν τόσο ηλίθια όσο και αποστομωτική: ας προσέχουν το περιβάλλον αυτοί που το καταστρέφουν περισσότερο, εννοώντας φυσικά, όντας η ίδια "αριστερή" (με πολλά εισαγωγικά), τους κακούς άλλους. Αυτή η απάντηση είναι ένας διπλός ορισμός: α) της βλακείας και β)της κομματοποίησης.
Επέρχονται φοιτητικές εκλογές. Δεν θα ψηφίσω γιατί θα λείπω. Αλλά και αν ήμουν εδώ, το άκυρο θα ήταν δεδομένο. Και ξέρετε γιατί; Γιατί είσαστε ανεδαφικοί, εκτός πραγματικότητας. Είσαστε κόμμα, όχι κίνημα. Και μόνο τα κινήματα είναι προοδευτικά, γιατί τα κινεί η φωνή -το μοναδικό χρέος- της εποχής τους. Τα κόμματα είναι ακριβώς αποκρυσταλλωμένα κινήματα. Γι' αυτό είσαστε μόνο για το θέατρο.
Φυσικά θα μου πεις με ποιο δικαίωμα μιλάς εσύ; Θα σου πω: με το δικαίωμα του ανορθόδοξου, που μπορεί να βλέπει εξωτερικά και χωρίς κανένα συμφέρον το ορθόδοξο.
Θα το διαβάσουν αυτό το κείμενο εκείνοι που πρέπει, αλλά θα γελάσουν. Ή θα με πουν διπλοπρόσωπο. Αλλά η δημοσίευση κειμένων μπορεί να βγει και έξω απ΄το διαδίκτυο.

Η πτυχιακή μου εργασία, η οποία έχει τον φιλόδοξο στόχο να γίνει πανεπιστημιακό βοήθημα (κατά ομολογία του υπεύθυνου καθηγητή), έχει ως θέμα την ηθική και την ενσωμάτωσή της στην περιβαλλοντική διαχείριση ενός οικονομικού οργανισμού, κάτι που αποτελεί ένα από τα πλέον φλέγοντα θέματα αυτή τη στιγμή παγκοσμίως και που αφορά τους πάντες. Αυτή η εργασία είναι και το τελευταίο γεφυράκι που μπορώ να κτίσω για την επικοινωνία μου μαζί σας. Αλλιώς, υπάρχουν χιλιάδες άλλοι τρόποι, που μου ταιριάζουν και καλύτερα και είναι και πιο αποτελεσματικοί.

;;;;

Κοιτάξτε email που μου ήρθε σήμερα (δεν άλλαξα τίποτε). Μα δεν είναι συγκινητικό;

ti ginete re?mpika sto blog sou.ante gia re!!!!!!!!!!

Τέχνη.

"Η τέχνη πρέπει να παρηγορεί τον άνθρωπο και να του μαλακώνει την ψυχή" έλεγε ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής στην Καθημερινή της Κυριακής.
Μα που ξανακούστηκε κάτι τέτοιο; Η Τέχνη είναι το σχολείο του ανθρώπου, είναι το φως στο σκοτάδι του, είναι ο δρόμος μες το χάος του. Δεν είναι τυχαίο ότι μέχρι και τον Μεσαίωνα η τέχνη ήταν σχεδόν αποκλειστικά θρησκευτική.
Μόνο ένας μεταγενέστερος Αχιλλέας μπορεί να διαβάσει την Ιλιάδα για να παρηγορηθεί και να μαλακώσει η ψυχή του. Αλλιώς του γίνεται μαστίγιο και σκοπός: ο Μέγας Αλέξανδρος είχε τα έργα του Ομήρου μαζί του όπου και αν πήγαινε.
Για να σταθείς απέναντι σε ένα πραγματικό έργο τέχνης και να νιώσεις αυτά που λέει ο Σμαραγδής, πρέπει να είσαι και ο ίδιος ένα έργο τέχνης. Αλλιώς νιώθεις λειψός. Και ποιος μες την συνείδηση της έλλειψής του νιώθει την ψυχή του να μαλακώνει ή να παρηγοριέται;
Αλίμονο, η τέχνη είναι το σκληρότερο στρατόπεδο. Και όσοι θητεύουν κοντά της δεν μπορούν παρά να γίνονται σκληρότεροι. Όχι να πηγαίνουν εκεί για παρηγοριά και ξεκούραση!
Το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι αυτός ο σκηνοθέτης, μεταξύ άλλων, έκανε και το Ελ Γκρέκο. Το οποίο είναι εξαιρετικό. Αλλά το ζήτημα έγκειται στο ότι αυτό το έργο δείχνει με το δάκτυλο το χρέος, και όχι τη χαζοχαρούμενη ανεμελιά μιας παρηγορημένης και μαλακωμένης ψυχής. Έτσι, το έργο και τα λόγια του Σμαραγδή γίνονται οι πρωταγωνιστές μιας τραγικής αντίφασης.
Ένας χριστιανός όταν έβλεπε την ψηλόλιγνη κουρελιασμένη εικόνα ενός αγίου, και έχει μέσα του τον σπόρο -το σκουλίκι- της υπέρβασης του εαυτού του, της ταύτισης του με το ιδανικό του, δεν νιώθει παρηγοριά. Νιώθει τα σφυριά του Αγώνα να του σφυρηλατούν την ψυχή του. Και αυτό ισχύει, αναλογικά, για την κάθε εποχή, με τα ξεχωριστά ιδανικά της. Γι' αυτό η τέχνη είναι στρατόπεδο, και όχι ναός.
Αλλά τι καλύτερο παράδειγμα από την δική μας τέχνη: δεν λέει απολύτως τίποτε, εκτός μερικών εξαιρέσεων. Αλλά ποιος το κατάλαβε αυτό και ένιωσε παρηγοριά;

Πραγματικά, όλα αυτά μου φαίνονταν αυτονόητα και με βάζει σε σκέψεις που ένας τόσο διάσημος καλλιτέχνης είπε ακριβώς το αντίθετο. Και μάλιστα δημόσια. Δεν είμαι ηθικολόγος, δεν λέω τι πρέπει να κάνει ο άλλος. Αλλά λέω ότι ο άνθρωπος πρέπει να κάνει κάτι. Όλα αυτά περί ανάπαυσης, μαλθακότητας και παρηγοριάς είναι καλό να λέγονται στα γηροκομεία. Όχι σε μια Ελλάδα που πάσχει ακριβώς από αυτά.

Ταξιδάκι.

Πρόσωπα: Ερωτηματικός (?), μένει Αγγλία.
Θαυμαστικός.
Περιέργεια, η μάνα τους. Δεν παρουσιάζεται.

Ερωτηματικός
Γιατί είμαι έτσι καμπυλωτός; Γιατί κοιτάω κάτω;
Και τι είναι επιτέλους αυτή η κουκκίδα;
Ο Θαυμαστικός μπαίνει κορδωτός.
Είσαι γελοίος!
Ερ.
Who me?
Θα.
Ναι ρε! εσύ.
Ερ.
Και γιατί παρακαλώ το λες αυτό;
Θα.
Ρωτάει κιόλας! Αν δεις το πώς είσαι, θα καταλάβεις.
Ερ.
Έγινες περισσότερο υπερόπτης ή μου φαίνεται;
Θα.
Απλά αναγνωρίζω την αξία μου. Και είμαι περήφανος γι’ αυτό!
Ερ.
Ναι το βλέπω. Αλλά γιατί δεν με αναγνωρίζεις επιτέλους ως δίδυμο αδερφό σου;
Θα.
Μπα!
Ερ.
Ε πώς; Δεν άκουσες ποτέ την μάνα μας, την Περιέργεια, να το λέει;
Θα.
Δεν σε ξέρω. Κάπου σε ξανάδα, αλλά αδερφός μου, δεν είσαι, σίγουρα!
Ερ.
Κι όμως, εγώ γεννήθηκα πρώτος. Η μάνα μας ίσως δεν σου μίλησε για μένα. Όμως γιατί να σου πω ψέματα;
Θα.
Εγώ, φίλε, είμαι το μόνο που υπάρχει. Είμαι η πίστη!
Ερ.
Ε και ‘γω η αμφιβολία. Αφού δεν με λογαριάζεις, θα σου κάνω κακό. Δεν με φοβάσαι;
Θα.
(Γελάει δυνατά). Θα αστειεύεσαι.
Ερ.
Καθόλου. Μάλιστα μπορώ να σου δείξω ότι μπορώ να σε αφανίσω. Είσαι;
Θα.
Εγώ είμαι ισχυρός σαν ατσάλι. Εγώ τυφλώνω!
Ερ.
Και δεν φοβάσαι που μπορεί να σου διώξω τους οπαδούς σου;
Θα.
(ξεκαρδίζεται) Αιώνες με κυνηγάς, αιώνια σου ξεφεύγω και συνεχώς μεταφυτεύομαι αλλού. Είμαι αήττητος!
Ερ.
Θυμήθηκες τώρα, ε; Και πως είσαι τόσο σίγουρος ότι αυτό θα συνεχίζεται για πάντα;
Θα.
Ωραία λοιπόν, ας συνεχίσουμε!


Η παράδοση λέει πως οι 7 σοφοί της αρχαιότητας αφιέρωσαν την ουσία της σοφίας τους στον θεό Απόλλωνα. Έτσι, πάνω στο μαντείο των Δελφών χάραξαν τα «Γνώθι σαυτόν» (γνώρισε τον εαυτό σου/έχε επίγνωση της κατάστασής σου) και «Μηδέν άγαν» (μην υπερβάλλετε). Θα έχω την τύχη να σταθώ στο μέρος όπου ο θεός του μέτρου, της μουσικής και της μαντικής, έγινε δελφίνι (εξού και το δελφικός) προκειμένου να φέρει τους άντρες ενός μινωικού καραβιού που περνούσε από κάτω, για να τους κάνει τους πρώτους ιερείς του μαντείου του.

Ευλογία.

Ξέρετε, οι ειδικοί λένε ότι τα πεύκα αυτοπυρπολούνται. Παρόλο που προκαλούν την ίδια τη καταστροφή τους, ωστόσο έτσι ανανεώνουν και το είδος τους αλλά και το δάσος συνολικά. Έτσι και με μας, αυτά που γίνονται, μπορούμε να τα δούμε με δυο τρόπους. Αν τα κοιτάξουμε συμβατικά, θα δούμε την ανάγκη που εξώθησε και τις δύο πλευρές στα άκρα. Εμείς οι ίδιοι προκαλέσαμε την καταστροφή μας (είτε με την σφαίρα, είτε με τις φωτιές και τις καταστροφές), αλλά απ' την άλλη αυτό τράνταξε συνειδήσεις, και ελπίζω, μας μπόλιασε με περισσότερη θέληση και επίγνωση της πραγματικής κατάστασης της κοινωνίας μας. Του αδιεξόδου στο οποίο βαδίζουμε δηλαδή. Αν το κοιτάξουμε υπερβατικά, δεν μπορούμε παρά να δούμε ότι όλο αυτό είναι η έκφραση μιας βάρβαρης θέλησης για αλλαγή, ένα ισχυρότατο όχι προς την υπάρχουσα κατάσταση. Σίγουρα όλοι μας κρύβουμε μια άρνηση προς την κοινωνία (που παρατραβηγμένη είναι οι κουκουλοφόροι) και μια θέληση για ασφάλεια και ήρεμη ζωή (που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν οι μπάτσοι). Απλά μερικοί γέρνουν περισσότερο στην μια ή στην άλλη κατάσταση. Αυτό είναι όλο, αυτή είναι η αιώνια φύση της κοινωνίας, αυτός είναι ο νόμος της, αυτόν τον τρόπο γνωρίζει για να αλλάζει τον εαυτό της. Εν τέλει όλο αυτό θα επιφέρει την συνολική αλλαγή.

Ευλογία.

Ακόμα που είστε καημένοι. Ο κόσμος αλλάζει μόνο με φωτιές. Πόλεμος, δύναμη, καταστροφή: αυτά τα περιστατικά έχουν όλες τις αρετές μαζεμένες. Ας ελπίσουμε ότι θα συνεχίσουν. Όμως αλήθεια, δεν είναι πανέμορφη η καταστροφή;

Μαθητοδιδάσκαλος.

Εφόσον δεν μπορώ να έχω δασκάλους, οφείλω να γίνω ο διδάσκαλος του εαυτού μου: πρέπει να αποκτήσω γνώση, να την μεταδώσω στον μαθητή μου, ώστε αυτός να καταλάβει, να βρει την ουσία. Είναι σαν να είσαι διατεθειμένος να τρέξεις μαραθώνιο απλά και μόνο για να μελετήσεις την στιγμή του τερματισμού. Γιατί όμως; Δεν ξέρω. Κανείς δεν ρώτησε τους σολομούς γιατί παίρνουν έναν τόσο μακρύ και δύσκολο δρόμο απλά για να αναπαραχθούν και να πεθάνουν.

Συνέχεια.

Εφόσον ο Παναγιώτης δεν σχολίασε την προηγούμενη ανάρτησή μου, συνεχίζω απτόητος με την μουρμούρα μου.
Δεδομένου ότι το Κράτος είναι η υλική υπόσταση της σύγχρονης πολιτικής, βλέπουμε ότι βασικός του σκοπός είναι η συντήρηση και η διαφύλαξη των ήδη υφιστάμενων πραγμάτων, κάτι που φαίνεται διαμέσου του νομοθετικού και προστατευτικού του χαρακτήρα. Το ελληνικό Κράτος έχει σαν κύριο στόχο την προστασία ενός οικείου τρόπου ζωής, των συνηθειών, της ασφάλειας κτλ. Στα δικά μου μάτια, αυτό είναι αποτέλεσμα παρακμής, καθότι παρακμή σημαίνει γεροντίστικες συνήθειες, δηλαδή αδυναμία και ανικανότητα αλλαγής. Υπερ αυτής της άποψης έχουμε την ίδια την ιστορία. Αρκεί κανείς να συγκρίνει το ελληνικό Κράτος με τα «κράτη» της ελληνικής αρχαιότητας: όλοι οι μεγάλοι ηγέτες (στρατιωτικοί και πολιτικοί, όπου αυτοί δεν ταυτίζονται) αναθεωρούσαν νόμους, ανανέωναν τα πράγματα, είχαν περισσότερο σαν ιδανικό το μπόλιασμα της κοινωνικής ζωής παρά την διατήρηση των πραγμάτων. Αλλά η παρακμή του δικού μας Κράτους μπορεί να διακριθεί και από πιο σύγχρονα παραδείγματα, όπως αυτό των σκανδιναβικών χωρών. Εκεί σημαίνει ηγέτης, εδώ αστυνομία. Εκεί το Κράτος ανακυκλώνει ακόμα και τα οργανικά απόβλητα, εδώ παντού υπάρχουν σκουπίδια. Εκεί παρόλο που έχουν πολλές πηγές ενέργειας, εκμεταλλεύονται την αιολική και ηλιακή ενέργεια στο μέγιστο βαθμό. Εδώ βγαίνει η ΔΕΗ και σου λέει εγώ ακριβαίνω το ρεύμα μου παρόλο που παράνομα μολύνω το περιβάλλον και σένα άμα σ’ αρέσει.
Πρέπει να δώσουμε νέα ώθηση στο Κράτος. Να του δέιξουμε ότι δεν το θέλουμε για τον σημερινό του ρόλο. Το πρώτο βήμα γι’ αυτό είναι να του μειώσουμε τις δικαιολογίες του, να μειώσουμε δηλαδή το έγκλημα. Έτσι θα το αναγκάσουμε να σταματήσει να συμπεριφέρεται σαν μπάτσος. Τότε η δημιουργικότητα, οι νέες ιδέες, η λειτουργικότητα, ο σεβασμός προς την κοινωνία, θα ανθίσουν. Γιατί στις φυλακές τέτοιες αξίες είναι αδιανόητες.

είναι αδύνατο να παράγω τίτλους.

Το πρώτο πράγμα που προσέχουμε σε μια γυναίκα είναι η φιγούρα της: ελκυστική γυναίκα είναι αυτή που ξέρει να ντύνεται, που ξέρει πως να περπατά, που έχει ωραία μαλλιά. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα και άχρηστα για κείνες με ψυχολογία πόρνης ή μοντέλου, δηλαδή εκείνες που σκοπός τους είναι το κέρδος μέσω του πόθου που δημιουργούν. (Επειδή η λέξη πόρνη δεν εννοείται κυριολεκτικά εδώ αλλά μεταφορικά, διατηρόντας ωστόσο το βασικό της νόημα, έτσι και το κέρδος δεν σημαίνει αποκλειστικά το χρηματικό.)

Το Κράτος τρέφεται από το έγκλημα, και το έγκλημα από το Κράτος. Κανείς ποτέ δεν δάγκωσε το χέρι που τον ταΐζει. Πάντα θα συλλαμβάνονται τα βαποράκια αντί οι μεγαλοέμποροι ναρκωτικών, όχι (μόνο) γιατί υπάρχουν ατομικά συμφέροντα από τους ιθύνοντες της πολιτικής ζωής (πχ με φακελάκια από τους έμπορους στους πολιτικούς για να τους συγκαλύπτουν), αλλά γιατί πρέπει να υπάρχει το έγκλημα καθαυτό: πως αλλιώς θα δικαιολογηθεί η ύπαρξη τόσης αστυνομίας; Και κατ΄επέκταση, το ίδιο ισχύει με όλα τα παραπλήσια επαγγέλματα: εφοριακοί, τελωνιακοί, δικαστές, φύλακες, ακόμα και οι κλειδαράδες (ποια η χρησιμότητά τους αν δεν υπάρχει έγκλημα;). Επειδή ακριβώς το Κράτος (όπως και οι τράπεζες) επιβιώνει οικονομικά χάρην στον φαύλο κύκλο φόρος-μισθός (συνεχής διακίνηση χρημάτων). Όμως και τα δύο για να υπάρχουν, πρέπει να δικαιολογηθούν: έτσι οι φόροι απαιτούνται για να διατηρήσουν την αστυνομία και τα άλλα παραπλήσια επαγγέλματα, και η αστυνομία από την ύπαρξη του εγκλήματος. (Το ποσοστό του προϋπολογισμού της Ελλάδας που πάει για την αστυνομία, τον στρατό, τους εφοριακούς κτλ, είναι κατεξοχήν το μεγαλύτερο).
Για να υπάρξει Κράτος Πρόνοιας, πρέπει να καταργηθεί το έγκλημα, ακόμα και το πιο μικρό: ακόμα και τα 20 λεπτά που σε κλέβει ο ταξιτζής, απ’ αυτήν την άποψη, θεωρείται έγκλημα και δικαιολογεί τα πάντα. Μόνο έτσι θα αλλάξει πορεία το Κράτος, και από επιβαλλόμενο και εξουσιαστικό, γίνει στήριγμα για τους ανθρώπους (όπως του αρμόζει: για τον άνθρωπο). Όσο σπαταλά τη δύναμη και τις δυνατότητές του στο έγκλημα, θα δίνει στην Παιδεία (ή στην Υγεία) μόνο το 3% του προϋπολογισμού.
Ανάληψη ευθύνης, εξάλειψη εγκλήματος, αλλαγή πορείας του Κράτους (=ουτοπία).

Παρόλα αυτά, πολλά τρεχάματα στην σχολή -βάλθηκα να την τελειώσω επιτέλους. Έμεινα και χωρίς υπολογιστή και έτσι γράφω και μπαίνω όποτε μπορέσω. Άλλαξα και χρώμα –πολύ μαυρίλα το άλλο.

Φυλακή.

Τα ξέρω όλα αυτά
τα 'χω ξαναζήσει
(σε αυτή τη ζωή
ή μήπως σε καμιά παράλληλη;)
οι λέξεις σου
να χάνονται στο άπειρο
και τα λόγια τους
λόγια του αέρα
να αποδεικνύουν έτσι την προέλευση των ιδίων
με τον εγωισμό τους περιτύλιγμα
και τον μολυσμένο τους αέρα περιεχόμενο
ολοένα να ρίχνουν άγριες μαχαιριές
και συ να ξεραίνεις
τον λαιμό και την καρδιά
την ευαισθησία και την αγάπη σου
για ένα τίποτα
που θέλει να παραμείνει τίποτα.

Κάθε μου γνωστός
κι ένα κάγκελο της μοναξιάς μου.
Κάθε μου αγάπη
κι ένα αγκάθι.

Κάθε νύχτα όλο και πιο μόνος.

Συναυλία της Καραΐνδρου.

Στην προηγούμενη ανάρτηση, αν σκεφτείς τον στίχο του Σεφέρη, “για ένα πουκάμισο αδειανό/ για μιαν Ελένη”, και γνωρίζεις τι εννοούσε ο Ποιητής με αυτόν τον στίχο, ίσως να βγει κάποιο νόημα. Διαφορετικά ούτε 'γω δεν βγαίνω από μέσα.

Το καλοκαίρι τυπικά τελείωσε σήμερα, εμείς έχουμε εξεταστική, κάνει πολύ ζέστη και στις 12 και 13 του μήνα έχει συναυλία η Καραΐνδρου. Στην διαφημιστική αφίσα γράφει “πρώτη παγκόσμια παρουσίαση του καινούριου της δίσκου” και καταλαβαίνεις πόσο μεγάλη συνθέτρια είναι. Το πρόβλημα είναι ότι για την συναυλία εγώ σήμερα το έμαθα και αυτό τυχαία καθώς το μάτι μου έπεσε στην αφίσα της, που ήταν καλά κρυμμένη στην βιτρίνα κάποιου καταστήματος (την συναυλία της Μαντόνας αντίθετα, την γνώριζα από τον Μάϊο σχεδόν, παρόλο που ούτε ενδιαφέρθηκα να μάθω). Κάπως έτσι είναι γενικά τα πράματα στην Ελλάδα. Κάπου ενδόμυχα γνωρίζουμε πως έχουμε μερικούς από τους σπουδαιότερους ανθρώπους στο θέμα της μουσικής, και σχεδόν είμαστε περήφανοι γι αυτούς, όμως δεν πάμε να τους δούμε (γι αυτό δεν διαφημίζονται -άδικος κόπος και σπατάλη χρημάτων θα είναι η διαφήμισή τους).
Για όσους δεν γνωρίζουν, η Καραΐνδρου έγραψε την μουσική για “το 10” που παίχτηκε στην τηλεόραση και που είναι βιβλίο του Καραγάτση, και είναι αυτή που γράφει την μουσική για τις ταινίες του Θέο(δωρου) Αγγελόπουλου.

Καλώς ξαναβρεθήκαμε.

Και πάλι με βλακείες, και πάλι, και πάλι.

Αδειανά πουκάμισα είναι αυτά
που ποτέ δεν φορεθήκαν.
Εγώ όμως αγαπώ τα πουκάμισα
τα λευκά, τα γαλάζια, τα λινά
παρόλο που και 'γω και κείνα γνωρίζουμε
πως πριν τα φορέσω
και μόλις τα βαρεθώ
θα ξαναβγούν στην ανεργία
όπως και πριν
θα ξαναγίνουν αδειανά
όπως και πριν.
Όμως τι αξία έχει ένας άνθρωπος γυμνός;
Τι αξία έχουν τα διπλωμένα πουκάμισα;
Είτε για προστασία από το κρύο
είτε από αγάπη για το ρούχο
όπως και να 'χει
είναι ντροπή να σαι γυμνός.

(Γιατί ο Οδυσσέας έφυγε από την Καλυψώ;)

Εμείς εδώ έχουμε πάντα καλοκαίρι.

Μάντεψε.

Μυτιλήνη σου 'ρχόμαστε
στον ήλιο να λιαζόμαστε
τις ομορφιές σου να δούμε
και καμιά μπύρα να πιούμε.

Άραγε υμνείς και συ τον Ήλιο
σαν όλα τα νησιά
με κάτασπρα σπίτια
και χαρούμενη καρδιά;

Έχεις απλωμένη την ψυχή σου
με κεχριμπαρένιους σβόλους
και καλείς τον Ήλιο
να μας φιλήσει όλους;

Έχεις απλωμένα κορμιά
γυναικεία και αντρικά
να χαίρονται την αγκαλιά σου
και που είναι κοντά σου;

Πάλι άτιτλο;

Σήμερα είδα το πιο τρελό φανελάκι. Το φορούσε ένα γομάρι με ξυρισμένο κεφάλι -φασιστόφατσα. Στο πάνω μισό έγραφε Ολυμπιακοί Αγώνες με μεγάλα γράμματα και δίπλα τις αρχαίες χρονολογίες που έγιναν. Στο κάτω μέρος είχε ένα αντιαισθητικό σπαρτιάτικο κράνος και δίπλα την ρήση Μολών Λαβέ. Το πραγματικό πρόβλημα αυτών των ανθρώπων δεν είναι ότι απλά είναι ηλίθιοι, αλλά ότι το φωνάζουν κιόλας. Έχουν αυτοσυνειδησία τα άτομα, τι να λέμε τώρα; Θα ήθελα να γνωρίσω αυτό το υπέρλαμπρο μυαλό που κατάφερε να συνδυάσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες (τους αρχαίους, όχι τους σύγχρονους. Στους σημερινούς ταιριάζει μια χαρά) με το πλέον πολεμοχαρές σύνθημα.

Το επιβεβαίωσα: οι καθηγητές της σχολής μου όντος ΔΕΝ διορθώνουν τα γραπτά. Πρέπει να παίζουν κάποιο καινούριο είδος ΠΡΟΠΟ. Και το λέω αυτό επειδή πέρασα ένα μάθημα και όχι επειδή το έμεινα.

Η τελευταία λέξη στον κόσμο των θεωριών συνωμοσίας: κάποιοι κλέβουν τα λεφτά της Ελλάδας, ώστε να πέφτουν οι μισθοί, να μην μπορούν οι νέοι να αγοράσουν σπίτι και να κάνουν παιδιά, και έτσι, μέσω της υπογεννητικότητας, να καταστραφεί η Ελλάδα, που ως γνωστό, όλοι την μισούν επειδή είναι η καλύτερη χώρα στον κόσμο και όλοι μας ζηλεύουν. Δοκίμασαν διάφορους τρόπους αυτοί οι μισέλληνες, αλλά κατέληξαν σε αυτόν που είναι και ο πιο σίγουρος.

Να θυμάστε πάντα τους χαρακτηρισμούς που δίνετε σε μια γυναίκα. Δύναται να γίνουν τα ερωτικά τους κουμπιά.

Μια κωλόγρια σήμερα στο λεωφορείο έβαλε τις φωνές σε δύο κοριτσάκια επειδή έπαιζαν και έκαναν φασαρία. Και μετά από λίγο όταν περάσαμε από μια εκκλησία έβαλε το σταυρό της. Πρέπει να έχει καιρό να δει 23άχρονο θυμωμένο. Με κοίταζε σαν ηλίθια.

Σε αυτή την χώρα απαγορεύεται να είσαι άθεος ή άθρησκος. Όσοι δικαιούνται φοιτητικό εισιτήριο οφείλουν να σηκώνονται αν κάποιος παπάς στέκεται επειδή δεν έχει άδειες θέσεις. Και αυτό ισχύει ακόμα και αν είναι νέος. Δηλαδή σηκώνεσαι για να κάτσει το σχήμα (που είναι άσχημο κιόλας). Και όταν λέω απαγορεύεται είναι κυριολεκτικά: αν μπει ελεγκτής πέφτει καμπάνα. Και να σου ' ρχεται ο Χαριτόπουλος και να λέει ότι εμείς ορμάμε στην θρησκεία. Φυσικά και το κάνουμε, αλλά μπροστά σε αυτό που κάνουν εκείνοι είναι ψιλοπράματα.

Και αυτό άτιτλο.

“Υπάρχει θεός;” ήταν το θέμα μιας ανοικτής συζήτησης με καλεσμένους όλους τους φιλόσοφους της ιστορίας. Ο πρώτος ομιλητής βγήκε στο βάθρο και άρχισε να αραδιάζει σκέψεις και μαθηματικές πράξεις προκειμένου να περάσει την άποψή του. Όταν τελείωσε, ένας αξύριστος γέρος που καθόταν πίσω-πίσω στην αίθουσα σήκωσε το χέρι του. Τόση ώρα άκουγε με το δάκτυλο στο μάγουλο και χαμογελούσε ειρωνικά.
“Πες μας Παρμενίδη” του είπε ο ομιλητής.
“Ήρθαμε εδώ”, άρχισε ο Παρμενίδης, “για να συζητήσουμε αυτό το πολύ σοβαρό θέμα. Όμως θαρρώ πως συμπεριφερόμαστε σαν παιδάκια. Γιατί πως γίνεται να ρωτάμε αν ο θεός ή οι θεοί υπάρχουν; Μήπως ακόμη και ο τίτλος της συζήτησης δεν είναι παιδιάστικος;”
“Τι εννοείς;” ρώτησε όλο περιέργεια ο ομιλητής.
“Από τη στιγμή που μιλάμε για κάτι, πάει να πει πως το γνωρίζουμε, το κατανοούμε, το αντιλαμβανόμαστε, άρα υπάρχει. Επομένως δεν μπορούμε να ρωτάμε αν υπάρχει αυτό που δεχόμαστε εκ των προτέρων ότι υπάρχει. Από αυτό βγαίνει ότι ο τίτλος της συζήτησης είναι πέρα για πέρα λανθασμένος. Αν όμως αυτό για το οποίο ρωτάμε δεν το γνωρίζουμε, δεν μπορούμε να το συλλάβουμε με την σκέψη μας, και άρα δεν υπάρχει, τότε η συζήτηση καταντά παιδιάστικη.” Σαν είπε αυτά τα λόγια ο Παρμενίδης κάθισε. Έκτοτε, δεν ξανατέθηκε θέμα αν κάτι υπάρχει ή όχι. (Υπάρχει κανείς σε αυτόν τον κόσμο που μπορεί να κατανοήσει τον θεό; Όχι. Θα μου πεις μα αυτό ακριβώς είναι η μαγεία. Θα σου πω πως αυτό είναι παραλογισμός -παρά τον λόγο- με την καντιανή έννοια.)

Δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο το πλαίσιο με το οποίο περιέβαλα την σκέψη του Παρμενίδη είναι σωστή ή έστω όμορφη, όμως νομίζω πως πέρασα ικανοποιητικά τον άκρατο ορθολογισμό του.

Άσχετο: γυναίκα είναι η επινίκια κραυγή της ομορφιάς επί της αλήθειας. Ευτυχώς.

Άτιτλο.

“Δεν με νοιάζει η εξωτερική εμφάνιση. Εγώ κοιτάζω μόνο τον εσωτερικό κόσμο του άλλου.”

Αυτή η φράση, την οποία έχω ακούσει χιλιάδες φορές μέχρι σήμερα, μόνο κάτω από μια χριστιανική νοοτροπία μπορεί να ειπωθεί. Απορρέει φυσικά από το διαχωρισμό της πραγματικότητας σε πνεύμα και ύλη -πάντα θα προτιμάται το πνεύμα, η μη-πραγματικότητα. Πρέπει να είσαι Έλληνας για να μπορείς να την περιφρονήσεις. Γιατί ο Έλληνας γνωρίζει πως δεν υπάρχει ομορφιά παρά μόνο στην αρμονία. Η ομορφιά και η σπουδαιότητα των αγαλμάτων της Αρχαϊκής και Κλασσικής περιόδου, πηγάζει ακριβώς από το ότι εναρμονίζουν τον εσωτερική με την εξωτερική ομορφιά. Μια απλή παρατήρηση κάποιου Δισκοβόλου ή ενός Κούρου αυτών των εποχών το μαρτυρά: γυμνασμένο και καλλίγραμμο κορμί χωρίς υπερβολές, που συνδυάζεται με την εσωτερική πειθαρχημένη, φιλόδοξη και προσηλωμένη στο στόχο της, θέληση. Νους υγιής εν σώματι υγιεί, έλεγαν.
Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ του χριστιανισμού και του ελληνισμού. Ο πρώτος είναι ουτοπικός και αρνείται την πραγματικότητα (όπως όλες οι ουτοπίες άλλωστε), ενώ ο δεύτερος, λόγω έλλειψης κάποιας υπερβατικής πεποίθησης, λάτρης του εδώ και τώρα, θέλει να το τελειοποίησει. Δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ δύο ανθρωπίνων πρακτικών και δεν υπάρχει πιο διεστραμμένο πράγμα από τον “ελληνοχριστιανικό πολιτισμό”.

Άσε που όποτε μου λένε αυτή την φράση δεν παραξενεύομαι καθόλου. Συνήθως την λένε οι άσχημοι. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η φράση θεωρείται σωστή και υγιής. Η δικτατορία των αδυνάτων.

Άτιτλο.

Η θεωρία του σκεπτικισμού, και ιδιαίτερα ο σημερινός τρόπος που την εκλαμβάνουμε, λέει ότι δεν μπορείς να (απο)δείξεις την διαφορά μεταξύ της Καραΐνδρου και του Βας-Βας. Όμως έτσι εκμηδενίζονται τα πάντα (προς μεγάλη ευχαρίστηση των άχρηστων). Ναι, όλα είναι σχετικά (δηλαδή όλα είναι ένα), αλλά δεν είναι όλα ίσα και όμοια.

Καημένε ανθρωπάκο.

Προς μεγάλη μου απογοήτευση, ο lockheart (http://lock-heart.blogspot.com/) δημοσίευσε μια ανάρτηση που καταρχάς δεν τιμά καθόλου τον ίδιο και τους αναγνώστες του και, κατά δεύτερο, δείχνει την πλήρη του άγνοια για τον φιλόσοφο. Είμαι σίγουρος πως πολλοί θα βρεθούν και θα πουν πως υποστηρίζω τον Νίτσε εδώ –κάνουν λάθος. Θέλω να μιλήσω για την άγνοια.
Λοιπόν, ο lockheart δημοσίευσε κάποια αποφθέγματα του Νίτσε, συμπεριλαμβάνοντας και την υποτιθέμενη «προσωπική του άποψη» στην ανάρτηση (μόνο προσωπική άποψη δεν έχει η ανάρτηση, αφού δεν διάβασε Νίτσε). Το ότι ο ίδιος δεν διάβασε καθόλου Νίτσε, βγαίνει από την πρόταση που έγραψε: «μην ξεχνάτε ότι αμέσως μετά το βιβλίο του «Ο Θεός είναι νεκρός» τρελάθηκε». Φυσικά ο Νίτσε ποτέ του δεν έγραψε τέτοιο βιβλίο, ούτε σκόπευε να κάνει όπως το «Θέληση για Δύναμη». Παρόλα αυτά, ο ίδιος επιμένει ότι αυτή η πρόταση είναι «περιφραστικό» λάθος του, το οποίο εγώ δεν δέχομαι γιατί η πρόταση έχει και εισαγωγικά, άρα είναι αρκετά προσεγμένη για να κάνει ένα τόσο τερατώδες λάθος.
Το ότι δεν διάβασε Νίτσε, βγαίνει και από τις απαντήσεις του στα σχόλιά μου. Όποιος θέλει μπορεί να δει. Επίσης παραδέχτηκε εμμέσως, ότι πήρε τις πληροφορίες και τα αποφθέγματα του φιλόσοφου, από ιστοσελίδες.
Στην «εισαγωγή» της ανάρτησής του, γράφει αυθαίρετα ψέματα, όπως, ότι ο Νίτσε και ο Φρόιντ έπαιρναν (ναρκωτικές) ουσίες.
Στην συνέχεια, παρουσιάζει έναν Νίτσε, ολότελα βουτηγμένο σε ψυχικά παιδικά τραύματα –εκεί αναγνωρίζει ο lockheart την φύτρα του αντι-χριστιανισμού του.

Η απογοήτευσή μου δεν πηγάζει από το ότι ξευτιλίζει τον Νίτσε (θα ήμουν βλάκας αν το έκανα) αλλά από το ότι ενώ δεν τον έχει διαβάσει, χωρίς να γνωρίζει ούτε στο ελάχιστο την φιλοσοφία του, τον κατακρίνει. Φυσικά ο lockheart είναι ακραιφνής χριστιανός, και, προφανώς μπήκε σε κάποια ιστοσελίδα ομοϊδεατών του, πήρε όσα ήθελε να πάρει και έκανε το γούστο του.

Σκεφτείτε πόσα πράγματα γεννήθηκαν από την άγνοια: ο χριστιανισμός σκοτώνοντας τον Ιησού. Η Σοβιετική Ένωση κατακρεουργώντας τον Μαρξ. Η Ανατολική Γερμανία. Οι ναζιστές στο έργο του Νίτσε. Οι σημερινοί έλληνες φασίστες. Ο ελληνοχριστιανικός πολιτισμός (αντίφαση εν εαυτή).
Εν ολίγοις, κάθε μεγάλο κακό γεννιέται από την άγνοια και την διαστρέβλωση μερικών που, είτε θέλουν να μετατρέψουν κάποιες ιδέες σε ιδεολογήματα, είτε, λόγω του ότι εθελοντικά δεν διαβάζουν τον δημιουργό της ιδέας, ακούν από άλλους τις ιδέες του και βγάζουν αυθαίρετα (και κακόγουστα) συμπεράσματα.
Ο lockheart, εν αγνοία του, μας παρουσίασε τον εαυτό του ως αμόρφωτο και άξεστο ως προς την φιλοσοφία (δεν παραβλέπεις τον Νίτσε αν διαβάζεις φιλοσοφία), και ταυτόχρονα, θύμα της μονόπλευρης αντίληψης κάποιων άλλων. (Προσωπικά, αν μου καταλόγιζαν τέτοιες κατηγορίες, θα ντρεπόμουν να ξαναγράψω κάτι πριν πρώτα βελτιωθώ).

Το δηλώνω ευθέως, ο Νίτσε μου αρέσει. Όμως δεν είναι αυτός ο λόγος της αντεπίθεσής μου. Ο λόγος είναι το ότι ο lockheart ενώ δεν τον διάβασε, βγαίνει και τον κατηγορεί με αισχρά ψέματα μηρυκάζοντας άλλους. Για να μην σχολιάσω το τι γίνεται στα σχόλια της ανάρτησής του. Κάθε καημένος την είδε φιλόσοφος και με δυο λεξούλες «διορθώνουν» τον Νίτσε. Αφού είστε εξυπνότεροί του και καλύτεροί του, γιατί δεν βγάζετε βιβλίο ρε; Γιατί δεν διορθώνετε εσείς τον κόσμο;
(Και για όποιον ενδιαφέρεται περαιτέρω και να καταλάβει την έλλειψη κάθε κριτικής σκέψης του lockheart, ας διαβάσει την προ-προηγούμενή μου ανάρτηση με τίτλο «αναστήστε τον επιτέλους!» και έπειτα να διαβάσει το σχόλιο που άφησε ο lockheart. Ήταν τόσο εκτός, όσο το ψάρι έξω από το νερό.)

Νεκρά κοχύλια.

α’
Αδειανές διαδρομές ζωής
που η ίδια η μήτρα τους
τις ξέβρασε σε κάποια αμμουδιά.
Χρωματιστά σώματα
που μια μοίρα ακαλούπωτη αποφάσισε γι’ αυτά.

Νεκροταφεία οι παραλίες
που τα μικρά παιδιά περίχαρα μαζεύουν
τα απομεινάρια ζωής κάποιων άλλων
αγνοώντας στην αθωότητά τους
την παραλία των δικών τους κοχυλιών.

β’
Όταν οι άλλοι κολυμπάνε
εγώ μαζεύω όνειρα.
Όνειρα ψεύτικα, αληθινά
τι σημασία να έχει πια;

γ’
Το κάθε κοχύλι
έχει την δικιά του παραλία
γι’ αυτό είναι τόσο όμορφα.
Ας γίνουμε λοιπόν εμείς, τα καλύτερα.
Ας γίνουμε εμείς, τα αγαπημένα των παιδιών.

(Αφιερώνεται στην παρέα της Ύδρας.)

Αναστήστε τον επιτέλους!

Ο Χριστός ακόμη δεν «αναστήθηκε». Ο λόγος του -η διδασκαλία του- μένει χωμένος κάτω απ’ τις πλαδαρές σάρκες των μαυροφορεμένων. Όλη η ουσία του λόγου του, μένει καταχωνιασμένη στις τσέπες αυτών των μισάνθρωπων, βαθιά μες το σκοτάδι. Αυτοί, οι συνονόματοί του, που άλλη σχέση μαζί του απ’ το όνομα, δεν έχουν.
Την Κυριακή δεν θα αναστηθεί ο Χριστός. Ούτε μέσα μας, ούτε πουθενά αλλού. Την Κυριακή αυτή, θα γίνει απλά ακόμη ένα μνημόσυνο. Ο χριστιανισμός που ξέρουμε, δεν είναι τίποτε άλλο από μια εξέλιξη του Ιουδαϊσμού. Κι όμως, ο Ιησούς είπε: «το σάββατον δια τον άνθρωπο εγένετο, ουχ ο άνθρωπος δια το σάββατον».
Την Κυριακή αυτή, στις εκκλησίες θα συνευρεθούν οι δολοφόνοι του Ιησού.

«Τι αρνήθηκε ο Χριστός; Καθετί που ονομάζεται σήμερα χριστιανικό.»

Ξέρετε γιατί φοράνε μαύρα; Για να μην φαίνονται τα αίματα.

Παιχνιδάκι.

Κ’ άλλο παιχνιδάκι. Και αυτή την φορά από την In The Sky. Η αυτοπαρουσίαση τελικά είναι σαγηνευτική –γνωρίζεσαι με τον εαυτό σου.

1)Όνομα: Χάρης
2) Γενέθλια: 2 Μαρτίου 1985
3) Ζώδιο: ιχθύς
4) Χρώμα μαλλιών: καστανά
5) Χρώμα ματιών: καστανά
6) Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Ναι. Διάφορα πράγματα.
7) Είδος μουσικής που ακούς: ρεμπέτικα, jazz, blues, κλασικό rock.
8) Χαρακτήρας Disney /Warner Bross: καμιά βοήθεια;
9) Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; Όλοι. Και ο πιο κοντινός.
10) Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: αν η μέρα είναι ηλιόλουστη.
11) Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: σημειωματάριό μου.
12) Τί έχεις στον τοίχο σου; Πίνακες από περιοδικά.
13) Τί έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου; Το πάτωμα.
14) Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες; Θα καθάριζα.
15) Αγαπημένος αριθμός: το άπειρο.
16) Αγαπημένο όνομα: ;;;;
17) Τα χόμπι σου: δεν έχω μέχρι να γίνω επαγγελματίας.
18) Που θα ήθελες να ήσουν τώρα; Εδώ.
19) Μια ευχή για το μέλλον: να μην σταματήσω να βάζω ευχές.
20) Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες; Το 500 π.κ.π. (Προ Κοινής Περιόδου, και όχι προ Χριστού) δίπλα στους προσωκρατικούς.
21) Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: τη γλάστρα μου.
22) Αγαπημένο λουλούδι: το γιασεμί μετράει;
23) Αγαπημένη σειρά: μακριά και αγαπημένοι με τις σειρές.
24) Αγαπημένη ταινία: Ρεμπέτικο.
25) Αγαπημένο τραγούδι: Damien Rice - Cheers Darlin'
26) Αγαπημένο βιβλίο: Η Πανούκλα του Καμί.
27) Αγαπημένο ζώο: το φίδι.
28) Αγαπημένο ρούχο: ;;;;
29) Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Καββαδίας.
30) Αγαπημένο χρώμα: το καφέ.
31) Αγαπημένο φαγητό: αυτό που το κέρδισα. (δεν έχω φάει και πολλά τέτοια γεύματα ακόμα)
32) Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι: κείνη η βοήθεια που λέγαμε;
33) Κακή συνήθεια: να ψάχνω συνέχεια τον λόγο των πραγμάτων, χάνοντας πολλές φορές την ομορφιά τους.
34) Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: το ότι δεν μου αρέσει η ταπεινοσύνη.
35) Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: όταν γίνομαι οξύθυμος.
36) Συνηθισμένη ατάκα: δεν υπάρχει δικαιολογία. (μετά από τόσα χρόνια, το ‘μαθα, ευτυχώς!)
37) Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: η δουλειά –εκτός της τέχνης και της φιλοσοφίας- είναι δουλεία.
38) Μεγαλύτερος φόβος: ο χρόνος.
39) Η καλύτερη pizza; Η μία συν μία δώρο.
40) Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι...: εξανθρωπισμένα (όχι εξημερωμένα)

Ευθυμήστε! Είναι θεού θέλημα!

Αν τα πάντα τα έπλασε ο Θεός, τότε και ο Διάβολος είναι δικό του δημιούργημα. Τότε γιατί οι χριστιανοί τον μισούν τόσο πολύ; Μισούν έργο του Θεού τους;

Και αν όντως ο Διάβολος είναι έκπτωτος άγγελος ο οποίος έκανε ανταρσία κατά του Θεού, αλλά ο τελευταίος τον αφήνει στην ησυχία του, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Διάβολος ενεργεί με την συγκατάβαση του Θεού; Ή μήπως δεν είναι παντοδύναμος για να τον ακυρώσει; Ή μήπως δεν είναι πανάγαθος;

Και αν δεχτούμε ότι ο Θεός αφήνει τον Διάβολο να δρα για να μας δοκιμάσει αν έχουμε την δύναμη να ανεβούμε την σκάλα της αρετής του, αυτό δεν σημαίνει ότι παίζει μαζί μας και δεν ακούει τις προσευχές και των πιο εκλεκτών πιστών του; Και αν παίζει μαζί μας, πως δεν ντρέπεσαι να προσκυνάς έναν Θεό ο οποίος παίζει με την ύπαρξή σου και την αιώνια ζωή σου;

Αν ο Θεός μας έδωσε ζωή από απεριόριστη αγάπη (πως γίνεται αυτό; Αφού δεν…υπήρχαμε, πως μας αγαπούσε;) γιατί μας την ζητά όλη πίσω; (το ιδανικό του χριστιανισμού είναι η απόλυτη άρνηση της ζωής. Όποιος δεν το κατάλαβε αυτό ας ανοίξει κανένα βίο αγίου.)

Προσέξτε σενάριο: ο θεός μας έπλασε από απεριόριστη αγάπη, παρόλο που δεν υπήρχαμε. Άφησε τους πρώτους ανθρώπους σε ένα ειδυλλιακό τοπίο στο οποίο δεν υπήρχε ούτε θάνατος, ούτε εργασία, ούτε πόνοι κατά την γέννα. Πριν περάσει πολύς καιρός, ο διάβολος έκανε την εμφάνιση του. Τόσα πολλά λάθη είχαν τα πρώτα κιόλας δημιουργήματα του θεού (ναι αυτού του υπέρτατου!), που αμέσως υπέπεσαν στην πρώτη παγίδα που τους παρουσιάστηκε. Έπειτα ο θεός εκδικήθηκε του ανθρώπους (ναι, αυτός ο ευσπλαχνικός, πανάγαθος, παντοδύναμος!) για την αδυναμία που ο ίδιος τους έδωσε, και τους καταδίκασε να πεθαίνουν κτλ. Μετά από μερικά χιλιάδες χρόνια, μετάνιωσε για αυτές τις τιμωρίες που μας έδωσε και έστειλε τον γιο του, που δεν είναι γιος του, αλλά ένα κομμάτι από ίδιο αλλά και ταυτόχρονα κάτι διαφορετικό, να θυσιαστεί, για να ανακαλέσει τις τιμωρίες του. Όμως, μαντέψτε: παρόλη την θυσία του θεού του ίδιου, οι κατάρες παρέμειναν. Πεθαίνουμε, δουλεύουμε, πονάνε οι γυναίκες στην γέννα. Μετά από 300 χρόνια, ο θεός θυμήθηκε να δώσει εντολή στους ανθρώπους να γράψουν την αποτυχημένη διαδρομή του γιου του που δεν είναι ακριβώς γιος του, στην γη, για να έχουν οι άνθρωποι κάτι να διαβάζουν, γιατί οι αρχαίοι έλληνες ήταν πολύ βαρετοί. Την εντολή αυτή της συγγραφής, την άκουσαν πολλοί, περίπου 32, αλλά οι 28 δεν είχαν καλό σήμα και έτσι τα γραφτά τους πέρασαν στην λογοκρισία, αφού δεν έγραψαν ότι ακριβώς τους είπε το περιστέρι.
Στην συνέχεια, οι πιστοί αυτού του αποτυχημένου θεού, έγιναν πολλοί και επειδή είχαν παιδικά τραύματα με τους αρχαίους έλληνες, όταν μεγάλωσαν βάλθηκαν να τους αφανίσουν. Κυρίως όμως κατέστρεψαν τα αγάλματά τους και τα γραφτά τους, γιατί τα πρώτα είχαν μικρές ατέλειες ως προς την ποιότητα του μαρμάρου, και τα δεύτερα επειδή ήταν πολλά και βαριούνταν να τα διαβάσουν. Αν δεν υπάρχουν βιβλία δεν θεωρείσαι αγράμματος, έτσι; Ε λοιπόν έπραξαν σύμφωνα με την κοινή λογική.
Όσο περνούσε ο καιρός τόσο αυτοί πολλαπλασιάζονταν. Έφτασαν σε σημείο να γίνουν παντοκράτορες του κόσμου, και άρχισαν να αψηφούν την πορεία του αποτυχημένου θεού τους και έκαναν του κεφαλιού τους. Στο όνομα βέβαια δεν άλλαξαν τίποτα, απλά στις πράξεις τους. Κάλλιο να σου βγει το μάτι… Έτσι, οι οπαδοί εκείνου του θεού επί γης, έγιναν οι πιο άθεοι.
Στις μέρες μας, η εκκλησία παρόλο τον πλούτο της, δεν πληρώνει φόρους γιατί δεν γίνεται οι απεσταλμένοι του θεοί να ασχολούνται με την κοινωνική ζωή. Αλλά οι ίδιοι παίρνουν ότι τους δίνουν. Μαλώνουν μεταξύ τους, δέρνονται μόλις σκεφτούν γυναίκα οι μοναχοί, δεν τρώνε καλά και πολλά άλλα. Ταυτόχρονα, έχουν κατειλημμένες τις ομορφότερες θέσεις για τις εκκλησίες τους, παρόλο που ξέρουν ότι αυτός ο κόσμος είναι ψεύτικος και κακός και θέλουν να φύγουν όσο το δυνατό γρηγορότερα από ‘δω.

I love this religion!

Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην ντόπα.

Όλοι σοκαρίστηκαν με την είδηση του ντοπαρισμού των αρσιβαριστών μας. (Εγώ προσωπικά όχι, γιατί δεν με ενδιαφέρει πόσα κιλά σηκώνει ένας άνθρωπος, ούτε θεωρώ αυτό το βάρβαρο άθλημα ως πολιτισμό ή εξευγενισμένη ανθρώπινη ασχολία). Αυτοί έπαιρναν και θα παίρνουν, φαρμακευτικές ντόπες. Εμείς παίρνουμε ψυχολογικές και κοινωνικές. Με ενδιαφέρουν οι δεύτερες. Μήπως το μέσο, το βύσμα, οι γνωριμίες, η διαφθορά, δεν είναι κοινωνικές ντόπες που σου δίνουν ώθηση να νικήσεις στον πρωταθλητισμό της καριέρας; Είναι αυτό που λέγαμε για την βλακεία. Δεν έχει επίγνωση του εαυτού της. Έτσι και το θέμα με το ντοπάρισμα. Όλοι χρησιμοποιούμε ντόπες στην κοινωνία μας. Όσοι δεν έχουν, χάνουν. Όσοι παίρνουν τις πιο παράνομες –άρα και τις πιο δυνατές- έχουν περισσότερες πιθανότητες ανέλιξης.

Κι όμως έγινε μεγάλη είδηση αυτό το θέμα. Να ‘ναι άραγε γιατί το έθνος μας είδε τον εαυτό του κατάμουτρα;

Έστω, με μια υπογραφή.

Το μεσημέρι προσπαθούσα να γράψω κάτι για τα διάσημα όρια της Τέχνης –το οποία φυσικά αρνούμαι- μέχρι τη στιγμή που μου ήρθε ένα email με θέμα έναν ξεφτιλισμένο καλλιτέχνη του σκοτωμού (κυριολεκτικά), ο οποίος πήρε ένα αδέσποτο σκυλί, το έδεσε με ένα κοντό σχοινί στον τοίχο μιας Γκαλερί «τέχνης» και το άφησε να πεθάνει αργά από την πείνα και τη δίψα. Όσοι ενδιαφέρονται -και έχουν γερό στομάχι- ας δουν αυτό το βίντεο: http://www.youtube.com/watch?v=tzFBD-LgKV0&feature=related
Υπάρχει κάτι το πολύ ανήθικο όταν ένας άνθρωπος αγγίζει ένα ζώο με μη θετικά συναισθήματα. Ο Νίτσε, κατέρρευσε πνευματικά την στιγμή που αγκάλιαζε τον λαιμό ενός αλόγου καθώς ο αμαξάς του το έδερνε με το καμουτσίκι. Υπάρχει μια ανώτερη ηθική που μπόρεσαν να αγγίξουν μόνο όσοι ονομάστηκαν μέχρι τώρα ανήθικοι: ο σεβασμός στην ζωή.
Το στοίχημα της ανθρωπότητας θα κριθεί –και κρίνεται- στην στάση μας απέναντι στα ζώα. Ενδεικτικά αναφέρω, πως σχεδόν όλοι οι δικτάτορες μισούσαν τις γάτες. Ο λόγος είναι προφανής, αν σκεφτεί κανείς τα χαρακτηριστικά μιας γάτας.
Κάποιος μπορεί να σκέφτεται πως εδώ μεταξύ ανθρώπων και γίνονται βαρβαρότητες, στα ζώα δεν θα κάναμε; Είναι διαφορετικό. Οι προθέσεις ενός ανθρώπου ξεκαθαρίζουν απ’ τις πράξεις του σ’ εκείνους που δεν έχουν καμιά δύναμη και βρίσκονται στο έλεός τους (η ουσία της Ελευθερίας). Στην Κίνα, ξεριζώνουν την γούνα από τα κουνάβια ενώ αυτά είναι ακόμη ζωντανά. Ο Χριστιανικός θεός (ή καλύτερα οι δημιουργοί του) δεν είναι τυχαίο που μας έδωσαν πλήρη και απόλυτη εξουσία απέναντι στα ζώα. «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι» του Κούντερα, είναι ίσως το καλύτερο βιβλίο γι’ αυτό το θέμα.

Εδώ μπορείτε να υπογράψετε ως ένδειξη διαμαρτυρίας για το έγκλημα που έκανε εκείνο το ελεεινό έκτρωμα στο σκυλί: http://www.petitiononline.com/13031953/petition.html

Ψηλά οι σημαίες ρε!

(Ελύτης, Τσιτσάνης, ουζάκι, Ακρόπολη, χρυσαφένιος ήλιος.
Αυτή η πόλη είναι κάτι περισσότερο από μαγική.

Στον αντίποδα, η υπέρμετρη μιζέρια και ασχήμια της καθημερινότητας.
Φασαρία, αυτοκίνητα, εξευγενισμένος κανιβαλισμός, ζητιανιά, καυσαέριο.

Κι όμως, οι αρχαίοι εξυμνούσαν το μέτρο.)

Ας μιλήσουμε λιγάκι για την βλακεία. Βρίσκεται πάνω στις σημαίες και κάτω απ’ αυτές. Την ξεχωρίζουμε από κάτι συνθήματα που πετάνε αλύπητα οι μάζες. Κυριαρχεί στην λέξη «ασφάλεια». Κύριοι εκφραστές της τελευταία, οι Μακεδονομάχοι, οι οποίοι μόλις σχολάσουν από την εφορία, από το ΙΚΑ, ή από την ΔΕΗ, μεταμορφώνονται αυτόματα σε κήρυκες του Ελληνισμού. Φυσικά, η βλακεία δεν έχει επίγνωση του εαυτού της, όπως ακριβώς και η τρέλα. Έτσι, οι σκοπιανοί (ή οι Τούρκοι ή οτιδήποτε άλλο) «μακεδονομάχοι», είναι γελοίοι ενώ εμείς είμαστε υπερήφανοι και πάντα με το μέρος του δίκιου. Οι ηλίθιοι είναι ανίκητοι είναι ο τίτλος ενός βιβλίου. Άντε να δούμε που θα μας βγάλει αυτό το σκηνικό.

Είναι ειρωνεία να βρίζουμε τους Αμερικάνους. Έχουμε τόσα πολλά κοινά, που είναι σαν να βρίζουμε τον εαυτό μας.

7 πληγές.

Μπλογκοπαίχνιδο. 7 πληγές ονομαζόμενο. Ευχαριστώ την in the sky που με κάλεσε –παρόλο που το καθυστέρησα πολύ.

1) Είμαι ανίκανος να πιστέψω. Σε οτιδήποτε. Σε κάποιο μου σχόλιο παλιά, έγραψα ότι πάντα έβαζα ταμπέλες στον εαυτό μου για να έχω πάντα κάτι να προδίνω. Και αλήθεια, δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχω προδώσει –ακόμα και μένα τον ίδιο. Είναι πολύ ηδονικό. Και καταστροφικό.

2) Μισώ αυτό το blog. Πολύ.

3) Αποφάσισα τι θα γίνω στα 21 μου, δηλαδή ποτέ δεν είχα δρόμο –τον έφτιαξα. Και όταν κάποια με ρώτησε, πως και έτσι; Εσύ ποτέ σου δεν είχες τέτοιες τάσεις, της απάντησα με μεγάλη της έκπληξη, πως αυτό θέλω να γίνω επειδή δεν μπορώ να το καταφέρω. Κοινώς, πεισματάρης του κερατά. Κάποτε θα φάω τα μούτρα μου, είμαι σίγουρος.

4) Είμαι αμφιθυμικός. Απ’ την μια ο ιερός πρωτογονισμός και απ’ την άλλη ο τραγικά σκεπτόμενος άνθρωπος. Και όσο πιο πολύ με έλκει το δεύτερο, τόσο περισσότερο αγαπώ το πρώτο.

5) Είμαι υπερβολικά περίεργος. Δεν έχει τίποτα που να μην με ενδιαφέρει, εκτός του ποδοσφαίρου και της κατινιάς του καθένα. Από μικρός είχα την απορία πως είναι ο θάνατος. Αλλά αφού ξέρω πως είναι το μόνο σίγουρο που θα μάθω, λέω να το καθυστερήσω λιγάκι.

6) Είναι φορές που γίνομαι υπερβολικά ευαίσθητος και στις πιο μικρές λεπτομέρειες που συμβαίνουν γύρω μου, και είναι φορές που αγγίζω απόλυτα το ιδανικό του κυνισμού. Ακόμα και εδώ μαξιμαλιστής, τρομάρα μου…

7) Είμαι πεπεισμένος ότι ο άνθρωπος είναι ένας θνητός θεός. Και με πιάνει ίλιγγος που οι περισσότεροι γύρω μου δεν νιώθουν ούτε καν ημίθεοι. (Δεν άκουσα κανένα να του αρέσει ο ίλιγγος.)

Διονύσης Χαριτόπουλος.

Στην προηγούμενη LiFo διάβασα ένα απόσπασμα που το υπογράφει ο συγγραφέας Διονύσης Χαριτόπουλος. Δεν τον γνωρίζω σαν συγγραφέα –ούτε πρόκειται να τον διαβάσω ποτέ μετά από αυτό που είπε.

«Μου τη δίνει ο χλευασμός και η επιθετικότητα των τάχα προοδευτικών και μοντέρνων εναντίον της θρησκείας… Η θρησκεία είναι μια λαϊκή φιλοσοφία και μια ικανή παρηγοριά για τη μεταφυσική αγωνία του απλού ανθρώπου. Αν του τη πάρουμε, με τι θα αναπληρώσουμε το κενό, με την εικόνα του Ρουβά ή της Φαραντούρη; Οι κάθε λογής προοδευτικοί κάνουν σαν τη χαζή που θέλει να μπει στην εκκλησία με τα βυζιά ή τον κώλο έξω και δεν την αφήνει ο παπάς!»

Σκέψη πρώτη: πως κατάφερε το πιο αιμοβόρο δημιούργημα του ανθρώπου να θεωρείται απειλημένο; Και μιλώ φυσικά για την θρησκεία, την οποία αν εδώ δεν την υποστηρίζει, τουλάχιστο την προστατεύει.

Σκέψη δεύτερη: ο εν λόγω συγγραφέας αποτελεί έξοχο παράδειγμα της μετριότητας. Η μάλλον, είναι ένα υπέροχο αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτής της νοητικής και σωματικής ανικανότητας, του λεγόμενου αγνωστικισμού. Το ξέρω πως δεν μπορεί να αποδειχθεί η ύπαρξη ή μη του θεού, όμως το να μην παίρνει κανείς θέση, είναι δειλία ή ανικανότητα -ειδικά απέναντι σε τέτοια θέματα. «Πόλεμος!» φώναζε ο φιλόσοφος.

Σκέψη τρίτη: ο κ. Χαριτόπουλος εδώ, δεν παίρνει θέση απέναντι στο ζήτημα του θεού, όμως θεωρεί χρέος του να στηρίζει τον λαό. Άρα θεωρεί ότι ο λαός έχει ανάγκη από καθοδηγητές και νιώθει πως ο ίδιος (!!!) θα του προσφέρει αυτήν την σωτηρία. Νιώθει ανώτερος από τον λαό, νιώθει φωτισμένος, ο οποίος μετά που έσωσε τον εαυτό του, στέκεται σαν άγιος πάνω από τον λαό και τον προστατεύει.

Απ’ τον Καζαντζάκη, τον Καρυωτάκη, τον Ελύτη και άλλους τόσους, που τουλάχιστον (και στο ελάχιστο) είχαν το θάρρος της άποψής τους, ξεπέσαμε στον εν λόγω συγγραφέα, ο οποίος δηλώνει δημόσια και ταυτόχρονα, ότι δεν ξέρει αν υπάρχει θεός, αλλά νιώθει χρέος του να «αναπληρώσει το κενό» του λαού, ότι δεν νιώθει ότι είναι μέρος του «απλού» λαού, και διατηρεί μια υπεροπτική στάση απέναντί του. Αν είναι δυνατόν!
Παραφράζοντας δυο πραγματικούς συγγραφείς: Όποιος δεν έχει το θάρρος της γνώμης του, πρέπει να υπακούει. Όχι να παρουσιάζεται προστάτης!

Ελπίζω αυτό το κείμενο να πέσει στα χέρια του για να καταλάβει πως δεν μιλά σε ηλίθιους και θύματα της δημοσιότητας, όπως ο ίδιος νομίζει, αλλά σε σκεφτόμενους ανθρώπους.

Χριστιανικά πράματα.

Σπατάλησα πάλι τις ώρες μου σε βίους αγίων. Τόση αηδία μαζεμένη νιώθεις μονάχα στα μοναστήρια και στα «ιερά βιβλία» του Χριστιανισμού. Τι είναι άγιος; Αυτός που μισεί την ζωή μέχρι το κόκαλο. Η πιο ταπεινή στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας είναι η στιγμή της γέννησης του χριστιανισμού. Ούτε καν σαν μυθολογικό έργο δεν αξίζει -είναι κακόγουστο.
Ευλογημένος όμως να ‘ναι. Όσα δεν μου έμαθαν δεκάδες βιβλία για την ζωή, μου το έμαθε ο χριστιανισμός. Ότι είναι αντίθετο του χριστιανισμού, δοξάζει την ζωή. Όπου αγγίζει ο χριστιανισμός, βρωμοκοπάει θάνατος. Να τι μου έμαθε.
Όλη η ουσία του χριστιανισμού εξαντλείται σε αυτό που είπε ο απόστολος Παύλος: «ει κατά άνθρωπον εθηριομάχησα εν Εφέσω, τι μοι το όφελος; Ει νεκροί ουκ εγείρονται, φάγωμεν και πίωμεν, αύριο γαρ αποθνήσκομεν». Αν δεν ανασταίνονται οι νεκροί, πια η ουσία της πίστης μας και του κινδύνου που υποφέρουμε για αυτήν; Ας φάμε και να πιούμε γιατί αύριο πεθαίνουμε! Το παίζουν ταπεινοί, για να κερδίσουν όμως όλα τα πλούτη: τον παράδεισο. Μεροκαματιάρηδες ηθοποιοί.

(Βγήκε και το «Όταν έκλαψε ο Νίτσε» του Yalom σε έργο. Η αλήθεια είναι ότι περίμενα καλύτερη απόδοση αυτού του εξαίρετου βιβλίου. Οι γυναίκες που θα το δούνε, ας μην βιαστούν σε επιπόλαια συμπεράσματα. Μόνο μισογύνης δεν ήταν ο άνθρωπος.)

Αυτό δεν είναι ποίημα.

Καιρό τώρα ψάχνω,
Ξεσκίζω την σάρκα μου
Ψηλαφίζω το άσπρο κόκαλο
Ξετινάζω βιβλία
Και φυλλάδες
Με φλογισμένα μάτια
Καρδιά, χέρια και ψυχή
Όλα τρέμουν απ’ την απελπισία
Τίποτα! Δεν βρίσκω τίποτα!
Ούτε ένα κόκκο,
Μια σταλιά, απ’ την δροσερή κείνη ουσία
Π’ όλους τους καίει.
Τίποτα!
Χαίρομαι.
Φτιάχτηκα για να κοιτώ
Κατάματα κάθε ψέμα
Κάθε αλήθεια.
Το μάτι μου είναι λευκό
Και το γυρίζω απάνω
Σ’ αυτό το όργιο του Όλου
Και η καρδιά μου σκιρτάει.
Όμως ξέρω, πως αν μου δώσεις
Ένα κομμάτι πίστης
όλη την Γη θα κινήσω.

Καθημερινές ιστορίες.

Μάκη, πάρε τα ψιλά μου και άρχισε να χορεύεις, να τραγουδάς, να κάνεις ήχους σαν καλή μαϊμού που είσαι. Άλλωστε, ο ρόλος της μαριονέτας αυτός είναι. Πάρε χεραγκαλιά και αυτούς που σε χειροκροτούν και σε επιχορηγούν και ελάτε να σας κεράσω ένα ποτό. Ο καραγκιόζης είναι ελληνικός πολιτισμός, και εγώ υποστηρίζω τον πολιτισμό μας.
Ζαχόπουλε, πες τα όλα και μετά πέσε απ’ τον 8ο, για να μην αποτύχεις πάλι.
«Η αλήθεια γράφεται με κόκκινο». Ποιος δεν είδε αυτή την αφίσα; Και ποιος θα τους ξαναψηφίσει; Ποιος είπε ότι το ΚΚΕ δεν είναι δογματικό; Καημένοι. Είσαστε το πιο συντηρητικό κόμμα στον κόσμο. Είσαστε το ψέμα ενσαρκωμένο σε κόμμα. Άσε που είστε οι μόνοι στο κόσμο που αρνείστε την διαλεκτική της ιδεολογίας σας.
Γιατί η άλλη αφίσα; «Κρεμάλα στους φασίστες». Την υπογράφουν οι «αντί-φασίστες». Είδε κανείς σας πιο φασιστικό σύνθημα;
«Ο Σινάτρα είναι Έλληνας!». Το ακούσαμε και αυτό. Και μείς οι Κύπριοι είμαστε όλοι πουλημένοι. Μας τύφλωσαν στα λεφτά και δώσαμε την Κύπρο. Και έτσι βουτηγμένοι στα χρήμα, δεχόμαστε τον Τούρκο στην πατρίδα μας. Στενόμυαλοι, κακόμοιροι, μικράνθρωποι. Εγώ ξέρω έναν άνθρωπο, άπατρις, άθεος, που σπούδαζε σ’ άλλη χώρα και τα παράτησε για να πολεμήσει. Εσύ τι έκανες, βιβλιοπώλη; Υποστήριξες την Χούντα; Γιατί, η ιστορία λέει ότι οι αντιστασιακοί τότε, ήταν μετρημένοι στα δάκτυλα. Πιο δάκτυλο ήσουν; Α! δεν ήσουν κανένα. Πάρε λοιπόν το μεσαίο μου να έχεις και εσύ ένα.
Έξω οι Αλβανοί απ’ την Ελλάδα! Μετά θα πλουτύνουν και δεν θα μπορούμε να αγοράζουμε τις γυναίκες τους. Το ίδιο ισχύει και για τους βούλγαρους. Οι πακιστανοί είναι καλοί, ας μείνουν -οι γυναίκες τους δεν μας αρέσουν.

Πάλι μέθυσα.

Η ζωή είναι η τρελή πορεία ενός φλεγόμενου μετεωρίτη που πέφτει ελκυόμενος από την συμπαντική λάσπη. Όποιος δεν φλέγεται μαζί του είναι λογικός.
Αλλά λέω: όποιος δεν ζει για την τρέλα, είναι τρελός!
Αυτός μόνο που ένιωσε το παγωμένο χέρι του θανάτου, καταλαβαίνει την ζέστα του φιλιού της ζωής. Και αυτός που έχει δει βλαστό ρυζιού, καταλαβαίνει τι λέω.

Οι στρατιώτες και οι πιστοί με περιφρονούν. Τι με νοιάζει εμένα; Τα δικά μου άστρα είναι ο τρελός γερμανός, ο γιατρός Ριε, ο Χριστός με τους πειρασμούς του, ένας ισπανός καβαλάρης.

Εγώ ζω, γιατί ζωή σημαίνει ελευθερία. Από πού; Απ’ τον θάνατο. Πως το καταφέρνεις; Φανερώνοντάς τον. Δηλαδή; Να είσαι σύ ελεύθερος.

Και ακόμα αν υπάρχει θεός, θα τον συγχωρήσω.

Παραδοξολογίες.

Ο Έλληνας από μόνος του είναι παραδοξολογία. Μια ώρα ψάχνει να παρκάρει, δεν βρίσκει, και το μπήγει εκεί που ακριβώς απαγορεύεται, αλλά δεν φοβάται την αστυνομία. Πάει στα μπουζούκια, σουρώνει, μετά πιάνει το αυτοκίνητο αλλά δεν φοβάται αν θα τρακάρει. Πνίγεται στα δάνεια, δεν έχει να πληρώσει, όμως δεν φοβάται να δανειστεί κ’ άλλα. Παίρνει το παπάκι, οδηγεί σαν καμικάζι, ξέρει πως οι πιθανότητες να τρακάρει είναι τεράστιες, αλλά δεν φοβάται. Η χώρα πάει κατά διαόλου, αυτός εξακολουθεί το ίδιο τροπάριο, αλλά δεν φοβάται που κάποτε θα γίνει ξανά μετανάστης. Το μόνο που πραγματικά θυμώνει και εξεγείρεται ο Έλληνας, είναι άμα του πιάσεις την θέση στο παρκάρισμα. Γίνεται της μουρλής. Ότι θέλεις πιάσε του, εκτός του χώρου στάθμευσης.
Δεν φοβάται να χάσει την ζωή του (κάθε μέρα πεθαίνουν 6 άτομα μόνο από αυτοκινητιστικά…) αλλά τρέμει μην τυχών χάσει, την έτσι κ’ αλλιώς, άθλια δουλειά του. Τι Οιδιπόδεια συμπλέγματα μου λέτε;
Η μόνη λύση, είναι να πούμε του Έλληνα πως η πολιτική είναι σαν την θέση στάθμευσης. Εκεί να δεις διεκδίκηση.

(Κόφτε το πια με την αγιότητα του Χριστόδουλου. Ναι, όλοι λυπούνται για τον χαμό του. Ποιος χαιρόταν όταν υπήρχε; Οι δισκογραφικές; Κανείς δεν σας πιστεύει.)

Επιθανάτιο.

Πέθανε.
Τώρα όλα τα σκυλιά με τα ματωμένα δόντια, θα σταθούν με δέος μπρος στην αγιότητά του. Έγινε εξώφυλλο στις εφημερίδες. Αύριο είναι αργία. Προς τιμήν του. Όλοι φιλούσαν τα χέρια του. Τώρα θα γλείφουν τον θρόνο. Τώρα θα βαδίζουν τον δρόμο που άνοιξε. Για τον σκοταδισμό. Για τον φασισμό της πίστης. Για την εξουσία της πίστης. Έκανε την εκκλησία χώρο συναυλιών. Αφόρεσε τον Διαφωτισμό. Σύνθημά του το «όπισθεν ολοταχώς». Έκρινε και καταδίκαζε τα μικρά κόμματα (τα αριστερά) γιατί δεν δικαιούνται τα 2 και 3% να φέρουν γνώμη, έλεγε. Έκανε και μεταμόσχευση. Τώρα, με πιο νεφρό θα αναστηθεί την Δευτέρα παρουσία, δεν ξέρω. Για τον άνθρωπο Χριστόδουλο δεν με νοιάζει. Για τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο όμως με νοιάζει. Και έχω δικαίωμα να κρίνω. Και έχω υποχρέωση να κρίνω.
Πέθανε.

Ποίηση.

Τις τελευταίες μέρες βρίσκω διέξοδο μονάχα στην ποίηση. Εδώ είναι μερικά ποιήματα που ξεχώρισα.

«Εμείς ζούμε
Γιατί γεννηθήκαμε.
Εμείς ζούμε
Για να ζήσομε.
Εμείς ζούμε
Γιατί αγαπούμε.
Εμείς ζούμε
Κι ας πεθαίνουμε.»

…«Στον κόσμο τίποτε δεν έχει σημασία.
Εκτός της ζωής»…

Αλέκος Παππάς.

«Γι’ αποτυχίες σφάλματα
Τον εαυτό σου ακούω,
Συχνά να κατακρίνεις.

Μα όσο κι αν σε πίκρανε,
Μη φτάσεις ποτέ, ποτέ,
Στην άρση, εμπιστοσύνης»

«Το Χειμώνα,
Η φύση συνωμοτεί.

Την Άνοιξη,
Κηρύσσει την επανάσταση.

Το Καλοκαίρι,
Επικρατεί.

Μα το Φθινόπωρο,
Αρχίζει, να καταρρέει.»

Κώστας Πηγαδιώτης.

Είναι φανερό πως μ’ αρέσουν τα ολιγόλογα…

Για τον καθηγητή μου.

Είναι διδάκτωρ.
Σπούδαζε 10 χρόνια.
Τελείωσε τα καλύτερα πανεπιστήμια της Ελλάδας.
Είναι Κάποιος.
Είναι διδάκτωρ.
Λογιστικής.

Λιγάκι αργοπορημένος.

Καλή χρονιά εύχομαι σε όλους!

Η απουσία μου από το blog δεν ήταν τα διαβάσματα (της σχολής μου τουλάχιστο). Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και τις ευχές σας για το βιβλίο μας, αν και όπως είπε ένας φίλος μου ζωγράφος όταν είδε το έργο του εκτεθειμένο σε μια έκθεση, τελικά δεν μου αρέσει το δικό μου. Όπως και να έχει, εκείνο έγινε, τώρα κοιτάμε για άλλα, καλύτερα.

Τελικά η ρήση του Ηράκλειτου, «τα πάντα ρει», ισχύει απόλυτα. Δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι δυο φορές. Φυσικά, δεν αλλάζει το ποτάμι, αλλά ο άνθρωπος που μπαίνει στο ποτάμι. Αυτό το νιώθω κάθε φορά που πάω στην Κύπρο. Νομίζω πως κάθε φορά βρίσκομαι και σε άλλη χώρα.

Μ’ αυτήν μου την μικρή απόδραση και με δυο καινούριους στόχους, ξεκινά για μένα η καινούρια χρονιά. Εύχομαι όλοι σας να ενεργοποιήσετε την βούλησή σας γι’ αυτήν την χρονιά.

Το βιβλίο μας.

Αυτό είναι το εξώφυλλο του βιβλίου μας. Καμιά 30αριά bloggers έγραψαν από μια ιστορία, τις οποίες ο εκδοτικός οίκος ΣΟΚΟΛΗ, τις συγκέντρωσε σε αυτό το βιβλίο. Ωραίο παιχνιδάκι ήταν. Ευχαριστώ τον artbomber (http://artbomber.blogspot.com/) για την εμπειρία που μας χάρισε.

Νίκος Καββαδίας.

Τρία πράματα στον κόσμο αυτό, πολύ να μοιάζουν είδα.
Τα ολόλευκα μα πένθιμα σχολεία των Δυτικών,
Των φορτηγών οι βρώμικες σκοτεινιασμένες πλώρες
Και οι κατοικίες των κοινών, χαμένων γυναικών.

Έχουνε μια παράξενη συγγένεια και τα τρία
Παρ’ όλη τη μεγάλη τους στο βάθος διαφορά,
Μα μεταξύ τους μοιάζουνε πολύ, γιατί τους λείπει
Η κίνηση, η άνεση του χώρου και η χαρά.

("Παραλληλισμοί", συλλογή Μαραμπού.)

[Όσα (δεν) λέει η Φιλοσοφία σε τόμους ολόκληρους, τα λέει σε δυο στίχους το Τραγούδι.]

Το χιούμορ του Θεού.

Μερικοί άνθρωποι είναι απίστευτο που πιστεύουν.
Στην πολυκατοικία μου σήμερα ήρθε μια περίεργη εφημερίδα με τίτλο: Το Ανέσπερον Φως (Ορθόδοξη Χριστιανική εφημερίδα).
Διαβάστε τι στέλνουν οι πιστοί σ’ αυτήν την εφημερίδα. Τα σχόλια στις παρενθέσεις είναι δικά μου.

-Ο Κύριος έδωσε λύση σε πρόβλημα για το οποίο προσευχόμουν για 10 χρόνια. Τον ευχαριστώ. (Ούτε καν ο θεός δεν γλύτωσε από την γραφειοκρατία)

-Ευχαριστώ τον Κύριο που με γλύτωσε από κάποιον που έβαλε το μαχαίρι του στο στήθος μου και ήθελε να με ληστέψει. (Υπηρεσίες ασφαλείας, ο Θεός.)

-Ευχαριστώ τον Κύριο για την ευλογημένη συντροφιά που είχαμε σε αδελφικό σπίτι. (Γραφεία εύρεσης φίλων, ο Ένας.)

-Ο Κύριος με βοηθάει να είμαι αυτάρκης σ’ αυτά που έχω. Τον ευχαριστώ. (Κουλοροποιείο, το Πνεύμα.)

-Ο Κύριος βρήκε δουλειά στην κόρη μου και πηγαίνει καλά. (Υπουργείο Απασχόλησης, ο Τριαδικός)

-Ευχαριστώ τον Κύριο για την ευλογημένη και πνευματική Κυριακή που πέρασα σε μοναστηριακή εκδρομή. (Ταξιδιωτικό γραφείο, ο Πανταχού.)

-Εδώ και δυο μήνες βρήκα δουλειά. Ο Κύριος με φροντίζει και τον ευχαριστώ. (Γραφείο εύρεσης δουλειάς, ο Παρόντας)

-Ο Κύριος ήταν μαζί μου στο χωριό. Η συνεχής παρουσία Του ήταν ζωντανή στη ζωή μου. (Αν νιώσεις ποτέ μόνος, μην διαστάσεις, προσευχήσου.)

Και έχει και άλλα. Λίγο πιο κάτω δίνει συμβουλές για την ανατροφή των παιδιών με αποσπάσματα από την Καινή Διαθήκη. Ότι πιο σύγχρονο δηλαδή.

Τελικά μου αρέσει πολύ αυτός ο Θεός. Δεν είναι μίζερος όπως τον Αλλάχ ας πούμε, ούτε τόσο απρόσιτος όσο ο Ιεχωβάς. Έχει χιούμορ.

Κώστας Βάρναλης.

Να μασάει ο χοντρός είναι δουλειά του,
γουργουρίζει η πατρίδα στην κοιλιά του!
Νόμος: ο που προδίδει κι απατά,
όλο και πιο ψηλότερα πατά!
Και συ, Λαέ, με την καμένη ανάσα
πότε θα κόψεις του χοντρού τη μάσα;
(28-11-73)

Επίστευα μωρό τους πιο μεγάλους,
τη μάνα, τον παπά και τους δασκάλους,
πως έσωσε τον κόσμον ο Χριστός
από πείνα, σκλαβιά και Χάρο Αυτός.
Καλά να το πιστεύουν τα μωρά,
μα και γάϊδαροι με μιαν πήχη ουρά;

Ελληνική Παιδεία.

Το Κρυφό Σχολειό αποδείχθηκε μύθος. (βλέπε βιβλίο: Το Κρυφό Σχολειό: Χρονικό ενός Μύθου.)

Στον γκρεμνό του Καιάδα στην αρχαία Σπάρτη, δεν έριχναν τα αδύναμα μωρά, αλλά συνήθιζαν να ρίχνουν αιχμάλωτους πολέμου και προδότες. Βρέθηκαν 40 περίπου σκελετοί ενήλικων ανδρών που οι αρχαιολόγοι θεωρούν πως ήταν πολεμιστές.

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι όταν σταύρωναν δεν κάρφωναν τους καταδικασμένους στα χέρια για να μην πεθάνουν από αιμορραγία. Άλλωστε, ο κύριος λόγος ύπαρξης του σταυρού δεν ήταν για να σκοτώσουν, αλλά για να βασανίσουν. Όποιος έχει αυτιά ας ακούσει. Και έπειτα να πάει να προσέξει τις αγιογραφίες που παριστάνουν τον εσταυρωμένο.

Τα δυο Ιερά Βιβλία της Χριστιανοσύνης, η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη, είναι αντιφατικά εκ βάσεως. Η Παλαιά εξυμνεί έναν σκληροτράχηλο εθνικιστή θεό, τον Ιεχωβά ή Γιαχβέ, και η Καινή τον αγαθό, γλυκό τριαδικό θεούλη.

Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, αν ο μύθος του Αδάμ και της Εύας ευσταθεί, τότε σημαίνει πως ο άνθρωπος πρωτοεμφανίστηκε στην γη το 4000 π.χ., παρόλο που οι ανασκαφές βρήκαν σημεία ανθρώπινης ζωής κατά πολύ παλαιότερες. Η ειρωνεία είναι πως αυτή την έρευνα την αναγνώρισε το Βατικανό.

Παιχνίδι. Βρες τις διαφορές:

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ
(Α’, 18)
Του δε Ιησού Χριστού η γέννησις ούτως ην, μνηστευθείσης γαρ της μητρός αυτού Μαρίας τω Ιωσήφ, πριν η συνελθείν αυτούς ευρέθη εν γάστρι έχουσα εκ Πνεύματος Αγίου.

ΠΑΥΛΟΥ προς ΡΩΜΑΙΟΥΣ
(Α’, 3)
Περί του υιού αυτού, του γενόμενου εκ σπέρματος Δαυίδ κατά σάρκα.

Αυτή είναι η παιδεία μας. Αυτά μαθαίνουμε από μωρά. Αυτή είναι η «θεόπνευστη» Καινή μας Διαθήκη.

Συνέχεια.

Αυτή η ανάρτηση κανονικά ήταν η απάντηση στον Ευάγγελο (http://reflexivity.wordpress.com/) στο σχόλιο που άφησε στην προηγούμενή μου ανάρτηση. Αλλά επειδή είδα πως έλεγα πολλά, προτίμησα να κάνω καινούρια, και να συμπεριλάβω σε αυτήν ολοκληρωμένη την άποψή μου, γιατί παρεξηγήθηκα, είμαι σίγουρος.

Πριν 90 χρόνια, η Οκτωβριανή Επανάσταση, επιδίωκε –κυρίως- την ίση αφθονία αγαθών για όλους. Το κίνητρο αυτό ήταν, αλλά, απέτυχε οικτρά. Σήμερα, το πράγμα πηγαίνει αντίστροφα. Η κατανάλωση είναι αυτή που έρχεται πρώτη, μεταφέροντας μαζί της, έναν νέο κόσμο. Δεν μιλώ ούτε για σωτήριους κόσμους, ούτε για ευτυχία. Μιλώ για το πλάτεμα του ανθρώπινου ματιού. Άλλωστε αυτός είναι ο ρόλος της Αριστεράς. Ότι και αν σημαίνει αυτή η έννοια.
Προσωπικά, δεν έχω και πολύ σχέση με την κατανάλωση. Κοιταζόμαστε απλά. Αλλά αυτό –η κατανάλωση- δεν παύει να είναι μια πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα –και σίγουρα ανάγκη του ανθρώπου- που πρέπει, αν πραγματικά θέλουμε να «βάλουμε το δικό μας νερό στο αυλάκι», να πορευτούμε μαζί της. Ποτέ μου δεν μίλησα για αυτό-πραγμάτωση του ανθρώπου διαμέσου των αγαθών. Αλλά πρέπει να διαλυθεί αυτός ο πουριτανισμός που κυριαρχεί στις μέρες μας. Γι’ αυτό και η προηγούμενη ανάρτησή μου είναι λιγάκι επιθετική, ίσως να φαίνεται και επιπόλαια. Επίθεση. Έτσι θα την ονόμαζα. Γιατί, όπως φάνηκε και απ’ τα σχόλια, οι περισσότεροι είναι βαθιά διαποτισμένοι με τις παρλαπίπες των παπάδων, των δασκάλων, και τον ξύλινων κομουνιστών για την κατανάλωση. Το ΚΚΕ –αυτό με ενδιαφέρει, χωρίς να σημαίνει πως είναι το μόνο- στην Ελλάδα έχασε. Και έχασε κυρίως γι’ αυτόν τον λόγο. Δεν προχωρά με την εποχή του, έχει μείνει πίσω βλακωδώς, θεωρώντας τον κορεσμό των πραγματικών αναγκών του ανθρώπου –δεν υπάρχουν πλασματικές ανάγκες, καταλάβετέ το!- ως αλλοτρίωση και τα συναφή. Αυτό για το ΚΚΕ το έγραψα, γιατί αυτό είναι που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει την αριστερά στην Ελλάδα. Και οι νέοι που έχει στους κόλπους του, οι πραγματικοί νέοι, που ακόμα πιστεύουν, καταστρέφονται.
Μακρηγορώ. Αυτό που ήθελα να πω, είναι ότι η κατανάλωση είναι απλά το δόλωμα. Ο καπιταλισμός γέννησε τον δολοφόνο του, τον καινούριο Δία. Προσφέρει λίγα-λίγα τα αγαθά στους πολίτες, στους φτωχούς, αυτοί ξυπνάνε, λένε και εγώ μπορώ, και κάποτε, όταν ξυπνήσουν πλήρως, θα γίνουν οι αλλαγές. (Dark_Era, νομίζω πήρες τις απαντήσεις σου.) Έτσι βλέπω εγώ τον κόσμο. Αντίστροφα. Οι άλλοι βλέπουν καταστροφή, εγώ βλέπω την «παπαρούνα που πολεμάει να σπάσει την άσφαλτο». Ο κόσμος δεν πάει ποτέ πίσω. Ο κόσμος ποτέ δεν ήταν καλύτερος από τον τωρινό. Δεν νιώθω καθόλου τύψεις όταν βλέπω νέες ψυχές να καίγονται στην φωτιά των καταστημάτων. Δεν νιώθω τύψεις γιατί ξέρω πως κάποτε θα έρθει ο κορεσμός των αναγκών αυτών, στο τέλος θα τις βαρεθούν, και θα στραφούν αλλού. Άλλωστε, σε καμιά εποχή δεν ήταν όλοι οι νέοι συνειδητοποιημένοι. Πάντα είχανε απώλειες.
Τι έρχεται; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι πρέπει να δημιουργήσουμε κάτι, γιατί η τέλεια στιγμή, μια στιγμή μονάχα θα κρατήσει.

Κατανάλωση.

Επιστρέφω ξανά στο θέμα ταμπού της εποχής μας: την κατανάλωση.
Όλοι μιλάνε για την καταναλωτική μας κοινωνία με αρνητικά λόγια. Για ρωτήστε τους: Θα προτιμούσαν να μην έχουν την δυνατότητα να καταναλώνουν; Θα προτιμούσαν να ζούσαν στην Ρωσία των Τσάρων που μόνο οι προνομιούχοι είχαν αυτήν την πολυτέλεια; Ή μήπως θα ήθελαν να ζούνε στον μεσαίωνα; Ή μήπως να ήταν δούλοι στην αρχαία Ελλάδα;
Προφανώς όχι. Βέβαια κάποιος θα πεταχτεί και θα μου πει πως η υπερκατανάλωση αλλοτριώνει. Ή και ότι κάνει τους καταναλωτές να προσπαθούν να αυτό-επιβεβαιωθούν διαμέσου των αγαθών. Και τι μ’ αυτό; Δηλαδή ο δούλος που δεν είχε τίποτα, δεν ήταν αλλοτριωμένος; Ή οι Ρώσοι μουζίκοι που δεν είχαν πρόσβαση σε κανένα είδος μόρφωσης (λόγω της φτώχιας τους) ήταν πιο ευτυχισμένοι που ζούσαν στην άγνοια; Δηλαδή όλες οι άλλες κοινωνίες που δεν ήταν καταναλωτικές, δεν ήταν αλλοτριωμένες; Και τώρα που καταναλώνουμε αλλοτριώθηκε το ανθρώπινο είδος;
Όλες οι κοινωνίες που πέρασαν μέχρι τώρα, ήταν εν δυνάμει, καταναλωτικές. Απλά δεν είχαν πρόσβαση όλοι. Όλοι μας έχουμε αυτοκίνητο. Και αυτό είναι καταναλωτισμός. Σε παλαιότερες εποχές, άμαξες -που ήταν το αντίστοιχο- είχαν ελάχιστοι. Αν το βρίσκετε κακό και το αυτοκίνητο, πουλήστε το. Υπάρχουν (στις μεγάλες πόλεις) συγκοινωνίες. Στις μικρές περιοχές, όπως χωριά ή νησιά, ίσως και να μην χρειάζεται. Και η μεγαλύτερη ειρωνεία: όλοι δημοσιοποιούν τις απόψεις τους περί της κατανάλωσης στο διαδίκτυο (που είναι το πιο σύγχρονο είδος κατανάλωσης).
Για πολλούς, η πηγή της κατανάλωσης, είναι η διαφήμιση. Όποιος πιστεύει πως δεν μπορεί να αντισταθεί στις διαφημίσεις, ας μην τις παρακολουθεί. Και δεν κατάλαβα. Αν δεν έχεις την δυνατότητα να αντισταθείς στις διαφημίσεις, κι ότι σου πλασάρουν εσύ πας και το αγοράζεις, τι φταίει ο πωλητής; Μήπως δεν είναι δικό σου το φταίξιμο; Αν σου λείπει η βούληση, μην ρίχνεις αλλού τις ευθύνες. Η διαφήμιση υπάρχει για να ταΐζει ένα σωρό κόσμο. Είναι δουλειά καταρχάς, δεν είναι έγκλημα. Και στο κάτω-κάτω αν θες αγοράζεις. Δεν σε υποχρεώνει κανείς.
Είναι ο σημερινός τρόπος ζωής λένε. Ναι, αλλά ο σημερινός τρόπος ζωής, είμαστε εμείς. Εμείς τον κάναμε τρόπο ζωής. Είναι ο καθρέπτης μας, είναι η αλήθεια της εποχής μας. Με την σημερινή καταναλωτική κοινωνία δεν μας μένουν λεφτά, συνεχίζουν. Προφανώς αυτοί που το λένε αυτό δεν ξέρουν που πάνε τα τέσσερα τους. Γιατί αν ήξεραν, θα καταλάβαιναν πως παλαιότερα (κι όχι πολύ παλιά, καμιά 50αριά χρόνια πίσω) πολλά εκατομμύρια ανθρώπων, δεν έβλεπαν καν λεφτά στα χέρια τους.
Η κάθε εποχή έχει την αλήθεια της. Για πηγαίνετε να κηρύξετε την αλήθεια σας (περί υπερκατανάλωσης κτλ) στην Ερμού. Θα σας πάρουν με τις λεμονόκουπες. Κι επίσης θα πάρετε ένα μάθημα: αυτό που παπαγαλίζετε περί αλλοτρίωσης και τα τοιαύτα, δεν είναι αλήθεια της εποχής μας. Και, εν πάση περιπτώσει, η αλλοτρίωση δεν εξαρτάται από το αυτοκίνητο ή απ’ τα ρούχα ή απ’ τα σπίτια.

Η coca cola, μπορεί να είναι πουτάνα, αλλά πείτε μου έναν που δεν πήγε μαζί της. Και πείτε μου γιατί φταίει το κεφάλαιο ή οι διαφημίσεις που εσύ αγόρασες coca cola. Επειδή ήθελες αγόρασες και είμαι σίγουρος που σου άρεσε κιόλας. Και θα ξαναγοράσεις.

Να ακούτε τον ήχο της εποχής σας. Να τι πρέπει να κάνει πρώτα-πρώτα ο καθένας και ύστερα να μιλήσει.

Στρατευτείτε.

Δεν ακούτε εσείς βολεμένοι
Την δύναμη, την Κραυγή
Σε λίγο θα ‘μαστε πολλοί και μαζεμένοι
Σαν περάσει η νύχτα, την αυγή.

Ανίκανοι εμείς να πιστέψουμε
Μα τίποτε δεν μας λείπει
Τον άνθρωπο στον άνθρωπο για να επιστρέψουμε
Γιατί μεγάλη μας κυριεύει λύπη.

Και για ότι ετοιμαζόμασταν για καιρό
Ήρθε η ώρα να ξοφλήσουμε το Χρέος
Στο ρυάκι να μπει το δικό μας το νερό
Και όλοι να κοιτάν με Δέος.

(Στρατευτείτε. Πλησιάζει.)

Αντικατοχική.

Σήμερα στους δρόμους της Αθήνας, οι κυπριακές φοιτητικές παρατάξεις έκαναν αντικατοχική διαδήλωση. Σίγουρα θα πέρασαν και από την τουρκική πρεσβεία.

Απ’ ότι έμαθα, πήραν μέρος εκπρόσωποι απ’ όλα τα πολιτικά κινήματα: το Δράσις ΚΕΣ (αντίστοιχοι της Χρυσής Αυγής), η Πρωτοπορία (αντίστοιχοι της νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας), κεντρώοι και η Προοδευτική (αντίστοιχοι της Πανσπουδαστικής).

Εκ πρώτης άποψης είναι θετικό. Όλοι διαδήλωσαν, άρα όλοι διαφωνούν με την κατοχή (και όχι, δεν είναι δεδομένο). Αλλά τίθεται ένα άλλο θέμα: την χώρα μου, την Κύπρο, κάποιος την πρόδωσε. (Βασικό χαρακτηριστικό της γενικότερης Ελληνικής Ιστορίας.) Και το μόνο σίγουρο και απαραβίαστο είναι ότι κάποιοι απ’ αυτούς που διαδήλωναν σήμερα το έκαναν. (Αυτό δεν σημαίνει πως μόνο μια παράταξη είναι υπεύθυνη).
Θέλω να μάθω την αλήθεια για να εμπιστευθώ κάποιον απ’ αυτούς. Επειδή είναι πρόσφατο σχετικά γεγονός, δεν πρόκειται να μάθουμε την αντικειμενική αλήθεια. Αλλά θέλω να μάθω γιατί ο πατέρας μου πήγε και πολέμησε. Θέλω να μάθω ποιος ήταν ο υπαίτιος αυτής της εισβολής. (Ούτε καν εισβολή δεν ήταν. Απόβαση αν την λέγαμε, καλύτερα θα ήταν. Οι Τούρκοι ήρθαν και έκατσαν. Έτσι απλά.)

Σε μερικούς που είχαν εμπλακεί τότε, και τώρα πια είναι νεκροί, το ονόματά τους δημοσιεύθηκαν και ξέρουμε τι έκαναν και τι όχι (Γρίβας, Σαμψών κτλ). Αλλά δεν πιστεύω πως κανένας απ’ τους ζωντανούς, που τώρα διοικούν την Κύπρο, δεν ήταν μπλεγμένος. Σίγουρα κάποιοι απ’ τους πολιτικούς και παπάδες που τώρα χαίρονται τις θέσεις τους, κάπως, με κάποιο τρόπο, έβαλαν και αυτοί το χεράκι τους. Οι αριστεροί τα ρίχνουν στους δεξιούς, οι δεξιοί στους αριστερούς. Κλασσικά πράματα.

Εγώ όμως δυσκολεύομαι να εμπιστευτώ πλέον. Και η πίστη κλονίζεται πολύ εύκολα σε τέτοιες περιπτώσεις. Και ακόμα πιο δύσκολα, σταθεροποιείται.

Ζωροάστρες.

Οι νέοι δίπλα χαχανίζουν
Και τα παιδιά με τις σημαίες ελπίζουν

Με μιαν ιδέα ταυτίστηκαν
Ωσάν τον νέον κόσμο να μυρίστηκαν

Τα μυαλά τους θυσίασαν και το κορμί
Και βουτάν στην μάχη με ορμή

Το κακό στον κόσμο να ξεπαστρέψουν
Και ήσυχοι στα σπίτια τους να επιστρέψουν

Μα σαν Ζωροάστρες ενεργούν
Και την μεγάλη αγάπη αγνοούν.

Άντον Τσέχωφ.

Ο Άντον Τσέχωφ με τον Λέων Τολστόι.

Ο Νίκος Δήμου έχει συμπεριλάβει την επιλεγμένη συλλογή διηγημάτων του (http://doncat.blogspot.com/2007/09/blog-post_07.html) στα 30 καλύτερα βιβλία της Ευρωπαϊκής λογοτεχνίας από τον Μεσαίωνα μέχρι και το 1950.

Η ρεαλιστική γραφή, χωρίς περιττές εξάρσεις, είναι ο άξονας που γυρίζουν όλα του τα διηγήματα. Καθημερινά τα θέματα του, οι άνθρωποι παρουσιάζονται με τα ελαττώματά τους. Δεν εξιδανικεύει τους ήρωες του αλλά απεικονίζει ουσιαστικά την πραγματικότητα.

Αρκετά από τα διηγήματά του έχουν περάσει στον κινηματογράφο παλαιότερα. Τα περισσότερα απ' αυτά έχουν έκταση μονάχα 2-3 σελίδες. Μικρά αλλά μεστά νοήματος. Αποφεύγει συστηματικά τον διδακτισμό αλλά ταυτόχρονα σε διδάσκει. Αυτό είναι που τον καθιέρωσε ως μεγάλο λογοτέχνη. Η γραφή του είναι τόσο περιεκτική και συμπυκνωμένη που διαβάζοντας ένα του διήγημα νομίζεις πως διάβασες ένα ολόκληρο μυθιστόρημα. Κύρια θέματά του, η δουλοπρέπεια των ανθρώπων μπρος του χρήματος, η υποταγή τους στην παλιά Ρωσική Ιεραρχία, η αφέλεια, η φτώχεια και η δεισιδαιμονία. Συχνά είναι σατυρικά, με λεπτό χιούμορ αλλά προ πάντων, ευχάριστα.

Γεννημένος στην Ρωσία των τεράτων της λογοτεχνίας (1860-1904) όπως Ντοστογιέφσκι και Τολστόι, κατάφερε να επιβάλλει τον δικό του δρόμο και να καταξιωθεί ως ισάξιος τους χωρίς ο ίδιος να δηλώσει ποτέ εφάμιλλος τους.

Πολύ μου άρεσε κάτι που έγραψε σε μια επιστολή του (1900): "Θα ήθελα μόνο να πω στους ανθρώπους, με κάθε εντιμότητα: κοιτάξτε, κοιτάξτε, λοιπόν, πόσο άσχημα ζείτε, πόσο ανιαρή η ύπαρξή σας! Το σημαντικότερο είναι να το καταλάβουν αυτό. Αν το καταλάβουν, θα ανακαλύψουν σίγουρα μια διαφορετική ζωή, και πιο καλή. Ο άνθρωπος θα γίνει καλύτερος όταν θα του έχουμε δείξει πως είναι αυτή η ζωή".

Εθνική Εορτή.

Χαρήκατε; Χαιρετίσατε ναζιστικά τους Δημοκρατικούς σας ηγέτες; Ναι ε; Ε λοιπόν τώρα, επιστρέψτε στην βολή σας μέχρι την επόμενη εθνική εορτή.

Γιορτάζουμε ένα κάποιο Όχι σήμερα:
1) Κανέναν πόλεμο δεν πρέπει να γιορτάζουμε, εκτός και αν είμαστε ακραιφνείς φασίστες.

2) Στον πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές. Μόνο οι ηλίθιοι πιστεύουν κάτι τέτοιο.

3) Οι παρελάσεις είναι σκουριασμένα κατάλοιπα των δικτατοριών του 20ου αιώνα.

4) Όσοι πιστεύουν ότι το Όχι το είπε ο Μεταξάς από μόνος του, είναι ανιστόρητοι. Το είπε ο Ελληνικός λαός. Ο Μεταξάς μάλλον συμβιβάστηκε...

Προσωπικά, μου φαίνεται πιο φυσιολογικό το ότι οι περισσότεροι μαθητές που συμμετείχαν σήμερα στην παρέλαση το έκαναν για να σβηστούν μερικές τους απουσίες, παρά να μου έλεγαν ότι το κάνουν γιατί νιώθουν περήφανοι. Να νιώθεις περήφανος για τους ανθρώπους που κάποτε αντιστάθηκαν σε μια στρατιωτική επίθεση,
είναι σωστό. Αλλά εγώ, πρώτα ντρέπομαι για εκείνους που έκαναν την επίθεση και μετά (και αν) χαρώ για κάτι. Γι' αυτό δεν νιώθω περήφανος. Ντρέπομαι για τον άνθρωπο που σκοτώνει άνθρωπο.
Μόνο οι εθνικόφρονες χαίρονται για την νίκη της χώρας τους σε έναν πόλεμο... Οι υπόλοιποι -όπως εγώ- ντρέπονται...

Νίκος Καζαντζάκης.

Σήμερα κλείνουν πενήντα χρόνια απ' τον θάνατο του Ν. Καζαντζάκη. Στις 26 Οκτωβρίου 1957 απεβίωσε ένας απ' τους μεγαλύτερους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς. Ο πατέρας μου είπε μια φράση γι' αυτόν που ποτέ μου δεν θα την ξεχάσω: "Νίκος Καζαντζάκης. Βάλσαμο στην ψυχή σαν αρρωστήσει. Βοήθεια και παρηγοριά στην ψυχή που πολεμά." Δεν έχω κάτι να προσθέσω. Με καλύπτει απόλυτα.
Ο ποιητής της Ελευθερίας, ο φιλόσοφος της Άσκησης, ο λογοτέχνης της Ελλάδας.
Τα βιβλία του μυρίζουν χώμα και φως.



Ο τάφος του στον προμαχώνα του Ηρακλείου.

Ο Καζαντζάκης δεν αφορίστηκε ποτέ απ' τους παπάδες. Επιλογή του ήταν να ταφεί εκτός νεκροταφείου. Θαμμένη, λίγο πιο κάτω είναι και η αγαπημένη του γυναίκα, η Ελένη Καζαντζάκη, η οποία πέθανε την μέρα των γενεθλίων του άντρα της: 18 Φεβρουαρίου 2004.



Οι γονείς του.

Όταν γεννήθηκε οι καφετζούδες έλεγαν πως θα γίνει Δέσποτας... Προς απογοήτευση των γονιών του αυτός πήρε έναν διαφορετικό δρόμο...
Ένας καθαρόαιμος Έλληνας. Ένας ανθρωποκεντρικός υμνητής του πνεύματος.

Ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος, ο παππούς του όπως τον έλεγε, και στον οποίο έδωσε την Αναφορά του, έχει φέτος την τιμητική του.
Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης επηρέασε και τους δύο μεγάλους Έλληνες καλλιτέχνες. Ένα άγαλμα του Άγιου αυτού, κοσμεί και τον περίγυρο του μουσείου του Καζαντζάκη στους Βάρβαρους, στην Κρήτη.

Θυμάμαι όταν πήγα στο μουσείο του, δεν υπήρχε ούτε ένας Έλληνας εκεί μέσα. Μόνο καμιά εκατοστή ξένοι θαύμαζαν με σεβασμό. Έκαναν τόσο δρόμο γεμάτο στροφές απλά και μόνο για να δουν το μουσείο του. Σίγουρα ο μεγαλύτερος Έλληνας συγγραφέας, παρόλο που οι ραδιουργίες της τότε πολιτικής και θρησκευτικής εξουσίας, έκαναν τα πάντα ώστε να μην πάρει το βραβείο Νόμπελ, παρόλο που του είχε γίνει επίσημη πρόταση να θέσει υποψηφιότητα από τους διοργανωτές των βραβείων Νόμπελ. Του έγινε μάλιστα πρόταση να αλλάξει υπηκοότητα ώστε να αντιπροσωπεύσει κάποια άλλη χώρα και να πάρει το βραβείο, αλλά ο ίδιος δεν δέχτηκε. Το Νόμπελ αν ήθελε το είχε. Του άξιζε.

Ακόμη η φήμη του δεν αποκαταστάθηκε. Τείνει μάλιστα να γίνει σαν τους αρχαίους μας: λίγοι τους διάβασαν όμως όλοι μιλούν αυθαίρετα γι' αυτούς.

"Από τους τρεις δρόμους, ώ ψυχή μου που αρμενίζεις ανάμεσα στις Σειρήνες, από τους τρεις δρόμους, ώ ψυχή μου:
-Να παραδοθείς ολόβολη στις χαρές της γης και να σαπίσεις
-Να απαρνηθείς κάθε χαρά και να πεθάνεις μέσα σε μύρο αγιότητας
-Ο τρίτος δρόμος, ο δρόμος του Οδυσσέα, του αχόρταστου και πανούργου, παραμένει ακόμα ο καλύτερος."

Αυτό μας δίδαξε. Μας δίδαξε τι σημαίνει Άνθρωπος.

Βασίλισσα.

Αστεράκι που τρεμοπαίζει ισχνά
μέσ' την μαύρη Βασίλισσα
η σκέψη

όπου τα φαντάσματα του παρελθόντος
έρχονται χορεύοντας να μου ψιθυρίσουν κάτι
περίεργο

Και 'συ να κείτεσαι
κατάλευκη σαν τον Πόθο μπροστά μου,
ζωντανή

ακίνητη,
να ζητάς τα πάντα
χωρίς λαλιά

(και εγώ αδύναμος
να σου λέω είν’ δικά σου,
δίχως να καταλαβαίνω)

και να διώχνεις έτσι απλά τα φαντάσματα,
με μια σου κίνηση.

Φοιτητής.

Αυτήν την εβδομάδα άρχισαν τα μαθήματα στην σχολή μου. Μια εκνευριστική ρουτίνα είναι για μένα. Τίποτα δεν μου τραβάει το ενδιαφέρον εκεί μέσα. Ούτε καν οι γνωστοί μου, εκτός από μερικές εξαιρέσεις.
Τελειόφοιτος κανονικά φέτος. Και δεν μου έχει μείνει τίποτα απ' τα μαθήματα. Όλα ανούσια, γίνονται έτσι απλά, για το τυπικό. Να κάτσεις εξετάσεις, να περάσεις κουτσά-στραβά, μέχρι να πάρεις ένα πτυχίο που να λέει: μπορείς να διοικήσεις. Είναι αυτό που λέγετε (φιλοσοφικό) κιτς των πανεπιστημίων: τίποτα δεν δουλεύει κανονικά, όμως ο απόφοιτος είναι απόφοιτος και κανείς δεν τον αμφισβητεί (στο χαρτί τουλάχιστο...).
Πως μπορεί κάποιος να τον τραβάει η λογιστική; Να μαθαίνεις δηλαδή πρόσθεση και αφαίρεση;! Ή το άλλο: Διοίκηση Ανθρωπίνων Πόρων! Τι ονομασία! Οι ανθρώποι είναι πόροι! Για ποιον είναι πόροι δηλαδή; Αν ο άνθρωπος είναι απλά πόρος, ποιος είναι ο εργοδότης μας;
Θλιβερά μαθήματα, αξιολύπητοι φοιτητές που ονειρεύονται από τώρα βολέματα. Πως μπορείς να αναπνεύσεις σε τέτοιο περιβάλλον; Πως μπορείς να ακουμπήσεις κάτι απ' όλα αυτά και να μην λερωθείς;
Οι παρατάξεις-οργανωτές ελέγχουν την δομή και την λειτουργία του ιδρύματος. Μικροκομματικά συμφέροντα εισδύουν στα κατ' άλλα προστατευόμενα από ιδεολογικές παρεμβάσεις πανεπιστήμια (λόγω της κοροϊδίας αυτής που λέγετε, άσυλο).

Φλυαρία.

Σήμερα στο σεμινάριο του ΕΚΕΒΙ έκανα δυο σκέψεις:

1) Η γραφή (όπως και όλες οι μορφές Τέχνης) έχουν έναν κανόνα: Πρέπει να καταπατήσεις όλους τους κανόνες. Αυτός είναι ο μόνος νόμος στην Τέχνη. Η Τέχνη -μπορεί να ακουστεί οξύμωρο- πρέπει να είναι ελεύθερη. Οι κανόνες στην Τέχνη είναι αντίφαση εν εαυτή.

2) Οι περισσότεροι που ήταν εκεί σήμερα, έλεγαν: "είναι δώρο στον εαυτό μου το σεμινάριο. Μια ζωή δουλεύω για άλλους, φροντίζω άλλους, τώρα έχω το δικαίωμα να κάνω αυτό που μ' αρέσει."
Στεναχωρήθηκα. Χαμένες ζωές, που ποτέ τους δεν ακολούθησαν την θέλησή τους (για μια πληθώρα αιτιών), "πληρώνουν για να πάρουν πίσω τις χαμένες τους ευχές".
Πιστεύω, ότι ενδόμυχα, δεν είναι εκεί για να εκδώσουν βιβλίο, ούτε για να μάθουν να γράφουν. Όλα αυτά είναι δευτερεύοντα. Είναι εκεί γιατί βλέπουν τα χρόνια τους να φεύγουν σαν τα καραβάκια στην σκοτεινή θάλασσα. Να φεύγουν και να χάνονται. Και κατανόησαν πως τίποτε σ' αυτόν τον κόσμο δεν αξίζει παρά η επιθυμία μας.

Δεν ξέρω κατά πόσο έχω το δικαίωμα να λέω κάτι τέτοιο (είναι περασμένη και η ώρα. Και η ώρα ως γνωστό, σε μεθά...) ωστόσο θα το πω: Η ζωή είναι γυναίκα (κοινότυπο, αλλά δεν τελείωσα). Για να αξίζει η ζωή, πρέπει να την βλέπεις σαν την ομορφότερη γυναίκα του κόσμου: απαιτεί τα καλύτερα και ακριβότερα δώρα για να την κρατήσεις κοντά σου. Αλλιώς, φεύγει χωρίς να σου δωθεί. Θυσίασε. Να είσαι έτοιμος να θυσιάσεις για χάρην της. Μόνο έτσι την γνωρίζεις.
Ή διαφορετικά, ο καλύτερος τρόπος για να κρατήσεις μια γυναίκα, είναι να την κάνεις να νομίζει πως δεν την τρέχεις από πίσω (κι ας το κάνεις). Στα θηλυκά, δεν τους αρέσουν τα σκυλάκια. Μόνο όταν δείξεις πως δεν φοβάσαι στην απουσία της, τότε θα σου δωθεί πλήρως και για πάντα.

Ακόμη ένας λάτρης του θηλυκού...

Εφημερίδες.

Ωραίος ο Ελληνικός Τύπος! Ο υγιής ανταγωνισμός κάνει θαύματα. Δεν υπάρχει κάτι πιο ωφέλιμο για τον πολίτη από τον υγιή ανταγωνισμό. Όλα δουλεύουν υπέρ του. Η τιμή, η ποιότητα, η ποσότητα, όλα είναι για το συμφέρον του καταναλωτή.
(Οι κομουνιστές προτιμούν το πράσινο σαπούνι και τον χωρίς όνομα καφέ. Ας είναι.)
Αλήθεια, απ' τα ένθετα και μόνο των εφημερίδων μπορείς να μορφωθείς. Εγκυκλοπαίδειες, βιβλία, ταινίες. Αυτά πια δεν είναι περίπτερα! Είναι βιβλιοπωλεία!
Ο Καμύ, κάποτε είχε πει: "...μια χώρα αξίζει τόσο όσο αξίζει ο Τύπος της...". Άραγε τι να ισχύει στην Ελλάδα; Από τη μια οι καθεαυτές εφημερίδες είναι υποχείρια συμφερόντων. Από την άλλη τα ένθετα ωφελούν μονάχα τον πολίτη. Μάλλον δεν προέβλεψε αυτήν την έκβαση του Τύπου...

Άσχετο, αλλά μια σκέψη που έκανα σήμερα: Ο σκεπτικισμός μοιάζει με το γρασίδι των ποδοσφαιρικών γηπέδων: ψιλοκομμένο στο ίδιο μέγεθος. Να 'ναι άραγε αυτός ο ξακουστός μηδενισμός; Δεν ξέρω. Μάλλον.

Αλλαγή σκηνικού.

Στις τελευταίες δυο-τρεις μου δημοσιεύσεις έμαθα μερικά πράγματα για τον εαυτό μου που ούτε εγώ δεν τα γνώριζα. Λοιπόν, έχουμε και λέμε:
1) Είμαι δογματικός. Ναι. Τώρα για πιο πράγμα δεν ξέρω. Απλά είμαι δογματικός. Ανεξάρτητα του ότι δεν πιστεύω σε τίποτα, ούτε σε θρησκείες, ούτε σε πατρίδες, ούτε σε ιδεολογίες.
2) Δεν προσέχω το νόημα που εκπέμπουν τα λόγια του συνομιλητή μου. Και εγώ που νόμιζα ότι το πρόβλημά μου από μικρός ήταν ότι καταλάβαινα τους άλλους! Φυσικά εγώ δεν τους καταλαβαίνω αλλά οι υπόλοιποι με καταλαβαίνουν απόλυτα. Βέβαια. Και πάντα έχουν δίκιο αυτοί. Ακόμα και όταν σχολιάζουν τα λεγόμενά μου με πράγματα που δεν έχουν καμιά σχέση μ' αυτό που λέω...
3) Είμαι αγράμματος. Είμαι αγράμματος επειδή δεν πιάνω τα υψηλά νοήματα που έχουν τα λόγια των άλλων (τα σωστά σχόλια φωτίζουν την συζήτηση όπως το κερί σε ένα κατασκότεινο δωμάτιο. Δεν θέλουν επεξηγήσεις.)
4) Όταν με ρωτούν και εγώ απαντώ, αυτό λέγετε άμυνα. Μα πως δεν το ήξερα; Δηλαδή δεν λέγετε απλά συζήτηση, όχι! Λέγετε άμυνα. Εντάξει.
5) Δεν ξέρω να συζητώ επειδή δεν αλλάζω εύκολα απόψεις. Κι όχι οποιεσδήποτε απόψεις. Όχι. Του εκάστοτε συνομιλητή μου και μόνο. Αν δεν υιοθετήσω τις απόψεις του, σημαίνει ότι δεν ακούω τι μου λέει...

Πρέπει να 'ναι περισσότερα τα μαθήματα που πήρα τελευταία αλλά μάλλον τα ξέχασα ο φουκαράς. Ανεπίδεκτος μαθήσεως είμαι όπως βλέπετε.

Αυτά για τα ερασιτεχνικά μου μαθήματα. Τώρα τα επαγγελματικά: με δέχτηκαν στα σεμινάρια του "Εργαστήρι του βιβλίου 2007" που διοργανώνεται από το ΕΚΕΒΙ (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου). Από την ερχόμενη Τετάρτη αρχίζουν τα μαθήματα. Πρόκειται να παρακολουθήσω την ενότητα Διήγημα, όπου θα διδαχτούμε την τέχνη της γραφής ενός διηγήματος. Νιώθω αρκετά ευχαριστημένος και, παρόλο που ίσως δεν καταφέρω να γράψω ποτέ μου καλά, θα παρακολουθήσω κάτι στην ζωή μου που εγώ επιθυμώ και όχι η άχαρη "κοινωνία".

Ο SvenN στην LiFO.

Στην προηγούμενη LiFO, στην τελευταία της σελίδα, είναι αναρτημένο ένα πράσινο τετραγωνάκι που το υπογράφει κάποιος SvenN. Τα αντιγράφω (τα σχόλια στις παρενθέσεις είναι δικά μου):

Οι 7 πληγές του blogging:
1.Η ψευδαίσθηση του "σημαντικού".
(Τι το σημαντικό έχει που μερικές εκατοντάδες (ίσως και χιλιάδες) bloggers γράφουν τις σκέψεις τους, τα ποιήματα τους, τις διαφωνίες τους με την κυβέρνηση, ή απλά εκφράζονται; Καμιά φυσικά...)
2.Η παγίδα του "πραγματικού".
(Εμ, δεν το γνωρίζατε; Τίποτα απ' όσα γράφετε δεν είναι πραγματικά. Όλα είναι "σκόνη στον αέρα"...)
3.Η πλάνη των "δημοσίων σχέσεων".
(Εσύ φίλε που με διαβάζεις αυτή την στιγμή, σε εκμεταλλεύομαι ώστε να καταξιωθώ στην κοινωνία. Ναι, εσύ τι νόμιζες;)
4.Ο ναρκισσισμός της "διάνοιας".
(Εγώ είμαι διάνοια. Ναι. Και το blog μου είναι η λίμνη όπου χαζεύω τον εαυτό μου...)
5.Ο φασισμός της σοβαροφάνειας.
(Είναι φανερό ότι ο τύπος δεν ξέρει τι γίνετε ανάμεσα στους bloggers...)
6.Ο πανικός απέναντι στη δημόσια (και καλοπροαίρετη) κριτική.
(Ναι. Τρέμει το χέρι μου όταν γράφω μπροστά ΣΕ ΟΛΗ την Ελλάδα...Και αυτό το καλοπροαίρετη...)
7.Οι ευκολίες τεχνικής φύσεως που οδηγούν στην παράνοια.
(Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα...)

Κατά την γνώμη μου αυτό είναι μια λογική εξέλιξη: Δεν γίνετε όλοι να βλέπουμε μπροστά. Πάντα θα υπάρχουν μερικοί που λόγο της ανασφάλειάς τους, θα φοβούνται τον χρόνο που τρέχει και δεν τους παίρνει μαζί του.

Θεϊκό ψέμα.

Έχει μέρες να γράψω κάτι για τον θεό. Γι' αυτό το ανθρώπινο παράδοξο, που, ακριβώς η απουσία του αναγκάζει τους σκεπτόμενους ευγενείς, να προσπαθούν το καλύτερο δυνατό για τον κόσμο. Όπως και στην κοινωνία, έτσι και εδώ, όταν η δικαιοσύνη δεν επεμβαίνει, οι πολίτες παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους.
Κανείς δεν πιστεύει στον θεό. Κι ας λένε μερικοί πως τον νιώθουν. Κανείς δεν πιστεύει πραγματικά. Όλοι πιστεύουν σ' αυτόν σαν μια αόρατη ελπίδα, σαν ένα άπιαστο όνειρο. Σαν αιθέρας τον αισθάνονται οι περισσότεροι. Διότι αν υπήρχε ο θεός τους, δεν θα γίνονταν τόσες φρικαλεότητες στον κόσμο. Και μην ακούσω για βλακείες του τύπου: "είναι θεού θελήματα...είναι δοκιμασίες...". Ένας πραγματικός θεός δεν παίζει. Δεν βάζει τρικλοποδιές. Έτσι θεός αρμόζει σε παιδιά 1-3 χρονών το πολύ.
Λέω, απελευθερωθείτε από την μεγαλύτερη παγίδα του ανθρώπου! Να ζείτε σαν να μην υπάρχει τίποτα! Σαν να είναι η μόνη σας ζωή αυτή, χωρίς βοήθειες απ' το υπερπέραν.
Θεός που θέλει τους πιστούς του γονατιστούς, δεν είναι θεός. Είναι ένα τιποτένιο δημιούργημα που θέλει εξουσία. Ένας θεός, δημιουργός του ανθρώπου, θέλει το δημιούργημά του ορθό, περήφανο και όχι γονατιστό.
Είσαι Άνθρωπος! Πολέμησε για τον Άνθρωπο!

Δυο παρατηρήσεις.

Η τελευταία δημοσίευση της Horace, με άγχωσε πολύ. Κάποια επιτήδεια, έκλεψε ολόκληρο και αυτούσιο το ποίημα της και το ανάρτησε στο δικό της blog. Πράξη καθαρά μικροπρεπή, ζηλόφθονη, ανούσια. Ανεξάρτητα του ότι η Horace μπορεί να κινηθεί νομικά (οτιδήποτε αναρτάται στο διαδίκτυο, φέρει την πνευματική ιδιοκτησία του συγγραφέα του, από την στιγμή που μπορεί να αποδείξει ότι ο ίδιος είναι ο ιδιοκτήτης της σελίδας) η ενέργεια αυτή καταστρέφει την ομορφιά αυτού που αποκαλούμε "διαδίκτυο". Διότι εδώ μέσα μπορεί ο καθένας να αναρτά τα πονήματά του ελεύθερα, χωρίς κατοχυρώσεις, χωρίς εκδοτικούς οίκους. Αυτή η κλεψιά όμως, έρχεται και ταράζει τα λιμνάζοντα νερά στους χώρους μας. Αν δεν έχουμε εμπιστοσύνη σε όσους μας διαβάζουν, τότε θα πάψουμε να δημοσιεύουμε κάτι ωραίο, κάτι που έχουμε σκεφτεί. Και έτσι θα χαθεί η συναρπαστική ομορφιά του να δημοσιεύεις και να διαβάζεις κείμενα.
Πληροφορίες για την πνευματική ιδιοκτησία μπορείτε να βρείτε εδώ: http://homoecumenicus.com/greek_copyright_law.htm

Θερμή παράκληση: σταματήστε να βάζετε προγράμματα που παίζουν μουσική στα blog σας. Δεν νομίζω πως υπάρχει κανένας που κάθετε στον υπολογιστή χωρίς να ακούει μουσική. Είναι εκνευριστικό να ακους την αγαπημένη σου μουσική και ξαφνικά να πετάγεται μια δεύτερη μουσική και να ενώνεται με την δική σου. Τουλάχιστο κάντε το να παίζει μονάχα όταν θελήσει ο επισκέπτης.

Ο Πόνος του Ποιητή.

Μην βιάζεστε και λέτε,
ο "άδοξος ποιητής"
πως θάνατο αναβλύζει.

Κι αν το σκοτάδι
τον εσκέπασε γοργά,
την "αχτίδα" πρόλαβε να γνωρίσει.

Κι αν τον λέτε εσείς μαυροντυμένο
εγώ θα απαντήσω
πως στην μαύρη του φορεσιά
τριαντάφυλλο είχε, αιματωμένο.

Ανθρώπινη ματαιοδοξία.

Αν υποθέσουμε ότι από την πρώτη μορφή ζωής στην Γη μέχρι και σήμερα, πέρασαν 24 ώρες, στον άνθρωπο αναλογούν μονάχα 3 δευτερόλεπτα. Στα εκατομμύρια των αιώνων που υπάρχει ζωή, η ανθρώπινη Ιστορία περιορίζεται σε μερικές χιλιάδες χρόνια. Κι όμως, έχουμε το θράσος να ονοματίζουμε κάποιον ως "Μέγα"! Κάποιους άλλους τους λέμε και σωτήρες του κόσμου!
Η ματαιοδοξία στο αποκορύφωμά της.

Αποτυχία.

Δεν πρόκειται να γράψω για την δεύτερη απανωτή συμφορά της χώρας μας. Δεν τους κάνω το χατήρι. Άλλωστε είμαι πεπεισμένος ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να ασχολείται με τα "εθνικά προβλήματα". Όταν λύσει τα δικά του, ας το κάνει. Αλλά ποιος έχει λύσει πραγματικά τα προβλήματά του; Ποιος νιώθει τόσο ολοκληρωμένος ώστε να ενεργεί αλτρουιστικά;
Τέλος πάντων, φλυαρώ χωρίς λόγο.
Θέλω να μιλήσω για την αποτυχία. Για αυτήν την αμφιλεγόμενη λέξη: είναι στ' αλήθεια αποτυχημένος εκείνος που προσπάθησε να ξεπεράσει τον εαυτό του;
Αλλά και πάλι ξεφεύγω απ' το θέμα. Μου είναι δύσκολο να μιλήσω για τον εαυτό μου. Αυτή την στιγμή όμως, νιώθω πως το χρειάζομαι. Τον τελευταίο καιρό τίποτα δεν μου πάει καλά. Οι σκέψεις μου σπάνιες, και όταν έρχονται μου φαίνονται ανούσιες. Δεν μπορώ να διαβάσω -εγώ που διάβαζα 3 με 4 βιβλία την εβδομάδα! Που ξόδευα τα μισά μου λεφτά που είχα για ολόκληρο τον μήνα στα βιβλιοπωλεία και οι γονείς μου με ρωτούσαν τι κάνω τα λεφτά.
Οι φίλοι μου με βαρέθηκαν, έκανα δυστυχισμένους τους γονείς μου, το γράψιμο στο blog δεν με χωράει πλέον. Δεν ζητάω καλά, συμβουλευτικά, λόγια. Τα γράφω αυτά απλά και μόνο επειδή το γράψιμο για μένα είναι λύτρωση. Πως το έλεγε ο Δήμου; "...η γραφή είναι ένα είδος θεραπείας. Ο συγγραφέας απαλλάσσεται από ένα πρόβλημα περιγράφοντάς το. Το καλύπτει, το εξουδετερώνει με την μορφή – όπως το στρείδι με την υαλώδη του έκκριση. Μόνο που δεν βγαίνουν πάντα μαργαριτάρια... καμιά φορά το προϊόν αυτής της διαδικασίας είναι απλώς απόβλητα." Κάπως έτσι νιώθω. Ταυτόχρονα όμως, αυτή μου η ανάγκη για γράψιμο στρέφεται ενάντιά μου. Τίποτα δεν μου βγαίνει, το χέρι μου ματώνει κάθε φορά που πιάνω το μολύβι.
Τελευταία μου δόθηκε μια μεγάλη ευκαιρία. Ευκαιρία όχι όπως την εννοούν οι περισσότεροι: Με λεφτά και φήμη και μια πετυχημένη καριέρα. Είναι μια ευκαιρία που θα βάλει σε τροχιά μερικά μου όνειρα. Και αυτό είναι που έχει σημασία. Στο κάτω-κάτω το να γίνω "πετυχημένος" όπως το εννοούν οι περισσότεροι, δεν με ενδιαφέρει. Προτιμώ αποτυχημένος και ο εαυτός μου παρά ένας πετυχημένος-ξένος.
Δεν ξέρω κατά πόσο όμως μπορώ να αντεπεξέλθω σ' αυτήν την ολοκαίνουρια για μένα δοκιμασία. Και αυτό είναι που με αναλώνει μέρα με την μέρα.
Όποιος διαβάζει ακόμα αυτήν την γραμμή (δεν είμαι ματαιόδοξος -ξέρω πως οι μισοί σταμάτησαν στην πρώτη κιόλας παράγραφο) θέλω να ξέρει πως δεν πήγε χαμένο το ενδιαφέρον του.

Και πάλι τα Λεύκαρα.

Δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι αλλά οι τελευταίες μέρες κατάντησαν πολύ γκρίζες. Για αυτό αναρτώ κάτι που μου αρέσει, να ξεφύγω λιγάκι απ' την πραγματικότητα:



Μια απ' τις αγαπημένες μου φωτογραφίες: μια κανονική έκρηξη χρωμάτων, ένας καταρράκτης λουλουδιών.



Πνιγμένες στο πράσινο οι αυλές των σπιτιών.



Τα στενά δρομάκια με τις καμάρες, απομεινάρια περαστικών από 'δω πολιτισμών, είναι διάσπαρτα σ' όλο το χωριό.

ΚΚΕ και Αριστερά.

Στην Ελλάδα απουσιάζει πλήρως η Αριστερά. Φυσικά οι Κνίτες και οι ΚΚΕέδες θα διαφωνήσουν και θα μου αντιτείνουν πως οι ίδιοι αντιπροσωπεύουν την φωνή της αριστεράς και της προόδου. Δεν θα διαφωνήσω -απλά θα τους υπενθυμίσω πως ο κόσμος προχωρά και τα πράγματα δεν είναι τα ίδια όπως πριν 50 χρόνια. Διότι είναι προοδευτικοί, αλλά με 50 χρόνια καθυστέρησης.

Όταν κύριοι, αποβάλλετε την ιερότητα της κοσμοθεωρίας σας, όταν αποτινάξετε από πάνω σας το αιχμηρό εκείνο "Κομουνιστικό Κόμμα", και όταν αποδείξετε στον λαό πως δεν είσαστε προσκολλημένοι σε παμπάλαιες ιδέες, τότε ίσως δείτε πρόοδο. (Ακόμα και το έμβλημά σας χρειάζεται ανανέωση). Γιατί έτσι, απλά αμαυρώνετε την λέξη Αριστερά.

Αλήθεια πιστεύετε πως υπάρχουν κομουνιστές ακόμα; Και αν υπάρχουν πραγματικοί κομουνιστές αυτό οφείλετε στον συντηρητικό τρόπο σκέψης τους. Ο κόσμος προχωρά σε μια συγχώνευση, σε ένα μικτό σύστημα. Δεν περιμένει τις εφαρμογές των κοσμοθεωριών σας για να τις δοκιμάσει.

Φροντίστε να γίνετε Αριστεροί, πραγματικοί Αριστεροί, αλλιώς θα σας πάρει καμιά Αριστερά και θα σας σηκώσει!

Προεκλογική ερώτηση.

Τέσσερα χορτάτα μερόνυκτα μας χωρίζουν μονάχα απ' τις κάλπεις. Όλα είναι όπως έπρεπε: οι ψηφοφόροι θα ψηφίσουν τους επιφανείς πολιτικούς μας -για να βολευτούν φυσικά. Οι πολιτικοί απ' την μεριά τους, θα παίξουν το παιχνίδι "όλοι μας κοροϊδευόμαστε, όλα καλά".
Δυστυχώς η έκπληξη και η εξυπνάδα δεν κάνουν στάσεις πλέον εδώ. Μονάχα η μικροπρέπεια περνά και μας χαιρετά κάθε τόσο.

Αλλά έχω μια απλή απορία: με ποιο δικαίωμα κύριοι φιλόδοξοι της αχρηστίας, μου λερώνετε την θέα της Ερμούς; Πως την είδατε και με αναγκάζετε να παρακάμψω τον δρόμο μου για να περάσω από την πλατεία Συντάγματος; Έχετε στήσει εκεί τις παράγκες σας και δεν με αφήνετε να δω καθαρά τον δρόμο μου. Γιατί;

Οφείλω όμως, να συγχαρώ τους διαφημιστές: έκαναν εξαιρετική δουλειά. Παρουσιάζουν μια Ελλάδα αψεγάδιαστη, κέντρο του πολιτισμού και του εμπορίου, που τρέχει με γοργά βήματα μπροστά. Τουλάχιστο αυτοί κάνουν καλά την δουλειά τους. Τους είπαν να αντιστρέψουν την Ελλάδα και να μας την παρουσιάσουν. Και το εκαναν.

Ε, εσείς Περιπτερούδες! Φύγετε απ 'τον δρόμο μου! Μου κόβετε την θέα!

Πρέπει ή Θέλω;

Ποιο αλήθεια, αξίζει περισσότερο: το Πρέπει ή το Θέλω;

(Οι υποστηρικτές του Πρέπει, παρακαλώ να μου απαντήσουν: για ποιον; για τι;)

"Ο νέος με τα δυνατά φτερά, βρίσκεται πάνω από τα μικροπράματα της καθημερινότητας, κι αυτή την υπέρ-πραγματικότητα του την καταλογίζουν σαν ανεδαφικότητα."
Ιάσων Ευαγγέλου.

Εκεί έξω υπάρχει ένας για τον οποίο προορίζεται αυτή η δημοσίευση. Δεν περιμένω, μα ούτε και θέλω απάντηση, απλά προσπαθώ να μεταφέρω αυτήν την αγωνία που μου καίει τα σωθικά.
Συγνώμη για όλες τις προδοσίες...

Ο Άσωτος Υιός.

Ένα σχόλιο στο blog του φίλου μου Dark_Era, στο οποίο μια φοιτητική παράταξη που αυτονομάζεται αριστερή, ηθικολογούσε ώστε να επανακτήσουν την χαμένη ψήφο που αποτελούσε ο ίδιος ο Dark_Era, είναι η αφορμή αυτού του ποστ.
(Μια τόσο Χριστιανική πράξη η οποία όμως γίνεται, από τους κατεξοχήν άθεους.)
Αναρωτιέμαι κατά πόσο μια κομματική παράταξη, η οποία αυτοσκοπός της είναι η εξουσία (όπως και κάθε κόμμα και ιδεολογία), να έχει τα μούτρα να ζητά, με τέτοιο ύπουλο και τιποτένιο τρόπο, πίσω, έναν αποστασιοποιημένο οπαδό της χωρίς η ίδια να έχει κάνει ούτε ένα βήμα μπροστά.
Στο κάτω-κάτω για να επανακτήσεις κάποιον οπαδό (τι λέξη!), πρέπει να το κάνεις με την πράξη και όχι με την ηθική. Ή με την δημιουργία ενός είδους ενοχής -δεν παρακαλάς.
Ο άνθρωπος-ψήφος (ή ο ψήφος απλά; ή ο στρατευμένος;) που φεύγει, σίγουρα έχει κάποιον λόγο. Και αυτός ο λόγος δεν είναι το ότι θέλει "παρακάλια" για να μείνει.
Το πιθανότερο είναι ότι διαφωνεί πλέον με την προκαθορισμένη γραμμή, με τα όρια και τις έτοιμες προτάσεις που του πλασάρουν. Διαφωνεί βαθιά, γι' αυτό και αποχωρεί.
Οι ηθικολογίες σε τέτοιες περιπτώσεις απλά αυξάνουν την απέχθεια που πιθανότατα νιώθει ο "κατηγορούμενος". Και δυσχεραίνουν το έργο της επιστροφής του "άσωτου υιού".

Αφήστε ήσυχους τους αποχωρούντες -κάτι ξέρουν για να το κάνουν. Επιτρέψτε μας, να ζήσουμε μοναχοί μας. Δεν θέλουμε τις κοσμοθεωρείες σας. Μπορούμε και μόνοι μας...

Debate.

"Η μη αυτοδυναμία οδηγεί αυτομάτως σε νέες εκλογές". Αυτά λέει η Νέα Δημοκρατία, που πρέπει να είναι πολύ νέα, γιατί δεν έχω ξανακούσει για "μονοκομματική δημοκρατία". Ή για δεσποτική δημοκρατία.
Προς τους ψηφοφόρους τους: εάν έχετε την παραμικρή εντύπωση, πως αυτό που πάτε να κάνετε λέγετε Δημοκρατία, πλανάστε πλάνην οικτράν. Αλλά, εδώ που τα λέμε, ποτέ δεν σας περνούσαμε και για ξύπνιους.
(Για το θέμα των Σκοπίων και την ονομασία τους θα έλεγα κάτι, αλλά προτίμησα να αφήσω καθαρό το κείμενό μου.)

Ο Παπανδρέου συνεχίζει να δεσμεύεται. Καλά, αυτός πρέπει να ζει αλλού.

"Μας ξέρετε, μας γνωρίζετε. Εμείς δεν λέμε άλλα τη Δευτέρα και άλλα την Τρίτη". Ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα κυρία Παπαρήγα. Εδώ δεν αλλάξατε ούτε μετά από 50 χρόνια, τώρα θα αλλάξετε;

Ο Αλαβάνος υπερασπίζεται τους "ταραξίες" νέους. Είναι ο μόνος που παραμένει σε χαμηλούς τόνους. Ίσως όμως, υπερβολικά χαμηλούς.

Ο Καρατζαφέρης θέλει να βάλει "χέρι στις τράπεζες, οι οποίες κλέβουν τον Ελληνικό λαό". Προεκλογική εκστρατεία κάνει ή τρομοκρατική προπαγάνδα;

Ο Παπαθεμελής θεωρεί ως μείζον θέμα την ονομασία των Σκοπίων...

Με αυτά και με 'κείνα, κάπως έτσι μας παρουσιάστηκαν οι πολιτικοί μας αρχηγοί.

Ο Ελληνικός λαός βρίσκετε σε μεγάλα διλήμματα τελικά. Ποιον να πρωτοψηφίσεις απ' όλους αυτούς;

Αποφθέγματα.

Μερικά αποφθέγματα του Φρίντιχ Νίτσε. Αφιερωμένα, σε όσους τον κατηγορούν χωρίς να ξέρουν καν τους τίτλους των βιβλίων του. Και σε όσους θεωρούν τα αποφθέγματα, δογματικά δοκίμια. (Οι κομματοποιημένοι "αριστεροί", ας προσέξουν το προτελευταίο απόφθεγμα. Τουλάχιστο, να γνωρίζουν γιατί τους είπαν να τον μισούν τόσο.):

Πώς; Είναι ο άνθρωπος απλώς ένα λάθος του θεού; Ή μήπως ο θεός ένα λάθος του ανθρώπου;

Ότι δεν με καταστρέφει με κάνει πιο δυνατό.

Περιφρονώ όσους θέλουν να συστηματοποιούν τα πράγματα και τους αποφεύγω. Το να θέλεις ένα σύστημα είναι έλλειψη ακεραιότητας.

Ο πιο σίγουρος τρόπος να καταστρέψεις έναν νέο είναι να του διδάξεις να εκτιμάει περισσότερο εκείνους που σκέφτονται σαν αυτόν από εκείνους που σκέφτονται διαφορετικά από αυτόν.

Μη δείχνετε δειλία απέναντι στις πράξεις σας! Οι τύψεις της συνείδησης είναι ανάρμοστες.

Υπάρχει κάποια αθωότητα στο θαυμασμό: η αθωότητα του ανθρώπου που δεν αντιμετωπίζει την πιθανότητα πως κι αυτός ίσως θα μπορούσε να γίνει κάποια μέρα αντικείμενο θαυμασμού.

Δεν υπάρχουν ηθικά φαινόμενα, υπάρχει ηθική ερμηνεία των φαινομένων.

Τα παράπονα δεν αξίζουν ποτέ τίποτα: Προέρχονται από την αδυναμία.

Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να εφευρίσκουμε μύθους για έναν κόσμο «διαφορετικό» από αυτόν εδώ, εκτός κι αν έχει επικρατήσει μέσα μας ένα ένστικτο δυσφήμισης, υποτίμησης, υποψίας απέναντι στη ζωή με τη φαντασμαγορία μιας «άλλης», μιας «καλύτερης» ζωής.

Η ζωή –αυτό σημαίνει: να πετάς διαρκώς μακριά σου καθετί που θέλει να πεθάνει. Ζωή -αυτό σημαίνει: να είσαι σκληρός και ανελέητος για καθετί που γερνάει και αδυνατίζει μέσα μας –κι όχι μόνο μέσα μας. Ζωή αυτό σημαίνει επίσης: να μη λυπάσαι καθόλου τους ετοιμοθάνατους, τους εξαθλιωμένους και τους γέρους; Να είσαι συνεχώς δολοφόνος; Κι όμως ο γέρο-Μωυσής είπε: «Ου φονεύσεις!».

Αλλά, φυσικά, οι μεγάλες μαύρες αράχνες θέλουν τα πράγματα διαφορετικά. «Δικαιοσύνη ονομάζεται για μας ακριβώς το γεγονός ότι ο κόσμος μπορεί να πλημμυρίσει από τις θύελλες της εκδίκησης μας. Θα εφαρμόσουμε την εκδίκηση και την καταπίεση ενάντια σε όλους αυτούς που δεν είναι όπως εμείς είμαστε»
Μοιάζουν εμπνευσμένοι άνθρωποι: Αλλά δεν είναι η καρδιά που τους εμπνέει, -είναι η εκδίκηση.

«Είναι δοσμένο», - είναι και αυτό μια ακόμα θεωρία της υποταγής. Αλλά εγώ σας λέω, βολεμένα ανθρωπάκια: «Είναι παρμένο», και θα σας παίρνουν όλο και περισσότερα από σας!

Η Ζωή είναι αλλού.

Η ζωή, καρφωμένη στον μαύρο τον τοίχο,
σαν τρόπαιο αρχαίου στρατηλάτη,
περίλυπα κοιτάζει.

Εγκλωβισμένη κάπου
ανάμεσα σ' ένα άψυχο πρόγραμμα.
Ψυχορραγεί.

Επάνω είν' ο ουρανός
και τ' αστέρια,
κάτω, τα λουλούδια
κ' η μυρωδιά του χώματος.

Τα ποθεί
και τα θέλει κοντά της,
μα ο τοίχος είναι παγωμένος
και το καρφί, καλά στερεωμένο.

Απλώνει τα χέρια
και τα πόδια, να τ' αγγίξει,
μα είναι μακριά
και το σύστημα αδιάλλακτο.

Η ζωή
καρφωμένη για πάντα στον μαύρο τοίχο,
ονειρεύεται,
ένα μέλλον
όπου θα αγγίζει τ' Θεό.

Τα Λεύκαρα.

Μερικές φωτογραφίες από το χωριό μου. Τα Λεύκαρα:



Η λευκή πέτρα (εξού και το όνομα του χωριού: λευκά όρη) κυριαρχεί παντού.



Ανάμικτα συναισθήματα και τεχνοτροπίες από δύο διαφορετικές εποχές.



Σπίτια που τα κατοικεί μονάχα ο Χρόνος πλέον, δίνουν ένα διαφορετικό χαρακτήρα στο χωριό.

Ανάληψη ευθύνης.

Ο κ. Ιωάννης Συρόπουλος έκανε καταλογισμό των ευθυνών για τις πυρκαγιές. Και έχει δίκιο: "Να συλληφθούν όλα τα δέντρα πάραυτα για τη συνενοχή τους στην καταστροφή. Είναι δίπλα το ένα στο άλλο, με αποτέλεσμα να υπάρχει πυκνή βλάστηση που εμποδίζει τον κυβερνητικό συντονισμό στο να σβήσει την φωτιά."

Έπειτα απ' όλες αυτές τις άθλιες δικαιολογίες και τα μικροκομματικά συμφέροντα που παίζονται γύρω απ' τις πυρκαγιές, είναι η πιο εμπνευσμένη και κατάλληλη τοποθέτηση.

(Από την εφημερίδα Τα Νέα του Σαββάτου.)

Καλά περάσαμε.

Ωραίος ήταν ο προηγούμενος μήνας -γεμάτος. Είχε και πολλά παρατράγουδα: Π.χ., οι εφημερίδες και τα κανάλια γίνανε, απότομα, τραγικά ανορθόγραφοι. Και εξηγούμαι: ανέφεραν τις σαδιστικές ενέργειες των εμπρηστών ως φυσικές καταστροφές. Εγώ θα τις ονόμαζα διαφορετικά.
Την αναλγησία και την ανικανότητα του Κράτους για το σβήσιμο των πυρκαγιών, το είπαν: "δυνατοί άνεμοι έπνεαν...".
Το ψάρεμα ψήφων έξω από τις τράπεζες, το τιτλοφόρησαν "επίδομα στους πυροπαθείς".
Η προπαγάνδα των δημοσιογράφων έγινε, "ρεπορτάζ".
Το ΠΑΣΟΚ διώχνει υποψήφιους βουλευτές (ποιόν νοιάζει, αλήθεια;) και τα κανάλια, αυτό το λένε "έκτακτη ενημέρωση".
Η στατιστική απόδειξη της Ελληνικής ηλιθιότητας ονομάζεται, "δημοσκόπηση".

Κάπως έτσι πέρασε ο -κατά τ' άλλα- υπέροχος Αύγουστος.
Σειρά του Σεπτέμβρη να μας δείξει τι παρατράγουδα μας επιφυλάσσει. Κι έπονται πολλά, νομίζω...

Anti-flag.

Το είδα εχθές στην διαδήλωση, γραμμένο σ' ένα μπλουζάκι. Μια λέξη μονάχα, κι όμως, τα λέει όλα: είναι η νέα Αριστερά. Είναι το νέο πρωτοποριακό κίνημα.

(Κάτω όλες οι σημαίες!)

Εγώ και τ' αδέρφια μου δεν χωράμε στην σκιά καμιάς σημαίας. Δεν ταυτιζόμαστε με τίποτα. Είμαστε ελεύθεροι.

(Κάτω όλα τα δόγματα!)

Το Internet προσφέρει πλέον την πολυτέλεια, άνθρωποι από διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές, να ανταλλάξουν απόψεις, να μοιραστούν την αγωνία τους, και να αντισταθούν δίπλα-δίπλα σε συγκεκριμένα ζητήματα. Το Internet μας απάλλαξε από το καταναγκαστικό εκείνο, "συλλογικό πιστεύω".
Δεν χρειάζεται να είσαι ταγμένος στα κόμματα της Αριστεράς για να διαδηλώσεις για τα καμμένα δάση ή για το εκπαιδευτικό.

(Κάτω όλες οι ιδεολογίες!)

Η καινούρια Αριστερά είναι το Internet. Κι άσε τους τεχνοφοβικούς να ουρλιάζουν. Τίποτα το κοινό, τίποτα το τελεσίδικο δεν υπάρχει στο Internet. Μπαίνεις, διαλέγεις -διαφωνείς, φεύγεις. Ελευθερία. Ομορφιά.
Κατάργηση της κοπαδοποίησης.
Καταρρίπτεται το "κοινό πιστεύω".
Έχεις όλες τις επιλογές ανοικτές, κι όχι επειδή είσαι δεξιός δεν κατεβαίνεις στις διαδηλώσεις. Ή επειδή είσαι αριστερός πρέπει να τρέχεις όλες τις διαδηλώσεις από πίσω. Δεν είμαστε όλοι υποταγμένοι σε ιδεολογίες. Υπάρχουν και μερικοί που δεν έχουν καν ιδεολογία.
Σ' αυτούς απευθύνεται το Internet.
Σ' αυτούς που γυρεύουν διεξόδους από τις δικτατορίες των ιδεολογιών.
Σ' αυτούς που ψάχνουν την Ελευθερία.
Σ' αυτούς που δεν διαδηλώνουν επειδή τους είπαν, αλλά επειδή εκείνοι το θένε.

Οι πιστοί να μην περάσουν, παρακαλώ...

Η τσιμεντένια κυρία.

Δεν είχε που να πάει. Δεν είχε τίποτα να κάνει. Όλη μέρα σήμερα τριγύριζε στους δρόμους, μονάχος. Έβλεπε την ζωή του να αναλώνεται σαν τις σόλες των καινούριων παπουτσιών του. Την έβλεπε να τον προσπερνάει κάπου ανάμεσα στους περαστικούς, στα αυτοκίνητα, στις μηχανές παραγωγής φασαρίας.
Κουράστηκε. Κάθισε σε μια τσιμεντένια γωνιά, με θέα πάντα το δρόμο -μόνο αυτό του έφτανε. Οι σκέψεις του, τον τύλιγαν σαν τον χορευτή καπνό του. Γύρευε μια δικαιολογία να κοροϊδέψει το μυαλό του -του έδινε αφελείς απαντήσεις -όλα ψέματα. Δεν τα κατάφερνε.
Ένας θόρυβος ακούστηκε, απ' αυτούς που πάντα τον συνέπαιρναν. Γύρισε ασυναίσθητα το κεφάλι: γοβάκια. Την πανέξυπνη αυτή εφεύρεση, την φορούσε μια σκελετωμένη γυναίκα με ένα κουρελιασμένο πορτοκαλί φόρεμα. Δεν ήταν ωραία, ωστόσο η εικόνα της τον τράβηξε. Κάθισε και την κοιτούσε με ένα βλέμμα όλο απορία. Ένιωθε πως κάτι βαθύ την βασάνιζε αυτή την κοπέλα. Ίσως οι εξαρτήσεις. Ίσως και κάτι άλλο. Αλλά έδειχνε φοβερά τσακισμένη.
Την κοιτούσε ασταμάτητα για λίγη ώρα ακόμα. Πρόσεξε κάποια σημάδια στα χέρια της. Πληγές.
Τα μάτια της, θολά και κρύα, κοιτούσαν αλλά δεν έβλεπαν.
Με φορτωμένο το βλέμμα του στην πλάτη της, περπάτησε λίγο ακόμα μέχρι που κάτι της τράβηξε την προσοχή: μια βιτρίνα με παπούτσια. Για μερικά λεπτά τα θαύμαζε. Σίγουρα ήθελε να τα δοκιμάσει, ίσως και να τα αγοράσει. Κίνησε να μπει μέσα στο κατάστημα αλλά κάτι την απέτρεψε απότομα. Μια κυρία, πλούσια και χοντρή, έβγαινε εκείνη την στιγμή. Την περιγέλασε. Την θεώρησε τιποτένια και άξια περιφρόνησης. Το κορίτσι με το πορτοκαλί φόρεμα, κοίταξε τον εαυτό της: "Δίκιο έχει. Τι γυρεύω εγώ, εδώ μέσα;", σκέφτηκε.
"Αχ αυτή η παντοδύναμη γυναικεία φύση. Ακόμα και μέσα στην εξαθλίωση, ακόμα και μέσα στα κουρέλια, ψάχνει διέξοδους προς την ομορφιά.
Αχ αυτή η γυναικεία σκληρότητα. Διέλυσε ακόμα μια μικρή ευτυχία.", σκέφτηκε ο καθισμένος από ώρα στο τσιμέντο, άντρας...

Κα(η)μένη Ελλάδα...

Το έδειξαν ξεκάθαρα τις προηγούμενες μέρες. Θα το δείχνουν και για πολλές ακόμα. Βλέπουν τις φωτιές να κατασπαράζουν τα πάντα -ανθρώπους, δάση, σπίτια- και αυτοί σκέφτονται τους ψήφους που μπορούν να προσκομίσουν στην εταιρεία τους. Η κατάσταση έχει καταντήσει αηδιαστική: Βλέπεις τον Παπανδρέου να στέκεται στο βήμα του έτοιμος για δηλώσεις περί των πυρκαγιών. Μιλά ένα λεπτό για τις φωτιές και δέκα για τον Καραμανλή. Κατηγορεί τα της κυβέρνησης λες και έχει το δικαίωμα να μιλά αυτός! Και όλο αυτό το πανηγύρι το δείχνουν όλα τα μεγάλα κανάλια.

Είναι ποτέ δυνατό να σας πιστέψουμε κύριοι; Αν είσαστε τόσο μάγγες και φιλέσπλαχνοι, δώστε τα λεφτά της πρεοκλογικής για την αναδάσωση. Ή για τις περιουσίες που κάηκαν. Ή έστω, μόλις βγείτε κυβέρνηση, αρχίστε έργα αναδάσωσης.

Ναι, σας είδα. Όλοι σας εκπλαγήκατε για τις φωτιές -όλοι σας τρέξατε στον τόπο του εγκλήματος. Ακόμα και όταν πήγατε εκεί δεν κάνατε τίποτα -αντίθετα: απασχολούσατε τους πυροσβέστες αντί να αρχίσετε να βοηθάτε. "Τρέξτε κορόιδα! Ήρθε ο θύτης σας!".

Κα(η)μένη Ελλάδα...

(Η αλήθεια όμως, να λέγετε: απόψε, ο Τσίπρας ήταν στην εκπομπή του Χατζηνικολάου. Ο Τσίπρας δεν ήθελε να μιλήσει για το κόμμα του ή για την ανικανότητα της κυβέρνησης, αλλά ο Χατζηνικολάου τον πίεζε. Έστω, υπάρχει ένας που δεν είναι λιγούρης...)

Επιστροφή.

Επέστρεψα και 'γω στην ακατέργαστη αυτή πόλη που τη 'λεν Αθήνα.

Η επάνοδος μου είχε και μερικές αναποδιές: 1)Στην πτήση μου είχε 4 παπάδες, απ' αυτούς που κάθε τρεις και λίγο βγαίνουν στην τηλεόραση. Τα γνωστά, με μαύρους χαρτοφύλακες και χρυσαφικά παντού -κανονικός υπόκοσμος. Ότι και να πεις να έχεις 4 παπάδες στην πτήση σου, σε αγχώνει.
2)Στο Σύνταγμα γύρεψα την Γελλάς αλλά μου είπαν ότι δεν βγήκε. Είναι αλήθεια; Σταμάτησε;
3)Στην στάση του λεωφορείου, αναρτημένη η διαφήμιση του ΛΑΟΣ: "γροθιά στο πολιτικό κατεστημένο" (καλά, αυτό είναι σίγουρο αν βγούν).


Τέλος πάντων, όλα καλά και από αύριο επιστροφή στην βίαιη ζωή της Αθήνας!

Έναστρος ουρανός.

Ήθελε να ξεφύγει. Θέλησε να διώξει τις αλλότριες σκέψεις που τον βασάνιζαν τελευταία. Νόμιζε πως τον ακολουθούσαν παντού, σαν τις αόρατες ενοχές. Σηκώθηκε από το τραπέζι, ήπιε την τελευταία γουλιά καφέ που είχε ξεμείνει στο φλυτζάνι, και πήρε ξοπίσω την άσπρη γραμμή του δρόμου. Δεν ήξερε που να πάει, ούτε γιατί ήθελε τόσο πολύ να πάει κάπου. Απλά ένιωθε ότι έπρεπε να ξεφύγει, να αποδράσει από την μίζερη ρουτίνα -πνιγόταν. "Πήρα τη ζωή μου λάθος", είπε σιγά σαν να μιλούσε σε κάποιον. Και συνέχισε να πατά την άσπρη γραμμή. Κάτι μέσα του ήθελε να βγεί, δεν άντεχε άλλο. Δεν του άρεσε να περιορίζει τις επιθυμίες του κι έτσι άφησε τις φωνητικές του χορδές ελεύθερες να αποβάλλουν το μικρόβιο: "Θέλω να δω τα αστέρια!" αναφώνησε. Μια φωνή που δεν ήταν δικιά του μα ούτε και ξένη. Ευθύς σταμάτησε, βγήκε απ' τον κυμματιστό δρόμο και βολεύτηκε σε μια ραγισμένη πέτρα. Έγειρε το κεφάλι πίσω -πανδαισία αστεριών στον ουρανό. "Δεν έχει καθόλου φεγγάρι απόψε", είπε. Έπειτα: "Καλύτερα, τα αστέρια τώρα θα φαίνονται σαν φωτεινές τρύπες στον κατάμαυρο θόλο του ουρανού". Χάρηκε -του άρεσε να βλέπει τ' αστέρια να πέφτουν λιώνοντας στο άπειρο.
Οι καφετιές πέτρες του κομπολογιού, χόρευαν τον δικό τους ρυθμό στα έμπειρα χέρια του. Ο ήχος τους γλυκός, ακέραιος, τσάκιζε την εκκωφαντική ησυχία που κυριαρχούσε. Οι σκέψεις έφευγαν από το μυαλό του σαν τα κουρασμένα απ' τον χρόνο αστέρια -έπεφταν σιγά-σιγά στο άπειρο κι εκείνες.
Τα κατάφερε να ηρεμήσει το ξεχειλισμένο πηγάδι της σκέψης του. Ηρέμησε. Τώρα τα βλέπει όλα ξεκάθαρα: "Υπάρχουμε μονάχα για να προβληματιζόμαστε. Υπάρχουμε μονάχα για να αγωνιούμε. Οτιδήποτε απομακρύνει τον άνθρωπο από αυτόν τον προβληματισμό, είναι λάθος".
Ένα χαμόγελο σκιαγραφήθηκε στο πρόσωπό του. Δεν γνωρίζει κατά πόσο είναι σωστή η σκέψη του, ωστόσο, του άρεσε.
Τότε ένιωσε ευτυχισμένος. Δεν θυμάται την τελευταία φορά που είχε νιώσει τόσο ευτυχισμένος. Αλλά γιατί να είναι τόσο ευτυχισμένος αυτή την στιγμή;
"Είμαι ευτυχισμένος που επιτέλους νιώθω και 'γω για πρώτη φορά, πως δεν είμαι εκτός δρόμου, πως δεν είμαι ξένος. Πρώτη φορά νιώθω πως δεν είμαι παράξενος."
Σηκώθηκε, άναψε τσιγάρο και συνέχισε τον δρόμο του, ήρεμα, ήσυχα, με μόνη διαφορά ότι τώρα, είναι με το χαμόγελό του αγγαλιά.

Δικαιολόγηση.

Στην παρακάτω δημοσίευση θα προσπαθήσω να δικαιολογήσω στα μάτια μου, αυτά τα άθλια υποκείμενα που αυτο-ονομάζονται "ψηφοφόροι".

(Σε προηγούμενες δημοσιεύσεις μου, είχα αναφέρει πως οι ψηφοφόροι μας συνεχίζουν να ψηφίζουν, για τους διάσημους μικροπρεπείς και μικροαστικούς λόγους. Μια χθεσινή μου σκέψη όμως, ήρθε να καταρρίψει τον μύθο που ο ίδιος δημιούργησα.)

Πέρα απ' αυτούς τους λόγους (σημαντικούς μόνο για τους αιώνιους "μικρούς"), νομίζω πως σιγοκαίει και κάποιος άλλος παράγοντας: η έλλειψη αυτοκριτικής και αυτογνωσίας. Δεν γνωρίζουν τι κάνουν -άρα είναι η άγνοια που τους καθοδηγεί. Κοιτάζονται όλη μέρα στον καθρέπτη αλλά δεν είδαν ποτέ τον πραγματικό τους εαυτό. Δεν γνώρισαν ποτέ το είδωλο των πράξεών τους. Ζουν εν πλήρει άγνοια, σαν το ομόνυμο μυθιστόρημα του Κούντερα.
Είναι όμως πραγματικά αθώοι λόγω αυτής τους της άγνοιας; Το να κυβερνούν ανθρώποι που δεν μπορούν να κατανοήσουν τι κάνουν, είναι σωστό;
Ψηφοφόροι οι οποίοι ζουν σ' ένα δημοκρατικό περιβάλλον (λέμε τώρα), αλλά ποτέ τους δεν άσκησαν πραγματικά τα δημοκρατικά τους δικαιώματα, δικαιούνται ακόμα να ψηφίζουν;

(Ξεκίνησα να τους δικαιολογήσω και κατέληξα με περισσότερες ερωτήσεις από πριν...)

Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος 'Β.

Στα κοσμικά μονοπάτια του Αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου βαδίζει και ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, Χρυσόστομος 'Β. Επιθυμεί να έχει κοινωνική επιρροή, παρόλο που η θρησκεία στο όνομα της οποίας κατέχει μια αξιοσήμαντη θέση, διδάσκει τουλάχιστο, το αντίθετο. Είναι η μεγαλύτερη υποκρισία, κι ωστόσο δεν ντρέπονται καθόλου. Δεν πιστεύουν καθόλου αυτό που υποστηρίζουν -αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Μάνα μου Ελλάς.

Βρισκόμαστε σε μια χώρα όπου διοικούν οι ηλίθιοι.
Υπό την Δικτατορία του βολέματος.
Υποταγμένοι στο βασίλειο του ρουσφετιού.
Ελεγχόμενοι από την άβουλη μάζα.
Νικημένοι από τα ποσοστά.
Και η Αριστερά, ηττημένη.
Εγκλωβισμένοι πίσω από τα τείχη της άθλιας πραγματικότητας, ξεφεύγουμε με "Μικρές Νοθείες" την νύκτα, στα όνειρά μας.

Μάνα μου Ελλάς...

Ακόμα ένας στίχος.

Ο κεντρικός άξονας της σκέψης μου:

"...Τι κάνεις ρε;
Όλα σε θέλουν κοντά τους
και 'συ, τρως απ' το περίσσευμά τους..."
(Active Member)

Κυνήγι.

Πρώτη μέρα της κυνηγετικής σεζόν σήμερα στα μέρη μου. Δεν θέλω να το σχολιάσω, απλά θυμήθηκα εκείνο το παράξενο παράγγελμα του "Χριστιανικού Θεού": ότι σαν ανθρώποι έχουμε το θεϊκό ελεύθερο να άρχουμε όλων των πλασμάτων επί γης.

(Είμαι εντελώς αντίθετος με την λογική του "σκοτώνω ζώα όχι γιατί έχω ανάγκη για να φάω, αλλά γιατί έτσι μ' αρέσει".)

Μια συζήτηση.

-Πως; Σε απογοήτευσα;
-Ναι, πάρα πολύ.
-Ωραία. Αν δεν ήσουν φασίστας θα ήσουν περήφανος για μένα.
-Και γιατί έτσι;
-Διότι, το να σε απογοητεύσω, πάει να πει ότι ακολούθησα τον δρόμο μου. Ακολούθησα την θέλησή μου. Πήρα το Εγώ μου απ' το χέρι και το άφησα να με οδηγήσει. Και μόνο ένας φασίστας δεν το επιτρέπει αυτό.

Μια ηθική ερώτηση.

Είναι ηθικό να διατηρούμε εν ζωή ένα ψέμα; Ακόμα και όταν έχει αποδειχθεί πως έχει θετικό αντίκτυπο στον άνθρωπο;

Οι...άλλοι.

-Πόσο με ξενερώνουν αυτοί που προσπαθούν να μιλούν έμμεσα για να σου δείξουν το υποτιθέμενο βάθος τους, και αν τους απαντήσεις στο ίδιο κύμα συχνότητας δεν σε καταλαβαίνουν. Γιατί μιλάς έτσι ρε φίλε αφού εσύ δεν καταλαβαίνεις;

-Πόσο μου τη σπάνε αυτοί που κάνουν πως προβλέπουν τι θα πεις! Αφού δεν ξέρεις, τι πετάγεσαι και διακόπτεις τον άλλο;

-Οι χειρότεροι απ' όλους: αυτοί που δεν καταλαβαίνουν λέξη απ' όσα λες κι όμως σου καρφώνουν στο μέτωπο μια ταμπέλα με όσα εκείνοι κατάλαβαν (που τις περισσότερες φορές είναι αντίθετα μ' όσα εσύ έλεγες). Και αν κάτσεις να τους ξαναπείς την άποψή σου, σου απαντάνε: "Άσε, ξέρω τι θα μου πεις. Μου τα ΄χεις ξαναπεί."

Νικόλας Άσιμος.

Ο πιο ένθεος των Χριστιανών, κι όμως ονομάστηκε από την τότε λογοκρισία και κουλτούρα, ως ένας άθεος αναρχικός.
Ο Άσιμος δεν αυτοκτόνησε, τον σκότωσαν: Πνευματικά, σωματικά και ψυχολογικά. Αυτό που επήλθε, ήταν απλά η πράξη ενός περήφανου ανθρώπου.
Ο καλλιτέχνης που έγραψε τον "Μπαγάσα" θεωρήθηκε άθεος! Αυτό ήταν που τον τσάκισε. Να βλέπει γύρω του, τους βρομισμένους παπάδες, τους αρχικλέφτες, να αυτονομάζονται απεσταλμένοι του θεού, και κείνος, που έγραψε ένα υπέροχο ποίημα για τον ίδιο θεό, να του καρφώνουν την ταμπέλα του άθεου.

Η ιστορία όμως δικαιώνει, δεν εκδικείται...

Ατυχία (;)

Απόψε νιώθω πολύ αδικημένος.
Από το μπαλκόνι του σπιτιού μου φαίνεται η εκκλησία φωτισμένη, και από πάνω της, σαν να πήγε και να στερεώθηκε εκεί, το φεγγάρι. Και συγκεκριμένα, το μισοφέγγαρο. (ναι το αιώνιο σύμβολο μίσους...). Λαβωμένο, σαραπληγιασμένο, μοναχικό. Σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι μπορεί να χάνουν τώρα, αυτό το υπέροχο θέαμα επειδή το περιπλέκουν με ανθρώπινα σύμβολα.

(Θυμήθηκα και τις άκαρπες προσπάθειες των καθηγητών και των αξιωματικών, να με διαποτίσουν με μίσος για εκείνο το μισοφέγγαρο. )

Αλλά λέω, δεν πειράζει. Εκείνος που δεν μπορεί να δει το μισοφέγγαρο καθαρά, δεν μπορεί να μου διδάξει τίποτα.

Στρατολόγηση.

Είναι μερικές φορές που πιάνω τον εαυτό μου να απορεί αν πράγματι έχουν αλλάξει μερικά πράγματα. Και αναφέρομαι στην στρατολόγηση των νέων, είτε σε κόμματα, είτε σε ιδεολογίες, είτε σε ομάδες, είτε σε τρόπο σκέψης γενικότερα.
Θεωρώ ότι σ' αυτό τον τομέα, έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μας. Η ένταξη των εφήβων σε διάφορα πιστεύω, συνεχίζεται ακάθεκτη, παρά τον ανήθικο σκοπό της.

(15άρηδες φανατισμένοι, έφηβοι φασίστες, ανήλικοι βιαιοπραγούντες.)

(Ο φανατισμένος νέος είναι ένα καρκίνωμα του ανθρώπου.)

Αν στην αρχή της καθαυτής περιόδου αναζήτησης, ο νέος είναι "σίγουρος", σταθερός, έτοιμος να κάνει τα πάντα για τον αρχηγό του, ποιά η πιθανότητα αργότερα να ξεφύγει από την παγίδα του μίσους; Πως μπορεί να βρεί τον εαυτό του ένας ο οποίος ποτέ δεν έψαξε άλλα του τα είχαν όλα έτοιμα; Τι σόι νέος είναι ο φανατισμένος;

Κάτω τα κουλά σας από τα μυαλά των νέων. Αν δεν διαλέξει ελεύθερα δεν θα είναι ποτέ ο εαυτός του: Θα είναι πάντοτε εκείνος που του είπαν να είναι.

Πάλι καλά...

Είμαι ευτυχισμένος που ζω σε μια χώρα που έχει το πλουσιότερο (ορθόδοξο, τουλάχιστο) μοναστήρι ανα τον κόσμο (μια ακόμα διεστραμμένη πρωτιά). Νιώθω περήφανος, που οι αρχιμανδρίτες μας κυκλοφορούν (κι οπλοφορούν;) με Audi A8 με φιμέ τζάμια.
Μα πάνω απ' όλα, εκείνο που έχω να καυχιέμαι, είναι η καινούρια επενδυτική κίνηση της Εκκλησίας της Κύπρου: 100.000.000 λίρες Κύπρου (περίπου 171.000.000 ευρώ) σε ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα της Αρχής Ηλεκτρισμού.

Να 'στε καλά, αδερφοί εν Χριστό...

"Άσε είπαν, θα τον στρώσει ο στρατός..."

Σάββατο, 4 Αυγούστου 2007

Αυτός ο στίχος του Πορτοκάλογλου με βαραίνει από τον καιρό που τον πρωτάκουσα. Με προβλημάτιζε γιατί ένας άνθρωπος να σκέφτεται έτσι για τον άλλο.
Να είναι εκδίκηση; Να είναι φθόνος; Μάλλον. Εκδίκηση και φθόνος για τους ελεύθερους. Ο σκλάβος βλέπει τον ελεύθερο και θέλει να τον περιορίσει. Μισάνθρωποι σκλάβοι δημιούργησαν τους (κάθε είδους) στρατούς.

Ίσως όμως, ο στίχος αυτός να χωράει ένα μικρό περιθώριο αλλαγής: μπορεί να αντικατασταθεί η λέξη στρατός με την λέξη δουλειά, χωρίς να αλλάξει το νόημα της πρότασης.

Ηθικό...πάθημα.

Να φοβάσαι αυτόν που φοβάται την Ελευθερία.
Σε θέλει σκλάβο,
ή γνωρίζει τον βαθμό επικινδυνότητάς του.

Έχει διαφορά.

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2007

Όχι όσο ζεις μαθαίνεις, αλλά όσο μαθαίνεις ζεις.

Εκείνος.

Εκείνος,
που θεωρεί τον εαυτό του
ανάξιο για κάτι σπουδαίο,

απαξιώνει
όλα τα σπουδαία.

Εκείνος,
που μόνο απαξιώνει,

είναι ανάξιος
για τα σπουδαία.

Ζούμε σ' ένα κόσμο ηθικό...

Όλοι επιβουλεύονται την λέξη ηθική: ακόμα και ο τρελός στο Άγιο Όρος όπου κάποτε, σκουπίζοντας, αρνήθηκε τον πατέρα του και την αδερφή του, στο όνομα της ηθικής ενεργούσε. Οι υπουργοί απ΄το βήμα τους, ονομάζουν ανήθικους όσους δεν δέχονται ρουσφέτια και "διευκολύνσεις". Οι πραγματικοί εγκληματίες πολέμου (και όχι μόνο πολέμου) στο όνομα του Καλού σκοτώνουν. Όλοι όσοι καταστρέφουν ανθρώπινες ζωές μειώνοντας το νόημα της ύπαρξής μας σε κυνήγια και καρριέρες. Μέσα στην ηθικότητα της καθημερινότητας όπου ο γείτονας, ο συγγενής, ο φίλος, προσπαθούν να σε φάνε και να σε κάνουν κτήμα τους. Ανάμεσα στους μπάτσους όπου ενεργούν σαν φαντασμένοι καουμπόυδες και πετάγονται σαν σε έργο του Σταλόνε μπροστά σου. Βουτηγμένοι μέσα σε νόμους όπου σε αναγκάζουν να τους παραβείς. Καθισμένοι μέσα στην τάξη και μπροστά, όρθιος ο καθηγητής, να προσπαθεί να μας κάνει πιστά του αντίγραφα, παπαγαλίζοντάς τον. Το να υπηρετήσεις στον στρατό θεωρείται ηθικό χρέος στην Πατρίδα και τον Θεό. Ανάμεσα στις μορφωμένες (ανήθικες) πόρνες και τους αγράμματους (ηθικούς) παπάδες, επιχειρηματίες, πολιτικούς, μπάτσους, "διευθυντές", δασκαλάκους. Τα χοντρά άσπρα φακελάκια των γιατρών. Η αληθοφάνεια των ΜΜΕ. Οι "κατώτεροι" μισθοί (που εδώ που τα λέμε είναι πραγματικά κατώτεροι: πιο κάτω δεν μπορεί να πάει). Τα αφορολόγητα, οι μισθοί και τα εξοχικά των βουλευτών. Το κάψιμο των δέντρων και η μετέπειτα κοροιδία περί άμεσης αναδάσωσης.

Γύρω μου τόση ηθικότητα, τόση καλοσύνη, τόση ανθρωπιά, τόση ευγένεια, κι όμως εγώ εξακολουθώ να είμαι Κακός και ανήθικος. Ακόμα δεν μ' έπεισαν...

Προσκοπισμός.

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2007

Επί της ευκαιρίας των Εκαντοτάχρονων του Προσκοπισμού, οι Europa του 2007 έχουν ως θέμα τους τον προσκοπισμό. Μαζί με τα γραμματόσημα εκδόθηκε και ένα έντυπο που αναφέρει περιληπτικά την ιστορία του Προσκοπισμού. Απ' αυτό το έντυπο αντιγράφω:
"Ο Προσκοπισμός είναι μια παγκόσμια εθελοντική κίνηση νεολαίας, ανεξάρτητη, και ανοικτή σε όλους. Δέχεται στις τάξεις του νέους και νέες απ' όλα τα στρώματα της κοινωνίας μας, με κοινές αρχές την πίστη προς το Θεό και την Πατρίδα και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο. (...) στηρίζεται σε υγιείς αρχές και μέσα από την υγιή ενασχόληση παρέχει σωστή αγωγή και δημιουργεί ηθικούς και ενάρετους πολίτες."

Μια ξεκάθαρη στρατολόγηση των νέων στον εθνικισμό. Μου θυμίζει περασμένες εποχές όπου τα παιδιά μεγάλωναν με το στανιό. Και εκείνο το "δημιουργεί ηθικούς και ενάρετους πολίτες" δεν ξέρω, αλλά μου κάθεται άσχημα στο στομάχι.

Και να σκεφτείς ότι μικρός ήθελα να γίνω πρόσκοπος...

Ο άντρας.

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2007

Στην γενική συνείδηση των ανθρώπων ο "αληθινός" άντρας οφείλει υπάγεται σε 5-6 βροντερά "Πρέπει". Κρίνεται και αξιολογείται με βάση την αξιοπιστία του σ' αυτά -εύκολα γελοιοποιείται εκείνος που ξεφεύγει απ' τα όρια. Δηλαδή, μ' άλλα λόγια, σωστός άντρας είναι ο φυλακισμένος και ο δύσκαμπτος.
Είναι όμως, πολύ πιο πιθανό, να είναι το ακριβώς αντίθετο...

Φανατισμός.

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2007

Φανατισμός: Η μόνη θύρα σωτηρίας ενός άχρηστου ανθρώπου. Λόγω της επίγνωσης πως ο ίδιος είναι ένα μηδενικό, ένα λάθος του ανθρώπου, χρειάζεται τον φανατισμό, την απόλυτη αφοσίωση σε κάτι ανώτερό του, ώστε να δώσει ένα νόημα στην εκ των προτέρων ανούσια ζωή του. Ανακαλύπτει εχθρούς τους οποίους μισεί θανάσιμα και αντλεί απ' αυτό δύναμη και αξία. Δεν υπάρχει έξω απ' αυτό τον φανατισμό -είναι η αιτία του φανατισμού, είναι η ιδεολογία του, είναι το μίσος που νιώθει.
(Είναι ο πάτος του ανθρώπου, είναι ο μικρότερος των ανθρώπων. )

Άνθρωπος που είναι τόσο πολύ ταυτισμένος σε κάτι μην τον παίρνεις ποτέ στα σοβαρά: είναι μικρός και το ξέρει, είναι αδύνατος και τον πληγώνει, είναι άχρηστος και τον εκνευρίζει. Και εξαιτίας αυτής της αυτογνωσίας του μπορεί να γίνει επικίνδυνος.

Ο φανατικός: ίσως ένας υπάκουος σκύλος, ή ένα εξωτικό παπαγαλάκι αλλά ποτέ, μα ποτέ, άξιος του ονόματος του ανθρώπου.

Ο Ξένος.

Σαν ξένος ανάμεσα σε γνωστούς κυκλοφόρησα κι 'γω. Ένα μικρό τρίγωνο ήμουν στον δικό τους τον κύκλο. Οι πειρασμοί ήσαν πολλοί. Να γίνω και 'γω in με ένα ακριβό αυτοκίνητο, με μοδάτα ρούχα που μέσα τους δεν νιώθεις άνετα, να μεθύσω για να μπορέσω να βρω γκόμενα. Να χορεύω τη μια τσιφτετέλι και την άλλη trans. Προσπάθησα αλλά δεν τα κατάφερα -κάτι μέσα μου έκανε ανταρσία.
Η πρακτική του κοινωνικού και σεξιστικού ρατσισμού είναι τα κλαμπάκια. Αν δεν είσαι όπως όλοι οι άλλοι δεν μπαίνεις. Ο μπρατσαράς στην πόρτα καραδοκεί να ασκήσει την υποτιθέμενη εξουσία του. Και το αδύνατο φύλο (πως στο καλό γίνετε το "αδύνατο" φύλο να έχει πρόσβαση παντού ενώ το "δυνατό" όχι;). Μισή τιμή εισητηρίου και ο μπρατσαράς να τους κλείνει το μάτι χαμογελόντας. Ε βέβαια! Το θυληκό σέρνει από πίσω του πελατεία, πολύ πελατεία, για να έχει ο γορίλας εκεί το περιθώριο να διαλέξει.
Και όλο αυτό το θορυβώδες πανηγύρι το λένε διασκέδαση γιατί εκεί μέσα δεν μιλάς. Και να θες δηλαδή δεν μπορείς. Άρα εκεί είσαι ότι φαίνεσαι. Και είναι εύκολο να φαίνεσαι αξιόλογος εκεί, φτάνει να ξέρεις κατά που πέφτουν τα μοδάτα καταστήματα.
Δεν ανέχομαι να μου λένε πως να ντυθώ για να διασκεδάσω, ούτε να μου βάζουν δυνατά τη μουσική για να μην μπορώ να ακούσω τη σκέψη μου.
Κι έτσι τριγυρνώ ανάμεσά τους σαν τον Ξένο, τον αιώνιο Ξένο που μας σύστησε ο Καμύ.

Ο δικός μου σταυρός.

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2007

Ο Καββαδίας κρατούσε πάντοτε πάνω του ένα μαχαίρι, παρόλο που τον φόβιζε. Εγώ φορώ, εδώ και 5 χρόνια, ένα μαύρο σταυρό για να μου θυμίζει τι πρέπει να φοβάται ένας άνθρωπος. Να μου θυμίζει όχι τον Ένα που σταυρώθηκε, αλλά όλους τους άλλους που σταυρώνουν και σταυρώνονται καθημερινά.
Για τον Καββαδία ήταν μαχαίρι, για μένα είναι σταυρός -οι διαφορές ελάχιστες. Ο ποιητής φοβόταν να μην το στρέψει στον εαυτό του, ο σταυρός όμως κατάφερε και στράφηκε ενάντια σε μας. Η αυτοκαταστροφή καραδοκεί γύρω από έναν μαύρο σταυρό.
Μόλις ο άνθρωπος πάψει να είναι άνθρωπος προσκυνά το γελοίο αυτό σταυρουδάκι. Όταν ο άνθρωπος μισήσει τον εαυτό του δεν μαχαιρώνεται, αλλά προσκυνά και παρακαλεί.

Active Member.

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2007

Έπειτα από αρκετό καιρό κατάφερα επιτέλους να τους παρακολουθήσω ζωντανά -είχαν συναυλία χθες.
Βρόμικη η μουσική, βαθυστόχαστος ο στίχος, φοβεροί επί σκηνής. Ο ήχος τους άγριος, πηγάζει μέσα απ’ την ψυχή. Τα λόγια σε τραντάζουν, δεν σε αφήνουν ήσυχο.
Αυθόρμητοι, αληθινοί, στέρεοι. Κάθε τραγούδι είναι ολόκληρο βιβλίο.
Μαχητικοί, ασυμβίβαστοι και ελεύθεροι αντιμάχονται ότι καταστρέφει, χωρίς να φοβούνται.

Ωραίοι παράξενοι φίλοι μου...

Αντίθεση.

"Είσαι μικρός.
Αν κάνεις ένα ακόμα βήμα,
θα σε αφανίσουν.
Και τους απαντώ,
Αν δεν το κάνω,
θα είμαι ακόμα πιο μικρός."

Από πολιτικό το ποίημα -από έναν πολιτικό όπως εγώ τον προτιμώ.

Αγανάκτηση.

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2007

Αυτή η δημοσίευση απευθύνεται στο 80% των Ελλήνων πολιτών (και για σένα που κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις, εννοώ όσους ψηφίζουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ):

Είσαι άχρηστος ψηφοφόρε, είσαι βλάκας, είσαι κάθαρμα. Είσαι ένας ανώνυμος καταστροφέας. Είσαι σαδιστής αυτόχειρας. Είσαι τόσο μαλάκας όσο και οι πολιτικοί σου. Είσαι η απόλυτη αθλιότητα του ανθρωπίνου είδους. Είσαι ο ορισμός της παρακμής. Δεν σου αξίζει ούτε ένα πιάτο φαί –άδικα παραπονιέσαι. Είσαι το μηδέν ολόκληρο. Είσαι ο πάτος, είσαι το τέλος. Το μόνο που σου αξίζει είναι να σε εκμεταλλεύονται – και πολύ καλά σου κάνουν. Είσαι ένα μικρόβιο στο σώμα μου που κανένας γιατρός σ’ αυτό τον κόσμο δεν μπορεί να σε αποβάλει από πάνω μου. Τίποτε δεν δικαιούσαι εκτός από την οριστική καταστροφή σου. Για μένα εσύ είσαι το τίποτα, είσαι ότι θέλω να αποφύγω. Σε σιχαίνομαι. Μου προκαλείς αποστροφή. Δεν μπορώ ούτε καν να νιώσω συμπόνια για κατάντια σου. Όποτε σε βλέπω γυρίζω το κεφάλι μου αλλού, μπας και μου μιλήσεις. Δεν σε θέλω. Δεν σου αξίζει η ζωή. Είσαι το καλό, ανάποδα. Υπάρχεις μόνο για ένα λόγο: ως παράδειγμα αποφυγής. Είσαι ακριβώς το αντίθετο του ορισμού του ανθρώπου. Είσαι ο άνθρωπος με την περισσότερη ευθύνη σ’ αυτήν την χώρα και ταυτόχρονα ο πλέον ανεύθυνος. Εσύ είσαι το πεύκο που καιγότανε στην Πάρνηθα. Μόνο που δεν το καταλαβαίνεις. Είσαι εσύ το κλεμμένο ομόλογο αλλά δεν λες να το δεχτείς. Είσαι η πηγή κάθε κακού στην χώρα. Είσαι το παράλογο που μιλά στην γλώσσα της λογικής. Είσαι το πουτανάκι όλων των μαλακισμένων. Είσαι ο βλάκας με τα χίλια πρόσωπα. Είσαι η παρακμή με τα 10 εκατομμύρια πρόσωπα. Είσαι ο βασιλιάς της βλακείας. Είσαι ο κάλαθος των αχρήστων, αλλά δεν μπαίνεις μέσα να ησυχάσουμε. Σε περιφρονώ. Είσαι σκουλήκι –τα σκουλήκια δεν ζητούν τίποτα, έτσι να κάνεις και συ. Να κάτσεις πάνω στο ψηφοδέλτιό σου και να λιώσεις εκεί. Να μείνεις μπρος στην τηλεόραση μέχρι να σκάσεις. Είναι η ευχή μου. Είσαι εγκληματίας πρώτου βαθμού. Οι δολοφόνοι είναι άγιοι μπροστά σου. Ντρέπομαι για πάρτυ σου, ντρέπομαι για σένα. Ντρέπομαι για τον άνθρωπο. Λυπάμαι τα δέντρα περισσότερο από σένα. Είσαι ένα ζώο που μιλά και την είδες άνθρωπος. Έχεις πού δρόμο εξέλιξης για να φτάσεις στον Άνθρωπο, είσαι για μένα ακόμα πίθηκος. Θέλω να σκάσεις, θέλω να πάψεις να αποφασίζεις εσύ για μένα. Δεν δικαιούσαι να μιλάς. Δεν δικαιούσαι να αποφασίζεις, ούτε να ψηφίζεις. Λερώνεις την λέξη άνθρωπος. Βρομίζεις τον τόπο. Ότι αγγίζεις γίνετε σκατά σαν εσένα.

Διαστρεβλώσεις.

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2007

Έλληνας: Σήμερα Έλληνας, θεωρείται ο εθνικιστής-δικτατορικός και όχι ο δημοκρατικός.

Αριστερός: Θεωρείται πλέον όχι ο αδογμάτιστος ή ο ελεύθερος, αλλά ο δογματικός συγκεκριμένων ιδεολογιών.

Χριστιανισμός: Όλοι οι Χριστιανοί κρίνουν και μάλιστα δημόσια. Έχει ξεθωριάσει πλέον το: «μην κρίνετε για να μην κριθείτε».

Φασίστας: Φασίστας τώρα, σημαίνει ο ακροδεξιός, ο εθνικιστής. Στην πραγματικότητα όμως είναι πολλοί περισσότεροι…

Πολιτικοί: Δεν είναι άνθρωποι που γυρεύουν συνεχώς ένα καλύτερο σύστημα για τους πολίτες τους, αλλά άνθρωποι που φτάνουν μέχρι τα όρια της εγκληματικότητας και επιστρέφουν πίσω. Και αν…

Οι δικές μου Λίστες.

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2007

Με αφορμή τις «Λίστες» του Δήμου πήρα και εγώ να γράψω ότι δεν μ’ αρέσει. Και συγκεκριμένα τους τύπους ανθρώπων που αντιπαθώ:

1)Οι φανατισμένοι κάθε πίστης.
2)Οι δογματικοί.
3)Όσοι κρύβονται πίσω από τον σκεπτικισμό τους.
4)Οι βίαιοι αναρχικοί. (ο αληθινός αναρχικός δεν είναι βίαιος.)
5)Οι θεοφοβούμενοι και οι θρησκόληπτοι.
6)Όσοι βασανίζουν-σκοτώνουν ζώα. Όσοι καίνε δάση.
7)Οι ηθικολόγοι.
8)Οι «μονόχρωμοι».
9)Οι εξουσιο-δότες.
10)Οι φιλήσυχοι.

«Αρχίζει αμέσως η αναδάσωση»…

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2007

«Ούτε ένα κομμάτι γης δεν θα καταπατηθεί»: Αυτές είναι περίπου οι δηλώσεις των Αλογοσκούφη και υιοί λτδ. Υπάρχει κανένας σ’ αυτή την χώρα που τους πιστεύει; Δεν νομίζω. Είναι προεκλογική περίοδος και όλοι μας ξέρουμε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις το ψέμα γίνετε θεσμός.

Έχω αρχίσει να πιστεύω πως πλέον ο πολίτης της Ελλάδας έχει αποστασιοποιηθεί από την πολιτική. Θεωρούμε ότι η γνώμη μας δεν έχει κανένα νόημα. Απλά ψηφίζουμε –το τι θα κάνουν έπειτα, είναι δικιά τους δουλειά, και αυτονόητα, δεν μας αφορά.
Ε βέβαια, με τόση (δεδομένη) εξουσία στα χέρια τους, γραμμένους μας έχουν. Δεν μας έχουν ανάγκη, μας θεωρούν σίγουρους υποστηρικτές τους, γιατί να μας λάβουν υπόψη; Μας κοροϊδεύουν κατάμουτρα, παίζουν με την νοημοσύνη μας, μας διαλύουν τη ζωή και εμείς τους ψηφίζουμε και μάλιστα με τεράστια ποσοστά. Ε λοιπόν, καλά να πάθουμε. Εμείς φταίμε και εμείς πληρώνουμε, λογικό είναι.

Έλληνα, όσο τους ψηφίζεις η ευθύνη πέφτει πάνω σου είτε το θες είτε όχι, είσαι ο μοναδικός υπαίτιος για αυτήν την κατάσταση. Πάψε να ρίχνεις ευθύνες σ’ αυτούς και δες το βάρος που κουβαλάς.

Κι εμείς μετανάστες.

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2007

Έχω την δυσάρεστη εντύπωση πως σε λίγα χρόνια θα γίνουμε κι εμείς, αναγκαστικά, μετανάστες. Όχι οικονομικοί, ούτε πολιτικοί, αλλά «δασικοί» μετανάστες. Πραγματικά, με τους σημερινούς, αχαλίνωτους ρυθμούς που καίγονται –τάχα τυχαία- τα δάση μας, σε λίγα χρόνια δεν θα ‘χουμε πια οξυγόνο να αναπνεύσουμε. Θα αναγκαστούμε να μεταφερθούμε σε μια άλλη χώρα (ποια;) για να μπορέσουμε να ζήσουμε.

Σίγουρα πίσω απ’ όλες αυτές τις πυρκαγιές κρύβονται συμφέροντα –αν δεν ήταν έτσι τότε γιατί μόλις καεί κάτι αντί να ξαναφυτέψουν την περιοχή, αρχίζουν αμέσως σχεδόν, το κτίσιμο σπιτιών και δρόμων; Αν ήταν πράγματι τυχαίες και ανεπιθύμητες οι πυρκαγιές δεν θα έκτιζαν πάνω στην καμένη γη, αλλά θα την καθάριζαν και θα την ξαναφύτευαν.

Πόσο λυπάμαι όταν καίγονται δέντρα! Δεν υπάρχει πιο φρικτό θέαμα σ’ ολόκληρη τη γη. Θα μου πείτε ο πόλεμος τότε τι είναι; Μα ο πόλεμος είναι αποκλειστικά δημιούργημα του ανθρώπου, αυτός το κάνει και αυτός πεθαίνει απ’ αυτό. Αλλά τα δέντρα δεν πολεμάνε μεταξύ τους, κι ας ακούγεται γελοίο. Στα μάτια (;) των δέντρων είμαστε άθλιοι και βλάκες.

Πιο συχνά, λυπάμαι τα δέντρα που καίγονται και τα ζώα που βασανίζονται παρά τους ανθρώπους. Η δυστυχία του ανθρώπου, απ’ τον άνθρωπο ξεκινά και στον άνθρωπο καταλήγει -αλλά στα ζώα και στα φυτά την δυστυχία εμείς τους την φέρουμε.

Εγώ, σε έναν πόλεμο, λυπάμαι πολύ περισσότερο τα δέντρα που βομβαρδίζονται παρά τους στρατιώτες. Γιατί όπως και να το κάνουμε, αν δεν υπήρχαν στρατιώτες δεν θα υπήρχαν και πόλεμοι -και σίγουρα για τον πόλεμο καμιά ευθύνη δεν φέρουν τα δέντρα, μόνο οι άνθρωποι.

Τώρα όσον αφορά τις πυρκαγιές της Ελλάδας το θέαμα είναι θλιβερό, όπως θλιβερές και οι αιτίες των. Μικροπρεπή συμφέροντα με τεράστιες συνέπειες. Ο άνθρωπος για να ζήσει 30 χρόνια σε ένα σπίτι, καταστρέφει δουλειά αιώνων της φύσης.

Συνέντευξη με την μάνα ενός πολιτικού.

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2007

-Τι του άρεσε να κάνει όταν ήταν μικρός;
-Να λέει ψέματα.
-Τι σπούδασε;
-Να λέει καλά τα ψέματα.
-Τι δουλειά κάνει;
-Λέει ψέματα – και πολύ καλά μάλιστα.
-Μπράβο! Πετυχημένος δηλαδή;
-Ναι, να φανταστείς ότι η μισή Ελλάδα τον χειροκροτεί για τα καλά ψέματα που λέει.
-Τι βλάκες που είναι αυτοί οι ψηφοφόροι!
-Πράγματι. Ακόμα και ο γιος μου γελά μαζί τους...

Αυτοσυνειδησία.

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2007

Όλοι γνωρίζουμε ότι όποιος ξέρει τον εαυτό του καλά, δεν ντρέπεται να δηλώσει τι είναι. Για αυτό και η Έφη Θώδη έβγαλε CD με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ»…

Λ.Α.Ο.Σ.

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2007

Το Λ.Α.Ο.Σ. όσο πάει και δυναμώνει. Παντού στην τηλεόραση εμφανίζονται οι διάφοροι αντιπρόσωποί του. Ο Γεωργιάδης έγινε must -έτσι και δεν τον δεις, πάει! κάτι θα ‘γινε. Ψευδό-ελληνάρες, ακροδεξιοί, φασίστες, βγαίνουν σε δημόσια βήματα και μας παραμυθιάζουν.
Είδα και το εξώφυλλο του περιοδικού της Χρυσής Αυγής (από τον μαύρο γάτο) και οφείλω να πω ότι σηκώθηκε η τρίχα μου. Ο Χίτλερ πάνω στο αυτοκίνητο να χαιρετάει τα πλήθη και από κάτω, με κόκκινα –σαν το αίμα- γράμματα μια επιγραφή: 62 χρόνια… Σίγουρα θα νοσταλγούν τα περασμένα τους μεγαλεία…
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτοί οι αρχιφασίστες, που βγαίνουν και το δηλώνουν δημόσια, θα μπουν στη βουλή. Μένω άναυδος όποτε βλέπω τις ομιλίες του Καρατζαφέρη και από κάτω μια γαλάζια μάζα να ζητωκραυγάζει και να τον επευφημεί. Η άνοδος του κόμματός τους είναι εντυπωσιακή –εγώ όμως θα την πω ανησυχητική. Είναι, ίσως, και τ’ άλλα κόμματα από πίσω που τους στηρίζουν για να αποδυναμώσουν την Νέα Δημοκρατία. Είναι και η νεολαία του ΚΚΕ που, αν θυμάμαι καλά, το 70% απ’ αυτούς ήθελε να μπει στη βουλή το ΛΑΟΣ. Ίσως να το κάνουν με πρόσχημα να αποδυναμωθούν τα δύο μεγάλα κόμματα -αυτό όμως δεν με καθησυχάζει καθόλου. Και πριν από 62 χρόνια κάπως έτσι ήταν τα πράγματα, σιγά-σιγά άρχιζε η δυναστεία τους, δεν ήρθε ουρανοκατέβατη.

(Οι πολιτικοί πλέον κάνουν τα πάντα για λίγη εξουσία –οι κομουνιστές υποστηρίζουν τους γαλάζιους φασίστες και αυτοί με την σειρά τους, δηλώνουν ακόμα και κομουνιστές)

«-Τι ασχολία είχε;
-Πετροβολούσε το φως.
Πυροβολούσε το χαμόγελο.
Δολοφονούσε το μέλλον.
Ήταν φασίστας.»

Ιάσων Ευαγγέλου

Πως είναι η Κόλαση;

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2007

Αυτός είναι ο τίτλος ενός μικρού βιβλίου από τις εκδόσεις «Ορθόδοξου Τύπου». (Τι ηλίθια λέξη: «ορθόδοξο». Δεν υπάρχει (το) ορθό δόγμα!).

Μικρό και ταπεινό το βιβλίο –φοβερό και άγριο το περιεχόμενό του. Σε τρεις και μόνο σελίδες, η λέξη «κόλαση» αναφέρεται 21 φορές. 21 φορές! Αμέσως έφερα στον νου μου έναν θεοφοβούμενο να διαβάζει 21 φορές την λέξη «κόλαση». Τον λυπήθηκα. Μετά σκέφτηκα μια απ’ αυτές τις θεούσες να λέει «καλά να πάθουν, αφού δεν πιστεύουν ας κολαστούν», κι το δωμάτιο γέμισε μίσος.
Και –δυστυχώς- δεν είναι μόνο αυτό: Μέσα σ’ αυτές τις τρεις σελίδες μας διαβεβαιώνει ο συγγραφέας ότι η κόλαση δεν διαρκεί απλά (;) «800 τρισεκατομμύρια χρόνια αλλά είναι αιώνια». Δηλαδή, πόσο δειλοί είναι αυτοί οι πιστοί; Με τον φόβο, τους διαφεντεύουν και τους καθοδηγούν. Και πόσο περιορισμένοι! Να μαθαίνεις –και να πιστεύεις- ότι ο έρωτας είναι αμαρτία. Ότι η «κοιλιά και ομφαλός έξω» είναι αμαρτία, και μάλιστα κολάσιμη.

(Ερώτηση: Πόσο άθλιος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος; Απάντηση: Τόσο όσο ένας θεοφοβούμενος πιστός. Πιο κάτω δεν υπάρχει.)

Όλες οι ανθρώπινες αρετές γίνονται κολάσιμες στα σαδιστικά μάτια αυτών των μισάνθρωπων. Από την λογική της αμφισβήτησης μέχρι την απόλαυση του έρωτα -από το ένστικτο ως την σκέψη. Όλα κολάσιμα, όλα αντίχριστα.

Καμιά φορά σκέφτομαι πως αυτός ο θεός πρέπει να είναι πολύ βλάκας τελικά. Μας έφτιαξε όπως μας έφτιαξε και μετά έρχεται και μας λέει ότι αν είστε όπως σας έφτιαξα, θα σας καταραστώ. Τι παιδιάστικα πράγματα! Μόνο μωρά δικαιούνται να πιστεύουν σε έναν τέτοιο θεό. Και αυτά τα μωρά που θα πιστεύουν, θα τον παίρνουν σοβαρά όπως παίρνουν και την Κοκκινοσκουφίτσα –άντε και τα 3 γουρουνάκια.

Ο Ντοστογιέφσκι είχε πει: «ακόμα και αν αποδειχθεί ότι ο θεός δεν υπάρχει, εγώ θα εξακολουθώ να πιστεύω σ’ αυτόν». Εγώ λέω: ακόμα και αν μου αποδείξουν ότι αυτός ο θεός υπάρχει, όπως ακριβώς μας τον παρουσιάζουν, θα εξακολουθήσω να είμαι άθεος.

Καλοκαιριάτικη Αθήνα.

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2007

Τι μαγική που ‘ναι η Αθήνα το καλοκαίρι! Εκρηκτική, εκθαμβωτική, εκτυφλωτική! Αλήθεια, ποια πόλη μπορεί να την ανταγωνιστεί;

Πολλοί βρίζουν εσένα, μάνα του Πολιτισμού και κόρη του Φωτός. Σε κατηγορούν για ασχήμια, για μιζέρια. Μα δεν φταις εσύ, το ξέρω. Αυτοί φταίνε που δεν έχουν μάτια να σε δουν. Να σε δουν όπως σε είδα εγώ σήμερα, γυμνή να μου χορεύεις και να με γοητεύεις. Αντανακλούσες το φως σα πεντακάθαρος καθρέπτης, αλλά κείνοι σε κατηγορούν για ασχήμια! Έκρηξη φωτός το μεσημέρι στο Θησείο. Διαπερνούσε τα πάντα και τα έκανε να φαίνονται διάφανα, αέρια, θεία! Θεία! Μόνο εδώ μπορείς να νιώσεις την Θεότητα -την Θεότητα του Φωτός, της γύμνιας και της ανθρωπιάς.
Οι τουρίστες έχασκαν αποσβολωμένοι μπρος στο μεγαλείο σου. Κοιτούσαν αριστερά, μετά δεξιά -δεν μιλούσαν. Μόνο θαύμαζαν, τουρλώνοντας τα μάτια σαν να είδαν θαύμα. Μόνο αυτοί σε καταλαβαίνουν πραγματικά. Μπρος σε τέτοιο θέαμα δεν πρέπει να μιλάς, το ξέρουν αυτοί. Τι είναι η ψυχρή πολυτέλεια της Βιέννης προς εσένα, Μάγισσα;! Και σίγουρα, κατά λάθος σε κατέταξαν στα Βαλκάνια. Η μελαγχολική τους θλίψη, σου είναι τόσο ξένη όσο και το Σκότος. Τι γνωρίζεις εσύ από θλίψη, από πεζότητα; Είσαι πάντα η ίδια αλλά πάντα καινούρια. Εντυπωσιακά καινούρια κάθε φορά.
Προσπαθούν να σε αμαυρώσουν, και σίγουρα, πολεμάνε για αυτό. Αλλά εσύ ακίνητη, σίγουρη, περιμένεις ξανά τα μεγαλεία. Είναι κάτι μικρά ανθρωπάκια που μάχονται να σε χαλάσουν, να σε κάνουν να φαίνεσαι μικρή σαν εκείνους -τους πολιτικούς σου. Αλλά εσύ που να χωρέσεις στην βλακεία τους; Εσύ διατηρείς ακόμα την αξιοπρέπεια και την περηφάνια σου. Όποτε γυρίσω το βλέμμα μου κατά πάνω σου βλέπω το ειρωνικό σου χαμόγελο να τους κοροϊδεύει –χαμογελώ και εγώ μαζί σου. Ξέρω, είναι περαστικοί από δω –καμιά σχέση δεν έχουν μαζί σου. Τους περιφρονώ, σκύβω και σε προσκυνώ.
Εσένα σου αξίζουν αλήτες, γιατί αλήτισσα είσαι και συ. Ελεύθερη, αδούλωτη, περήφανη. Κάτι αλήτες έκαναν λειτουργία σήμερα, στην δικιά σου εκκλησία, αυτή που μόνο εσύ ξέρεις να προσφέρεις, κάτω από τον ξανθό ήλιο στα θρυμματισμένα μάρμαρα. Σε τιμούσαν με αλκοόλ και χορό, με μουσική και γέλια, με χαρά και δύναμη. Και εσύ γελούσες -σου άρεσε να κάθονται στην ασημένια ποδιά σου, νέοι ωραίοι και ελεύθεροι.
Σε τίμησα κι εγώ σήμερα –αλλά όχι με επάρσεις σημαιών και όπλα. Απλά με ένα μικρό χαμόγελο, και την ταπεινοφροσύνη της ψυχής μου. Αυτό έχω αυτό σου προσφέρω.
Υπό το φως σου όλοι φαίνονται θεοί –ακόμα και οι ζητιάνοι και οι μικροπωλητές. Αυτή είναι η ίδια η μαγεία σου: Πετάς το χρυσάφι σου τόσο απερίσκεπτα σε όλους, που όλοι φαίνονται βασιλιάδες. Βασιλιάδες από το φως σου.
Σε κατηγορούν για έλλειψη υποδομών και εσύ τους κοροϊδεύεις. Τι είναι οι ανθρώπινες υποδομές μπρος στο άσπρο σου χώμα και στο γαλάζιο του ουρανού; Τι είναι ο πολιτισμός τους μπρος στον δεντρόφυτο Παρθενώνα;

Κι όμως, μεθυσμένος δίχως αλκοόλ, ερωτευμένος με σένα χωρίς εσένα, πρέπει να εξηγήσω: «Όταν μιλάει η καρδιά, δεν είναι σωστό η λογική να προβάλει αντιρρήσεις».

Στρατιώτη! Αναφέρσου!

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2007

Στρατός: Όποτε ακούω αυτή τη λέξη σηκώνεται η τρίχα μου. Τον μίσησα όσο τίποτα άλλο σ’ αυτόν τον κόσμο. Παρόλα που ήμουν προνομιούχος, λόγω της θέσης μου, δεν άλλαξε αυτή μου η γνώμη. Αλλά οφείλω να πω και ένα καλό που μου πρόσφερε: κατάλαβα ότι αυτός που εξουσιάζει είναι πιο σκλάβος από αυτούς που είναι πραγματικά σκλάβοι και δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Το άγχος της εξουσίας παίζει καταλυτικό ρόλο στην ελευθερία και στον ίδιο τον εαυτό σου.
Στρατός: Η απαξίωση της ατομικότητας για χάρη του συνόλου. Η καταδίκη κάθε είδους αντίδρασης, σκεπτικισμού, αμφισβήτησης. Μάζα, όχλος, αβουλία. Όλοι υποταγμένοι κάπου. Όλοι διατάζουν και όλοι υπηρετούν. Η υπέρτατη αρετή του στρατού είναι η υπακοή και η δουλοφροσύνη. Τίποτα καλό και πολύ κακό.
Είναι λάθος όσοι λένε ότι ο στρατός είναι απλά χάσιμο χρόνου. Είναι κάτι πολύ χειρότερο. Εκεί μέσα καλλιεργείται το μίσος, η υποδούλωση. Καλλιεργείται ο ιδανικός πολίτης -ο πολίτης που δεν αντιδρά, δεν σκέφτεται, δεν αμφισβητεί. Ο πολίτης που δέχεται τις διαταγές ως αυτονόητες, ιερές και μαθαίνει να τις υπηρετεί χωρίς αντίδραση. Εκεί μέσα φυτρώνουν όλοι οι φασίστες –όσοι τουλάχιστο δεν ήταν από πριν. Απαξίωση της Δημοκρατίας και εξύμνηση της δικτατορίας. Καμιά προσωπική άποψη ή βούληση, μόνο υποταγή και υπακοή. Κάθε αντίδραση τιμωρείται με περισσότερη ανελευθερία. Δηλαδή καταργούν σιγά-σιγά κάθε ένδειξη ελευθερίας του ατόμου. Προθάλαμος της ιδανικής κοινωνικής ζωής ενός πολίτη μιας δικτατορίας.
Καμιά φορά που διαβάζω Κούντερα, που περιγράφει με λεπτομέρειες τις δικτατορίες του 20ου αιώνα, θυμάμαι το στρατό. Σίγουρα έτσι θα ένιωθαν. Απαγορεύεται η αμφισβήτηση, η αντίδραση, η Δημοκρατία, η ελευθερία. Μόνο που στα εν λόγο καθεστώτα η αντίδραση επέφερε τον θάνατο. Μισάνθρωποι καριερίστες όπου χαίρονται με τις διαταγές και τον περιορισμό του ανθρώπου. Ηδονίζονται με το να καταργούν την ανθρωπιά και τις αρετές της. Μισάνθρωποι όπου ονειρεύονται έναν πόλεμο για να σκοτώσουν ανθρώπους για να τους πει κάποιος άλλος μετά από χρόνια, ήρωες. Σκατά ήρωες. Είσαι ήρωας; Φτύσε κατάμουτρα όλους αυτούς και φύγε μακριά τους.

Ντρέπομαι που τους «υπηρέτησα». Αλλά τουλάχιστο, αντιδρούσα σ’ όλα αυτά. Κοπάνες έκανα πολλές, όπως και πολλές φορές τιμωρήθηκα επειδή άφηνα ελεύθερους τους «δικούς» μου. Μερικές φορές τους προστάτευα κιόλας, αναλαμβάνοντας την ευθύνη τους. Τους έβριζα, τους περιφρονούσα. Τους έβλεπα να καμαρώνουν σαν κοντάρια στον ήλιο και εγώ γελούσα. Έκανα τα πάντα για να θεωρηθώ «ανάξιος οποιασδήποτε ευθύνης», και είμαι πολύ περήφανος για αυτό.

Μόλις μου είπαν που να παρουσιαστώ για έφεδρος, γέλασα. Τους είπα: «αν ψάχνεις για μαλάκες ψάξε αλλού. Εγώ είμαι Άνθρωπος Ελεύθερος, και σκοπεύω να το διατηρήσω ως το τέλος». Κάτι απειλές πέσανε, κάποιος υψηλόβαθμος γύρισε, φόρεσα το καπέλο μου και έφυγα.

«Το πιθανότερο ίσως με φάτε
Αλλά μαζί σας δεν περπατώ».

Λουφαδόρος φοιτητής.

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2007

«Η φοιτητική ζωή είναι εύκολη, γεμάτη διασκέδαση, πολύς ύπνος χωρίς –ή ελάχιστη- δουλειά». Πόσο συχνά το ακούω αυτό! Φυσικά όλοι αυτοί που το λένε δεν υπήρξαν φοιτητές, ή έστω αν υπήρξαν, έκαναν αυτά που κατηγορούν, γιατί πώς να εξηγήσω διαφορετικά αυτήν τους την άποψη; Έχω πολλά να πω σ’ αυτούς που τα λένε αυτά. Από πού τα βγάλανε όλα αυτά; Από το μυαλό τους ή μήπως από τις δικές τους εμπειρίες; Και αν είναι από τις δικές τους εμπειρίες πως μπορούν να έρχονται και να μας κατηγορούν;
Γνωρίζω φοιτητές οι οποίοι δουλεύουν πολύ πιο σκληρά από τους περισσότερους που μας κατηγορούν. Και δεν εννοώ αποκλειστικά χειρονακτική εργασία –περισσότερο πνευματική, εκεί υπάρχουν οι πραγματικές δυσκολίες. Η χειρονακτική, μπρος στην πνευματική είναι ξεκούραση. Ξέρω φοιτητές που έχουν καταπιαστεί με πολύ μεγαλύτερα όνειρα από το μπόι τους και κάνουν τα πάντα για να τα εκπληρώσουν. Πόσοι από σας κάνατε κάτι παρόμοιο; Ξέρετε πόσο σκληρό είναι να τεντώνεσαι συνεχώς; Να πολεμάς με το αδύνατο; Να χορεύεις ανάμεσα στο κενό και στο άπειρο; Να έχεις την δύναμη και το θάρρος να ρισκάρεις το βόλεμά σου για τα μεγαλεπήβολα όνειρά σου; και ταυτόχρονα να μην καταδέχεσαι να τα παρατήσεις; Αλλά ξέρω, κούφια λόγια σε κούφια μυαλά. Πόσοι απ’ αυτούς τους βολεμένους που κατηγορούν, ξέρουν τι σημαίνουν όλα αυτά; Αυτοί μπήκαν στο πανεπιστήμιο για να πιάσουν μια καλή δουλειά. Ακόμα και τα όνειρά τους ρηχά είναι. Πως μπορούν να σεβαστούν; Να σεβαστούν τον πόνο ενός φοιτητή ο οποίος κάθε μέρα πρέπει να διαλέγει ανάμεσα σε ένα βιβλίο ή σε ένα καλό φαί. Κάθε μέρα να πρέπει να διαλέγει ανάμεσα σε μια συναυλία ή σε ένα καινούριο ρούχο. (Ίσως να ακούγομαι ρομαντικός φτωχός φοιτητής του ’70, αλλά δεν είμαι, απλά λέω πως νιώθω και τι βλέπω). Κατηγορούν όλοι αυτοί που κλαίνε για την «φτώχια» τους αν θα αγοράσουν το τάδε αυτοκίνητο ή το άλλο. Μα δεν καταλαβαίνουν ότι, ότι και να αγοράσουν οι ίδιοι θα μείνουν. Και μετά οι ίδιοι έρχονται και μας κατηγορούν! Πόσοι από σας μείνατε ξύπνιοι, κύριοι, για την δουλειά σας; Πόσοι από σας κουβαλάτε την αγωνία για το μέλλον της ζωής σας όπου και να πάτε;
Σε βλέπω εσένα που κατηγορείς, σε βλέπω στο δρόμο, στο λεωφορείο να παραμιλάς και να καμπουριάζεις μπρος στην μιζέρια της ζωής σου. Τίποτα δεν είναι ζωντανό μέσα σου, εκτός από την έχθρα σου για την ζωντάνια. Νομίζεις ότι όλοι είναι σαν εσένα. Αλλά όχι, ευτυχώς! Υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα αντιστέκονται στο βόλεμα. Υπάρχουν άνθρωποι που κυνηγάνε κάτι ανώτερο, κάτι πέρα των οριζόντων σου. Και εσύ έρχεσαι και μας κατηγορείς για το ότι λουφάρουμε; Οι αγωνία που νιώθουμε μερικές μέρες είναι πολύ μεγαλύτερη από την συσσωρεμένη αγωνία που ένιωσες εσύ σε ολόκληρη τη ζωή σου. Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να κατηγορείς; Νομίζεις επειδή συντηρείς ένα φοιτητή έχεις και την δικαιοδοσία να κρίνεις; Τίποτα δεν μπορείς να κάνεις παρά να τον ενισχύσεις. Αλλά όχι να κατηγορείς! Η γενιά μου δεν έχει πολυτεχνεία αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε πόλεμο. Κρύβεσαι πίσω από την ιστορία σου, που σίγουρα αν μπορούσες να διαλέξεις θα την άλλαζες, και μας θεωρείς ποταπούς. Έχουμε να κάνουμε πόλεμο με την νοοτροπία της ζωής σου και αυτά που εσύ επιβάλλεις καθημερινά στους ανθρώπους. Γιατί μπορεί να είσαι του πολυτεχνείου αλλά αυτό δεν καταργεί όλα τα’ άλλα. Είσαι η τωρινή γενιά που κυριαρχεί παντού και βλέπουμε τι έκανες. Έχεις σύμβολο την μετριότητα και σημαία το βόλεμα. Και έρχεσαι εσύ να με πεις εμένα τεμπέλη!
Να κοιτάτε τη δουλίτσα σας λέω εγώ και να κάνετε τόπο στους νέους. Αυτό μόνο μπορείς και αυτό οφείλεις να κάνεις. Και εσύ αντί αυτού έρχεσαι και λες πως η νεολαία «μας» είναι άχρηστη! Βλέπω τη δική σου χρησιμότητα, για αυτό με πιάνει ίλιγγος όποτε σε ακούω να μιλάς για μας. Αναφέρεσαι με κάθε ευκαιρία στο πολυτεχνείο και στους αγώνες σας. Καλοί και άγιοι. Αλλά μετά; Τι έκανες; Τίποτα! Σε βλέπω σήμερα πίσω από το γραφείο μιας παλιό-υπηρεσίας να βασανίζεις τους συνανθρώπους σου.
Παρατήστε λέω εγώ αυτά τα μωρουδίστικα καμώματα και υποστηρίξετε τους νέους. Είναι η μόνη ελπίδα σας, άλλην μην περιμένετε.

Α! οι νέοι έχουν πάντα δίκαιο, δεν το μάθατε;

Καπνίζω.

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2007

Ξαπλωμένος στο κρεβάτι –Χαρούλα στο ραδιόφωνο. Ούτε να διαβάσω μπορώ, ούτε να γράψω. Περασμένες 4 το πρωί, η νύστα κάνει έφοδο. Κοιτάω το ταβάνι και ασυναίσθητα ανάβω τσιγάρο. Βλέπω την κόκκινη λαμπερή κουκίδα που –μάταια- προσπαθεί να διαμελίσει το σκοτάδι. Κόκκινη σαν αίμα μα που μάχεται το αίμα. Αρχίζω να σκέφτομαι. Τις συμβουλές των γονιών, των καθηγητών, τις διώξεις και τις ηρωικές μας φυγές. Τίποτε το παράξενο δεν υπήρχε σε εκείνες τις πράξεις –αντίθετα: ότι απαγορεύεται γίνετε πιο γλυκό. Πάντα, κι ας λένε. Δυο-τρεις γερές ρουφηξιές. Νιώθεις τον καπνό να διαχέετε σ’ όλο το κορμί. Διαβάζω στο κουτί: «Το κάπνισμα σκοτώνει». Απλό, τελεσίδικο, ανατριχιαστικό. Σκέφτομαι τις ειδήσεις: «Άτυχος νεαρός σκοτώθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο καθώς διασταύρωνε τον δρόμο», «Επίθεση αυτοκτονίας σκότωσε 36 Παλαιστίνιους», «Πατέρας σκότωσε τη γυναίκα του και τα 2 ανήλικα παιδιά του», «Τουρίστας πνίγηκε στη θάλασσα ενώ κολυμπούσε». Ξαναδιαβάζω στο πακέτο: «Το κάπνισμα σκοτώνει», λέει. Όλα σκοτώνουν, λέω. Μα όλα. Ο απλός περίπατος μπορεί να αποβεί μιας διαδρομής.
Κι όμως, ΌΛΑ σκοτώνουν: Οι λέξεις αυτές μπαίνουν βαθιά μέσα μου και κάνουν κατοχή. Η ζωή μας είναι τόσο τυχαία όσο και ο θάνατός μας. Άδικα τα όνειρα, οι προσδοκίες, τα θέλω. Τώρα υπάρχω, σίγουρα. Αύριο; Μετά από μια ώρα; Ίσως. Ανάβω ακόμα ένα τσιγάρο, ανοίγω το παράθυρο και βγαίνω έξω. Μια γλάστρα με δυόσμο με περιμένει στο σκοτάδι –ξέρει δεν θα τον πειράξω, ποτέ δεν έκοψα ούτε ένα φύλλο του. Σκύβω να τον ποτίσω και να τον μυριστώ. Ευθύς, τρυπώνει στα πνευμόνια μου διαχέοντας μια μυρωδιά γλύκας και αγριάδας –της φύσης. Ντράπηκα και πέταξα μακριά το τσιγάρο -ευτελής η γεύση του, σκέφτηκα. Το μυαλό αρχίζει να ταξιδεύει σε παλιά αναγνώσματα –σταματάει στον Ντοστογιέφσκι: «Μόνο η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο». Σίγουρα, είπα, χωρίς ομορφιά είμαστε καταδικασμένοι. Τι είναι η όποια απαγόρευση μπρος στην ομορφιά; Μπρος στην ομορφιά του σωστού και στην ασχήμια του λάθους; Ναι, γιατί εγώ δεν είμαι σκεπτικιστής –πιστεύω στην αντικειμενική ομορφιά: ο δυόσμος δεν βρομάει, ούτε το χρώμα του ουρανού είναι άσχημο. Αυτές είναι Αλήθειες, οι μόνες ίσως, που πρέπει να κυνηγούμε -τις Αλήθειες τις αίσθησης.

Αλλοπαρμένος από την ευτυχία μιας μυρωδιάς και μιας καλής σκέψης, πέφτω να κοιμηθώ, ελπίζοντας ότι όλα αυτά θα τα θυμάμαι αύριο που η φασαρία των αυτοκινήτων και η συνεχής επιβεβαίωση της θνητότητάς μας από τις ειδήσεις, θα κυριαρχούν το κεφάλι μου…

Μια ιστορία.

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2007

«Μια ιστορία θα σας πω…», αλλά όχι για τον Μπάμπη τον Φλου, ούτε για κανένα άλλο. Στην πραγματικότητα, τα πρόσωπα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά, παρόλα αυτά, φέρω απόλυτη ευθύνη για τυχόν σύμπτωση με την πραγματικότητα.

Μια φορά, σ’ ένα μακρινό χωριό, ήταν ένας τύπος που τον έλεγαν Χάρη. Λοιπόν, αυτός ο Χάρης είχε ένα φίλο –δεν μπορούσες δηλαδή να τον πεις ακριβώς φίλο, γιατί ποτέ τους δεν συμφωνούσαν σε τίποτα, παρόλο που βαθύτερα ήσαν οι ίδιοι. Αυτόν τον φίλο, που λέτε, τον έλεγαν Κυριάκο. Οι δύο αυτοί φίλοι ήταν πάντα μαζί, εκ γεννησιμιού, παρόλο που ο Κυριάκος ήταν μεγαλύτερος. Έτσι, ένιωθε πάντα μέσα του την ανάγκη να διδάξει στον Χάρη όσα περισσότερα μπορούσε. Του έδινε συμβουλές, τον βοηθούσε, προσπαθούσε να του μάθει γράμματα. Μα ο Χάρης, δεν χρειαζόταν βοήθεια στα γράμματα, ποτέ του. Τα έπιανε από παιδί. Έτσι, ποτέ του δεν άκουγε τι του έλεγε ο Κυριάκος για το σχολείο. Άκουγε όμως, με πολύ προσοχή όλα τα άλλα, γιατί ήθελε να τα μάθει όλα από μικρός. Δεν το ‘δειξε φυσικά ποτέ του ότι άκουγε –είναι βλέπετε αυτός ο διάσημος αντρικός εγωισμός, δεν μπορούσε με τίποτα να το κάνει. Κάπου όμως, στο πίσω μέρος του μυαλού του φύλαγε σαν τον μόνο θησαυρό του, όλα τ’ άλλα που του μάθαινε –και να! μόλις τώρα θυμήθηκε ένα περιστατικό: μια ηλιόλουστη μέρα ο Χάρης, πήγε για βόλτα στο διπλανό κήπο του σπιτιού τους. Εκεί βρήκε ένα περίεργο φυτό που δεν το ‘χε ξαναδεί στη ζωή του και από ενθουσιασμό ανάμικτο με περιέργεια, το έκοψε και το πήρε σπίτι. Μόλις το είδε ο Κυριάκος, λυπήθηκε για το αδικοχαμένο πανέμορφο λουλούδι, και είπε στον Χάρη: «το κάθε πλάσμα πάνω στη γη έχει ίσο δικαίωμα στη ζωή όσο με μας τους ίδιους. Δεν πρέπει να αφαιρείς αυτό το δικαίωμα από κανένα». Ο Χάρης να το ακούσει αυτό, έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη. Απογοήτευσε τον φίλο του! Μετά από λίγες ώρες όμως, του πέρασε αυτή η λύπη και κατάλαβε πως ο Κυριάκος είχε απόλυτο δίκαιο. Και επίσης κατάλαβε ακόμα κάτι: είχε μόλις πάρει το σημαντικότερο μάθημα στη ζωή του. Σημαντικότερο ακόμα απ’ όλα τα μαθήματα, απ’ αυτά που ούτε στο πανεπιστήμιο δεν τα μαθαίνει κανείς. Και έκανε όρκο στον εαυτό του να τον διατηρήσει μέχρι να πεθάνει.

Δεν ήταν όμως, το μοναδικό μάθημα που είχε πάρει από τον Κυριάκο.
Όπως καταλάβατε, ο Κυριάκος ήταν σοφός, ήταν αυτό που λέμε: «έφαγε τη ζωή με το κουτάλι». Είχε πολλά να του διδάξει. Αλλά είχε ένα παράξενο τρόπο: δεν του τα έλεγε ευθέως (εκτός το περιστατικό με το λουλούδι), είχε άλλο τρόπο. Έμμεσο. Μερικές φορές μονολογούσε και έλεγε: αν είναι άξιος θα καταλάβει τι εννοώ, δεν θα του τα προσφέρω και «κουκιά καθαρισμένα!». Μα και ο Χάρης καταλάβαινε –είπαμε, ήταν πανομοιότυποι. Έτσι, με τον καιρό, έμαθε να αγαπά τον συνάνθρωπό του με την πραγματική αγάπη, εκείνη του σεβασμού, έμαθε να ακούει περισσότερο τον εαυτό του παρά οποιονδήποτε άλλο, έμαθε να μην συμβιβάζεται και να μην υποδουλώνεται. Και όλα αυτά, χωρίς να του πει ούτε μια λέξη! μόνο με τις πράξεις του.
Ο Χάρης, μετά από πολλά χρόνια, αφού καταστάλαξε η άποψή του για τον Κυριάκο, δεν τον έλεγε πια Κυριάκο, αλλά Ζορμπά. Ήταν ο δικός του «Γέροντας». Μα και για τον Κυριάκο άλλαξε η εικόνα που είχε για τον Χάρη. Δεν είναι πλέον εκείνος ο ανεύθυνος που νόμιζε στις αρχές, ούτε κανένα φαντασιόπληκτο παιδί. Και τώρα ο Κυριάκος, του έχει περισσότερη εμπιστοσύνη και τον αφήνει ελεύθερο να κάνει τις δικές του επιλογές.

Εδώ τελειώνει η ιστορία του Χάρη και του Κυριάκου. Αλλά θα επιστρέψω με περισσότερες στο μέλλον…

Ηθική και αξιοπρέπεια.

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2007

Είναι λάθος ο τίτλος. Σωστότερος θα ήταν: «Χριστιανική ηθική και γεννήσεις». Ναι γεννήσεις, γιατί εκεί θέλω να επικεντρωθώ.
Η εξέλιξη της τεχνολογίας σε συνδυασμό με την έκρηξη της ιατρικής τα τελευταία χρόνια έδωσε στους γιατρούς την δυνατότητα να μπορούν να εξετάσουν τα μωρά πριν γεννηθούν για τυχών χρόνιες παθήσεις ή σωματικές ανεπάρκειες. (μεσογειακή αναιμία, τύφλωση, εκ γενετής αναπηρία καθώς και άλλα). Αυτό μπορεί να είναι πολύ θετικό γιατί μπορούμε πλέον να απαλλάξουμε αθώους ανθρώπους από το να ζήσουν μια δυστυχισμένη, γεμάτη ελλείψεις και δυσκολίες ζωή. Αλλά όχι! Οι θρησκευόμενοι το θεωρούν αμαρτία! Πραγματικά κύριοι ηθικολόγοι, έχετε ποτέ αντικρύσει κανένα τυφλό μωρό; Έχετε δει ανάπηρα παιδιά που ποτέ τους δεν ένιωσαν τι σημαίνει ζωή; Έχετε ποτέ μιλήσει με κανένα 11χρονο που πάσχει από μεσογειακή αναιμία και που γνωρίζει πως στα είκοσί του θα πεθάνει; (όπως δυστυχώς και έγινε). Αλλά όπως είπε και ο Δήμου: «ποτέ δεν υπήρξε θέμα ηθικής». Φυσικά και δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Ναι ξέρω τις απαντήσεις: ο θεός μόνο, «πνέει» ζωή στους ανθρώπους και αυτός μόνο έχει το δικαίωμα να την πάρει, και κάθε επέμβαση ανθρώπου επ’ αυτού του θέματος θεωρείται αμαρτία ή ανταρσία ενάντια του. Φυσικά δεν θα μου αναφέρει κανένας τους πολέμους που έγιναν στο όνομα αυτού του θεού και που σκοτώθηκαν εκατομμύρια ανθρώπων, ή τις φρικαλεότητες των ανθρώπων επί των ζώων –όπου κανείς απ’ αυτούς δεν αντιδρά. (Άσχετη ερώτηση: το να σκοτώσεις ζώο δεν θεωρείται αμαρτία; Μάλλον όχι, αφού ο καλός θεούλης, μας έβαλε στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας.) Οπότε δεν είναι θέμα ηθικής γιατί, αν κρίνουμε με βάση αυτό, οι ρασοφόροι και οι συγγενείς τους έχουν κλεισμένο πρώτο τραπέζι –ή καζάνι;- στην κόλαση. Οπότε περνάμε σε πιο «ανθρώπινα» κριτήρια. Δεν μπορώ να κρύψω μια σκέψη που μόλις τώρα μου ήρθε στο μυαλό: σκεφτείτε έναν θρησκευόμενο γονιό, του οποίου το μωρό που μόλις γεννήθηκε και έχει, για παράδειγμα, μεσογειακή αναιμία. Εφόσον η ιατρική αδυνατεί να το γιατρέψει κάπως τέλος πάντων πρέπει να το προστατέψει. Έτσι, πολύ πιθανό, θα πάει σε ένα μοναστήρι ή σε μια εκκλησία να κάνει τάμα ώστε οι αδιόριστοι γιατροί του ουρανού, να το γιατρέψουν. Εκεί θα αφήσει και το «κατιτί» του (χρυσαφικά, ασημικά, κοσμήματα, ή ότι βρεθεί βρε αδερφέ!), και όχι μόνο αυτό, αλλά ταυτόχρονα θα κρέμεται από το στόμα του «ιερωμένου-τηλέφωνο». Πραγματικά, πιστεύω πως οι έντονες αντιδράσεις τις εκκλησίας για τέτοια θέματα (ευθανασία, έκτρωση κτλ) δεν είναι επειδή έρχονται αντιμέτωπα με την κυριαρχούσα ηθική (τους), αλλά με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης: η Εκκλησία ζει, επιζεί καλύτερα σαν παράσιτο, σ’ αυτήν ακριβώς την αδυναμία του ανθρώπου να αντιμετωπίσει κατάματα τη ζωή. Και ποιος είναι πιο ευάλωτος στην αδυναμία και στην ελπίδα μιας μεταθανάτιας ζωής; Φυσικά όλοι αυτοί που από σωματικές ή και πνευματικές αδυναμίες και ελλείψεις, θέλουν να πιστεύουν σε μια άλλη, καλύτερη και πιο δίκαια (μόνο για αυτούς) ζωή. Οπότε ποντάρουν και προστατεύουν το σώμα που κάποτε θα τους αποφέρει εξουσία και χρήμα.

Θα ήθελα να δω την φάτσα ενός απ’ αυτούς τους ηθικολόγους την ώρα που θα πιάνει στα χέρια του το νεογέννητο τυφλό, άρρωστο, παράλυτο, κουφό, υδροκέφαλο παιδί τους. Να δούμε δηλαδή, κατά πόσο πραγματικά πιστεύουν σ’ αυτήν την ανήθικη ηθική τους. Αλλά επειδή εγώ είμαι ανήθικος (για την ηθική τους), δεν τους το εύχομαι. Απλά θέτω την προηγούμενη πρόταση, υποθετικά.

Αλλότρια πράματα…

Όποτε διαβάζω ένα τέτοιο τίτλο σε κάποιο άρθρο ή περιοδικό προετοιμάζομαι για μάχη. Κανονική. Στήνω το φρούριό μου και επιστρατεύω τους στρατιώτες μου: γνώσεις, σκέψεις, καρδιά και όλη την λογική. (όση τουλάχιστο μου έχει απομείνει, έπειτα από μια βόλτα που περιλαμβάνει αναπάντεχες συναντήσεις με τυφλούς, κουφούς, ανάπηρους, πεινασμένους.) Εκείνη τη στιγμή βρίσκομαι σε άμυνα γιατί δεν ξέρω τι μπορεί να αντιμετωπίσω: από υπόγειους κόσμους με παράξενα, σκοτεινά πλάσματα, μέχρι εξωγήινους πολιτισμούς που έρχονται σαν φιλικοί επισκέπτες στο περιβάλλον μας αναβοσβήνοντας τα φωτάκια τους.
Τέλος πάντων εδώ δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο. Εδώ είναι γη, έδαφος, επιφάνεια, κι ας ακούγεται επιπόλαιο. Αφορά συνηθισμένες καθημερινές φάσεις και κινήσεις.
Αυτές τις μέρες, σε συνεργασία με την ζέστη, παρατήρησα ότι οι γυναίκες πρέπει να ζεσταίνονται περισσότερο από τους άντρες. Παράδειγμα, στα λεωφορεία, στα μετρό, στους δρόμους, βλέπεις γυναίκες να κρατούν κάτι στο χέρι τους και να το φέρνουν πέρα-δώθε. Αυτό το ονόμασα: «υποκατάστατο της βεντάλιας» (βλέπετε η βεντάλια είναι πλέον παλιομοδίτικη). Αυτό μπορεί να είναι οτιδήποτε: περιοδικά, εφημερίδες, διαφημιστικά, τσάντες, οτιδήποτε στην τελική, που μεταφέρει αέρα.
Επίσης, κάτι άλλο που ξεχώρισα είναι ότι οι γυναίκες δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να σταματήσουν στη μέση του δρόμου, όπου λόγω καθρέπτη ή λόγω αντανάκλασης από τον ήλιο, μπορούν να δουν τη φάτσα τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να δεις πολλά: από το συνηθισμένο χτένισμα με τα χέρια μέχρι και κανονικό βάψιμο, και όλα αυτά στον δρόμο. Αλλά, φυσικά, δεν είναι μόνο στο δρόμο, αλλά παντού. Θυμάμαι μια φορά στο μετρό, μια είχε αρχίσει να βάφει τα νύχια της, και μάλιστα όρθια. Η χαρακτηριστική μυρωδιά πλημμύρισε όλο το βαγόνι. Δεν μπορούσα φυσικά, παρά να γελάσω. Ο σκοπός, τελικά, αγιάζει τα μέσα. Πάντως, εγώ ποτέ δεν είδα άντρα να ξυρίζεται στο δρόμο…
Άλλο μυστήριο, -ο Σοπενχάουερ το ερμήνευε ως καθαρό μίσος και ο Κούντερα ως επίδειξη δύναμης- είναι ότι μια γυναίκα ποτέ δεν κάνει χώρο να περάσεις. Ούτε σε άντρα, αλλά σίγουρα, ούτε σε γυναίκα. Κάτι πολύ βαθύ θα υπάρχει σ’ αυτή την συνήθεια, κάπου, βαθιά μέσα τους νιώθουν πως αυτονόητα, δεν πρέπει να κάνουν πέρα.
Θα ‘λεγα κι άλλα, όπως: οι γυναίκες μόνιμες λοχίες στον στρατό είναι πιο αυστηρές από τους άντρες λοχαγούς, πως οι γυναίκες προτιμούν να βάφονται από το να μένουν φυσικές, ακόμα κι αν άβαφες είναι πιο όμορφες, αλλά βαρέθηκα.

Ελληνικό Δημόσιο.

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2007

Πραγματικά, ποιος ακούει τη λέξη «δημόσιο» και δεν την μεταφράζει ως βόλεμα, γραφειοκρατία, σπάσιμο νεύρων, χάσιμο της μέρας με αργόσχολους υπαλληλάκους, συνεχείς ταλάντευση ανάμεσα στον ένα και στον άλλο; Ποιος όταν έχει υποχρεώσεις απέναντί του δεν αγχώνεται;
Είμαι τόσα χρόνια φοιτητής στην Αθήνα και όλη μέρα ακούω στην τηλεόραση, στο δρόμο, στο λεωφορείο, ανθρώπους να βρίζουν το δημόσιο ή ακόμα, και την πολιτεία, λες και αυτό είναι φταίξιμο των πολιτικών. Και εγώ απλά ρωτώ έναν απ ‘αυτούς τους κλαμένους ποιανού ευθύνη είναι το δημόσιο. Άραγε των πολιτικών; Αυτοί εξάλλου, δεν το χρειάζονται, οι νόμοι του δεν λειτουργούν επάνω τους. Μήπως των πλουσίων και των «μεγαλοκαρχαριών»; Αυτοί ούτε που το ακουμπάνε, διότι αν το κάνανε δεν θα ήταν «καρχαρίες». Άλλωστε στέλνουν υπαλλήλους για αυτές τις υποχρεώσεις.
Μια ζωή ο Έλληνας κατηγορεί τους υπαλλήλους, την «κοινωνία», την πολιτεία, για την κατάντια του δημοσίου και τις δυσκολίες που του επιφέρει. Και ταυτόχρονα κάνει τα πάντα για να πιάσει και αυτός μια «θεσούλα». Πάει σχολείο, πανεπιστήμιο, ακούει τις συμβουλές τις μάνας: «πιάσε γιέ μου μια θέση στο δημόσιο να ησυχάσεις!» για να κάνει και αυτός ακριβώς τα ίδια με τους προηγούμενους! Μερικές φορές τα κάνει και χειρότερα: ξέρει τα κόλπα και τα παραθυράκια και έτσι δυσκολεύει τους άλλους περισσότερο. (Είναι αδιανόητα μερικά πράγματα, ωστόσο συνεχίζουν να λειτουργούν και να υπάρχουν.) Η πλειοψηφία αυτών που χρησιμοποιούν το δημόσιο, τουλάχιστο οι μεγαλύτεροι, έχουν γιούς ή κόρες που τους κατευθύνουν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά ποτέ τους δεν τους είπαν ότι όλοι αυτοί είναι λάθος, ότι βασανίζουν τους γείτονές τους και πολύ πιθανό, τους συγγενείς τους. Όχι, τους οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια να γίνουν και αυτοί άθλιοι υπαλληλάκοι που δεν τους ενδιαφέρουν οι άλλοι. Αυτό όμως, που δεν καταλαβαίνουν όλοι αυτοί, είναι ότι η νοοτροπία τους θα στραφεί κάποτε ενάντιά τους. Το παιδί τους θα τους βασανίζει στη συνέχεια όταν θα χρειαστούν το δημόσιο.
Δηλαδή είναι τραγικό: Η τάξη αυτών που χρησιμοποιούν περισσότερο το δημόσιο, είναι η ίδια με αυτήν των υπαλλήλων! Είναι τα παιδιά όλων αυτών των γέρων που βλέπεις να μουρμουράνε στο δρόμο για τις δυσκολίες που πέρασαν το πρωινό σε μια υπηρεσία. Αλλά είναι τα παιδιά τους, είναι αυτοί που τους ανάθρεψαν μ’ αυτό τον τρόπο ώστε να γίνουν έτσι…Ο ένας ανεύθυνος, ο άλλος βολεψάκιας...
Και ο φαύλος κύκλος του δημοσίου, γυρίζει και βασανίζει συνεχώς τους ίδιους και τους ίδιους…

Μουσική.

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2007

«Η μουσική, όπως και κάθε άλλη μορφή τέχνης, είναι υποκειμενική.» Πολλές φορές το έχω ακούσει αυτό. Όπως επίσης έχω ακούσει ότι η «κάθε μουσική έχει την ώρα της.» Διαφωνώ απόλυτα. Η μουσική, όπως και οι άλλες μορφές τέχνης, δεν μπορούν να κριθούν με υποκειμενικά κριτήρια. Φυσικά το κάθε έργο μιλά στον καθένα ξεχωριστά, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κρίνεται και υποκειμενικά. Ένα έργο τέχνης είναι απλά ωραίο ή απλά χρήσιμο ή και τα δύο μαζί. Δηλαδή, ένα μάτσο σκουπίδια αραδιασμένα σε μια gallery δεν μπορεί να είναι τέχνη. Όπως και ένα τραγούδι που είναι μια καθαρή φασαρία, χωρίς μελωδία και χωρίς ιδιαίτερες φωνητικές ικανότητες εκ μέρους του τραγουδιστή, δεν μπορεί να περιληφθεί στην κατηγορία της μουσικής. Έχω, ως εκ τούτου, από καιρό σβήσει από το λεξιλόγιό μου τη γενικότατη λέξη «μουσική». Γιατί δεν μπορώ να ανεχτώ ότι η Χάρις Αλεξίου μπαίνει στο ίδιο τσουβάλι με την Πέγκυ Ζήνα, ή ο Νταλάρας με τον Πετρέλη για παράδειγμα. Οι συγκλονιστικές παρουσίες της Τάνιας Τσανακλίδου δεν είναι το ίδιο με την Έφη Θώδη. Υπάρχει διαφορά, αναμφισβήτητα, ακόμα και αν αυτή τη διαφορά είναι δύσκολο να την εξηγήσεις.
Μουσική είναι το υπέρτατο είδος τέχνης γιατί πολύ απλά δεν χρειάζεται ανάλυση. Την νιώθεις μέσα σου, να κυριαρχεί το σώμα σου και να σε πλημμυρίζει ευδαιμονία. Σε κάνει να ονειρεύεσαι, να αγαπάς, να αισθάνεσαι. Τι το κοινό υπάρχει μεταξύ αυτής της έννοιας της μουσικής και της μοιρολατρικής φασαρίας που παίζονται στα μπουζούκια; Είναι, ως συνήθως, γεμάτα μοιρολατρία για την χαμένη τους αγάπη –και άλλα υπέροχα τραγούδια μιλάνε γι’ αυτό, αλλά όχι με τόση παραφωνία και τόση μονοτονία στον ήχο-, ή γνήσιες ανατυπώσεις και επαναλήψεις ενός ορισμένου ρυθμού που ο χρόνος έδειξε πως έχουν επιτυχία. Που βρίσκετε η καλλιτεχνική δημιουργία σ’ αυτά τα τραγούδια; Που βρίσκετε το ξεχωριστό νόημα στους στίχους τους; Τι προσφέρει τελικά αυτό το είδος μουσικής;

Γυμνάσματα.

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2007

Βρίζω, το ξέρω. Όπως επίσης γνωρίζω ότι το χρώμα του blog παραπέμπει σε ιδεολογία. Ωστόσο για το χρώμα υπάρχει μια πιο πρακτική εξήγηση: δεν μου αρέσει να διαβάζω σε άσπρο φόντο στον υπολογιστή. Μου είναι κουραστικό. Έτσι, τυχαία, επέλεξα το μαύρο. Όσο για το βρισίδι, μου βγαίνει αυθόρμητα. Δηλαδή, όταν μιλώ για παπάδες ή για την Οργανωμένη Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μπορώ να γράφω απλά και ήρεμα. Μου είναι κάτι περισσότερο από αντιπαθητικοί για να μην τους βρίζω. Όσο για την Ελενίτσα, μπορεί να θεωρηθεί μέχρι και ελαφρυντικό μπροστά στην απεραντοσύνη της βλακείας της.
Και εξάλλου, το blog μου δεν μπορεί να θεωρηθεί τίποτα περισσότερο από ένα μέρος όπου μπορώ να ασκηθώ. Δεν έχει ως στόχο τίποτε περισσότερο από το να μάθω να γράφω όπως σκέφτομαι. Άλλωστε, η δυσαρμονία των θεμάτων μου το αποδεικνύει.

Συγχωράτε με αν κούρασα κανένα με αυτήν μου την μικρή εξομολόγηση, ωστόσο θεώρησα σωστό να γίνουν κάποιες μικρές διευκρινίσεις.

Περιττό και Απέριττο.

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2007

Ζούμε σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία. Τι σημαίνει όμως υπερκαταναλωτική κοινωνία; Είναι η κοινωνία που καταναλώνει περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται πραγματικά. Για να ξεκαθαριστεί τι είναι υπέρ-καταναλωτισμός πρέπει να ορισθεί και τι είναι το αληθινά περιττό για τους ανθρώπους, τι είναι δηλαδή πέραν των αναγκών του. Παλαιότερα οι ανάγκες ήσαν απλές: λίγο φαΐ, λίγο κρασί άντε και γόνιμο σπέρμα. Τώρα όμως τα σύνορα που χωρίζουν το περιττό και το απέριττο είναι πολύ δυσδιάκριτα. Ποιος μπορεί να πει ότι ένα καλό φαΐ είναι περιττό; Ποιος μπορεί να πει ότι ένα καλό και ακριβό κρασί είναι υπέρ-καταναλωτισμός; Είναι αλήθεια ότι ένα μεγάλο σπίτι και ένα ακριβό αυτοκίνητο είναι περιττά; Τα πολλά ρούχα είναι υπερβολή; Όχι, σίγουρα όχι. Ίσα-ίσα, αυτό σημαίνει εξέλιξη και κοινωνική άνοδος του ανθρώπου. Όλο και περισσότεροι έχουν τώρα πρόσβαση σε αντικείμενα και υπηρεσίες που υπό διαφορετικές συνθήκες θα είχαν μόνο οι βασιλιάδες. Από αυτόν τον υπέρ-καταναλωτισμό βλέπουμε, αν μη τι άλλο, την έλξη των δύο ακραίων πόλων: των πλουσίων και των φτωχών. Πλέον τα όρια της φτώχιας έχουν ανεβεί αισθητά και οι πλούσιοι δεν είναι οι ίδιοι στυγεροί εκμεταλλευτές που ήταν πριν από 150 χρόνια. Υπάρχει σίγουρα άνοδος του ανθρώπου, απλά ίσως τώρα, να είναι η μεταβατική χρονική περίοδος από την φτώχια στην κατανάλωση, ως εκ τούτου και οι επικρίσεις των σεμνότυφων περί άρνησης της κατανάλωσης ή οι παγίδες που μερικές φορές κρύβει αυτός ο πόθος για πλούτη. Δεν είναι σε καμιά περίπτωση κακό, φτάνει εκείνος που διαλέγει αυτό τον δρόμο να γνωρίζει τι κάνει και πάντα με το κατάλληλο μέτρο. Δεν είναι σωστό και ανθρώπινο δηλαδή, να μένεις υποδουλωμένος σε μια δουλειά απλά και μόνο επειδή σου προσφέρει αυτή την δυνατότητα της άνετης ζωής. Ή πάλι, είναι διπλά απάνθρωπο και εγωιστικό να γίνεσαι εκμεταλλευτής άλλων για να μπορείς εσύ να απολαμβάνεις ελεύθερα.
Το να έχεις λόγου χάρη, 10 κάρτες και 5 δάνεια για να ικανοποιήσεις την αγοραστική σου μανία, είναι υπερβολή. Ιεράρχηση των κύριων αναγκών σου, αυτό είναι το πρώτο δίδαγμα στις οικονομικές σπουδές, και όχι τα θέλω όλα και μάλιστα τώρα. Μέτρο και γνώση της δικής μας πραγματικής επιθυμίας και όχι να γίνουμε υποχείρια των διαφημιστών.

Ναι στην κατανάλωση, όχι όμως στην ασυδοσία της κατανάλωσης.

Ισότητα.

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2007

Η αγαπημένη λέξη των ιδεολόγων και των Χριστιανών.

Η ισότητα (ή μάλλον καλύτερα, η ισοπέδωση) όλων των πιστών απέναντι στη υποτιθέμενη βούληση του θεού –εννοείται φυσικά, στη θέληση των παπάδων- υποκαταστάθηκε, μετά τον οριστικό και επίσημο θάνατο του θεού, από τις ιδεολογίες, οι οποίες αντικατέστησαν αυτόν τον υπέρτατο ηθικό νόμο που μονοπωλούσε μέχρι τώρα ο Χριστιανικός θεός. Σπέρμα αυτής της έξαρσης των ιδεολογιών είναι ακριβώς η έλλειψη ενός πανανθρώπινου νόμου, υπό τη σκιά του οποίου όλοι οι άνθρωποι θεωρούνται ίσοι. Οι ιδεολογίες μετέτρεψαν τον μεταθανάτιο παράδεισο σε έναν μελλοντικό επίγειο, και προσπάθησαν, με το θράσος που διακατέχει όλους όσους θεωρούν πως βρήκαν το μόνο σωστό δρόμο του ανθρώπου, να τον επιβάλλουν. Η ολοκληρωτική ηθική, ο μηδενισμός του ανθρώπου ως μεμονωμένο άτομο απέναντι στον όποιον Νόμο, η άκριτη και ακέραια πίστη που ζητούν από τους οπαδούς τους, υποδηλώνει την ανάγκη για αντικαταστάτη του ρόλου του θεού. Απ’ αυτό φαίνεται καθαρά η αδυναμία του ανθρώπου να αποδεχτεί ότι δεν υπάρχει παράδεισος, ούτε επίγειος ούτε στους ουρανούς, η αδυναμία του να ξέρει ότι δεν είναι υποταγμένος σε καμιά υπέρτατη ηθική, ότι ευτυχία του ανθρώπου δεν υπάρχει, ότι εν τέλει, σκοπός δεν υπάρχει. Ο άνθρωπος είναι, θέλει δεν θέλει, ελεύθερος, επειδή δεν υπάρχει για κανέναν ανώτερο σκοπό, δεν έχει κανέναν εκ των προτέρων προορισμό.

Μηδενισμός; Ίσως. Αλλά τον προτιμώ από τον μηδενισμό της απαλοιφής κάθε ατομικότητας, από τον μηδενισμό μιας ολοκληρωτικής ηθικής. Οι πραγματικά σοφοί, τόσα χρόνια μας διδάσκουν μόνο ένα πράγμα: ότι ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός, ότι βλέπει τα πράγματα ξεχωριστά και ότι δεν μπορεί να επιβληθεί σε όλους τους ανθρώπους ένας ορισμένος και μοναδικός νόμος, επειδή η κάθε ηθική ή ο κάθε νόμος απορρίπτει, αυτόματα, κάποιους ανθρώπους από την ευτυχία. Δεν μπορείς για παράδειγμα, να σκοτώσεις ή να επιβάλεις με την δύναμη, την μελλοντική ευτυχία του κόσμου γιατί γίνεσαι και δολοφόνος αλλά και ψεύτης. Η ζωή στους αιώνες ήταν μια τεράστια μάχη, όπου κάθε φορά ο νέος νόμος κατάστρεφε τον προηγούμενο, ώσπου και αυτόν να τον αντικαταστήσει ένας νεότερος, πιο ευρύχωρος αυτή τη φορά. Έτσι είναι, όλες οι εξεγέρσεις το μαρτυρούν: πολεμούσαν το παλαιό κατεστημένο για να εγκαθιδρύσουν ένα νεότερο και πιο ανθρώπινο. Αλλά ποτέ, κανένα ολοκληρωτικό καθεστώς δεν θα καταφέρει να επιζήσει, διότι καμιά ιδέα δεν μπορεί να χωρέσει όλους τους ανθρώπους. Είμαστε αναγκασμένοι να πολεμάμε συνεχώς παρόλο που γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να νικήσουμε.
Η αντικατάσταση του θεού απέτυχε, αλλά ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να γίνει αυτή η αντικατάσταση. Ίσως είναι επειδή ο άνθρωπος φοβάται να ξέρει πως είναι ελεύθερος, ότι αυτός ορίζει την μοίρα του, γι’ αυτό και χρειάζεται τις ιδεολογίες ή το θεό, ναι, χρειάζεται στην πραγματικότητα, να ξέρει πως υπάρχει για ένα συγκεκριμένο σκοπό, ότι υπακούει σε πανανθρώπινους νόμους.

Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως, αυτός ο σκοπός δεν υπάρχει και καλό θα ΄ταν οι φασίστες όλων των σημαιών και χρωμάτων να το καταλάβουν.

Ελένη Λουκά.

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2007

Αναμφίβολα πρόκειται για μια συμπαθητική φυσιογνωμία, όταν φυσικά δεν μιλά και δεν κινείται. Σίγουρα κατάγεται από λατινογενή οικογένεια, έχει μάλιστα και μεσαίο όνομα: Ελένη Μισώ Λουκά. Μια γυναικούλα αγάμητη, σίγουρα για χρόνια. Τρελαίνεται για κοσμικές εκδηλώσεις. Θα τη βρείτε σε όλα τα καλά περιοδικά του τύπου: «τι μαλακίες είπε ο ένας μαλάκας στον άλλο.» Επίσης στο νέο τεύχος του συγκεκριμένου περιοδικού μάθετε πώς να γίνεται διάσημοι χωρίς να έχετε τίποτα απολύτως το αξιόλογο. Και αυτό μια ευγενική προσφορά της Ελένης μας! Ακόμα, η σκληρή κριτική της Ελένης σε τηλεοπτικά προγράμματα τύπου Κατέλη, από τα οποία φυσικά, η αγαπημένη μας σταρ απέχει πολύ. Επιπλέον, έξτρα ένθετο με αποκλειστική συνέντευξη της γυναίκας που μιλά online με το Θεό, και που αποκαλύπτει τα μυστικά της: πώς να μισείς όλους όσους είναι καλύτερούς σου, πάνω στις πλάτες άλλου.
Αγαπημένοι της φίλοι, όπως Τζίμης Πανούσης, Μαντόνα και Ποιότητα μιλούν γι’ αυτήν πρώτη φορά σε περιοδικό με τόση μεγάλη κυκλοφορία.

Τώρα μερικές συμβουλές αν τυχών τη πετύχετε στο δρόμο (ιερή στιγμή…): 1) Μην ξεχνάτε ότι είναι σταρ και οι σταρ δεν αντέχουν τις υστερίες των fans. Γι’ αυτό, συγκρατηθείτε.
2) Μην ξεχνάτε ότι η Ελένη είναι πρώτα απ’ όλα γυναίκα, και όλες οι γυναίκες θέλουν να ξέρουν ότι είναι οι καλύτερες στο χώρο όπου βρίσκονται. Οπότε, αν είσαι γυναίκα και τη βρεις, χάλασε αμέσως τα μαλλιά, τις σκιές και το στυλ σου.
3) Οι άντρες τώρα, να μάθουν να αντέχουν. Η Ελένη έχει όποιον θέλει, άρα άδικα της κλείνεις το μάτι με τρόπο.

Μετά από αυτές τις ταπεινές συμβουλές από το περιοδικό «Οι μαλακίες των μαλακισμένων» έχετε μια πλήρη εικόνα της γυναίκας-σύμβολο και δεν θα βρεθείτε σε αμηχανία όταν τα μάτια σας ανταλλάξουν ματιές ή όταν τα πόδια σας πατήσουν τα ίδια σκατά.

Και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει:
Ελένη Λουκά, Πιάσε Τον Λουλά!!!!

Ελληνική Πολιτική Σκηνή.

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2007

Παρακολουθώ –περισσότερο με απέχθεια παρά ενδιαφέρον- την προεκλογική εκστρατεία και τα συνέδρια των ηθοποιών-πολιτικών μας. Βγαίνουν, κλασσικά, σ’ ένα βήμα και αρχίζουν τις ρητορείες και τα λογοπαίγνια. Αρχίζουν με ένα απλό αλλά βροντερό «Εμείς!», και συνεχίζουν φροντίζοντας πάντα να κατηγορήσουν την αντίπαλη παράταξη για την διάσημη πλέον, «συσπείρωση του κόμματος». Έπειτα, μόλις τα συνθήματα αρχίσουν, που σημαίνει ότι η «συσπείρωση» πέτυχε, αρχίζουν να πετάνε ανήθικα στον αέρα ελπιδοφόρα λόγια για την βελτίωση της χώρας και της εργασίας καθώς και άλλα πολλά. Ένας μάλιστα, είπε ότι θα πολεμήσει το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Η εξουσία βλέπετε, θέλει πολύ ψέμα, αυτό είναι το φανερό μυστικό της. Πολλά χειροκροτήματα και συνθήματα ακούγονται κάθε φορά που ο ομιλητής βάζει τελεία. Κανείς δεν τον ακούει και κυρίως κανείς δεν τον πιστεύει πραγματικά. Αλλά πάντα χειροκροτούν, και μάλιστα επιδεικτικά, είναι και αυτό μέρος του σχεδίου. Όλοι όσοι είναι εκεί, χεσμένη έχουν την βελτίωση της χώρας τους, την μόλυνση του περιβάλλοντος, την διαφθορά, το μέλλον των παιδιών τους. Είναι εκεί για να φανούν. Είναι εκεί για να αποδείξουν την αφοσίωσή τους στο κόμμα ώστε να έχουν τα μούτρα αύριο να ζητήσουν κάποιο ρουσφέτι. Είναι ένας κύκλος διάβρωσης που μόνο μια μεγάλη καταιγίδα μπορεί να την σταματήσει.
Ίσως, την λιγότερη ευθύνη για την σημερινή Ελλάδα την έχουν οι πολιτικοί. Αυτοί θέλουν εξουσία, και ο λαός τους την δίνει ότι και να κάνουν, ή καλύτερα, όσο πιο πολύ διαβρωμένοι γίνονται τόσο περισσότερο θα αποσπούν εξουσία από το λαό. Γιατί, εν τέλη να αλλάξουν; Επειδή είπαμε, ζούμε στην Ελλάδα, στην χώρα της «αιώνιας επιστροφής» της διάβρωσης.

Προσωπικά, δεν λυπάμαι κανένα, επιλογή τους είναι άλλωστε, απλά απορώ. Απορώ πως ένας άνθρωπος που τους ψηφίζει μπορεί να πάει στο καφενείο και να τους κατηγορήσει ή να κλαίει για την μοίρα του και την αθλιότητα της ζωής του. Μήπως δεν καταλαβαίνει την ευθύνη που κουβαλά την ώρα που ρίχνει το ψηφοδέλτιο; Ή μήπως θέλει την κατάσταση έτσι όπως είναι; Αλλά και πάλι αν είναι έτσι, γιατί παραπονιέται;

Εκκλησία Της Ελλάδος.

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2007

Εκκλησία VS Νίτσε. Ο φιλόσοφος πέθανε, οι παπάδες ακόμα τον θυμούνται και λυσσούν. Ε βέβαια, τόσο μίσος κάπου πρέπει να βγει. Ξέρεις πόσα λεφτά έχασαν από τον Νίτσε;
Αυτή τη φορά το θέμα είναι η ευθανασία. Προς μεγάλη μου εντύπωση έμαθα πως η ευθανασία στην Ελλάδα (και αλλού) απαγορεύεται! Τι σημαίνει δηλαδή αυτό; Όποιος αυτοκτονήσει θα τον φυλακίσουν;
Τέλος πάντων, εχθές έπεσα τυχαία στην επίσημη σελίδα της Εκκλησίας (www.ecclesia.gr) όπου είχε για θέμα την ευθανασία και γράφουν κάπου μέσα στις άλλες μαλακίες και αυτό: «Ένας άλλος φιλόσοφος πού ήταν υπέρμαχος της αυτοκτονίας αλλά και της ευθανασίας ήταν ο Φρίντιχ Νίτσε.»
Τώρα τον Νίτσε πως τον σύνδεσαν με την αυτοκτονία μόνο οι ίδιοι μπορούν ξέρουν. Ο Νίτσε, εν τω μεταξύ, ήταν άθεος κυρίως επειδή: «αυτό ήταν που με τράβηξε μακριά από τους θεούς: γιατί τι θα υπήρχε να δημιουργήσεις αν οι θεοί υπήρχαν;» Αυτό το απόσπασμα δείχνει, αν μη τι άλλο, την θέληση του για ζωή(χαρακτηριστική φράση του). Η φαντασία, όπως φαίνεται, στους χώρους της Εκκλησίας πάει σύννεφο.
Αλλά δεν είναι αυτό που με πειράζει. Είναι ότι θέλουν να βάλουν χέρι και στην φιλοσοφία. Μέχρι τώρα το επίκεντρο της προσοχής τους ήταν οι Τέχνες. Τώρα πέρασαν και στην φιλοσοφία; Κάτω τα βρωμισμένα ξερά σας από τη φιλοσοφία και τις Τέχνες! Μάθετε επιτέλους να αγαπάτε αλλήλους και όχι να μισείτε τους διαφορετικούς σας. Έχουν για φόντο τον θεό και έτσι νομίζουν πως το θέμα της εικόνας είναι στην δικαιοδοσία τους. Να μας κάνουν την χάρη και να πάνε να βρούνε τον «πατέρα» τους.

Εμένα, παρόλα αυτά, η άποψη μου για την ευθανασία είναι καθαρή: ο καθένας έχει το δικαίωμα να θέσει τέρμα στην ζωή του όποτε θελήσει. Είναι καθαρά φιλοσοφικό και υποκειμενικό το θέμα.
Σε λίγο θα πάθουμε σαν τους Άγγλους του 18ου αιώνα: όποιος προσπαθούσε να αυτοκτονήσει και δεν τα κατάφερνε, τον σκότωναν…

Φρίντριχ Νίτσε.

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2007

Ξεφύλλισα πάλι σήμερα το «Ζαρατούστρα». Λίγοι φιλόσοφοι έχουν τη μεγαλοσύνη να διδάσκουν ότι ο καθένας πρέπει να υπακούει μόνο στους νόμους του εαυτού τους. Δεν ήθελε η φιλοσοφία του να προσελκύσει πιστούς. Οι πιστοί του φέρνουν αηδία. Και όχι μόνο οι πιστοί σε θρησκευτικά δόγματα και θεούς αλλά όλοι όσοι υπακούνε σε νόμους και ηθικές που άλλοι όρισαν. Όσοι παραδίνονται σε ξένη βούληση. Όσοι θυσιάζουν το εγώ τους για χάρη μιας ιδεολογίας.
Η ιστορία όμως του επιφύλασσε ένα κωμικοτραγικό παιχνίδι: Ο Ενθικοσοσσιαλισμός ή απλά Χιτλερισμός χρησιμοποίησε τα λόγια -αποσπασματικά φυσικά- του για να ορθώσει μια δικτατορία, μια μηχανή που καταστρέφει οτιδήποτε τ’ ανθρώπινο. Διαστρέβλωσαν ότι όμορφο είχε πει, για να το φέρουν στα μέτρα τους αυτοί οι μισάνθρωποι. Και τα κατάφεραν –ευτυχώς παροδικά. Φυσικά ο Χιτλερισμός δεν είναι η πρακτική εφαρμογή του Νιτσεϊκού έργου. Ίσως είναι το ακριβώς αντίθετο, κάτι σαν τον Χριστιανισμό με τα λόγια και τις πράξεις του Χριστού. Ο Χριστός έλεγε ακολουθήστε τον δρόμο σας και οι πιστοί του λένε, ο δρόμος μας είσαι συ. Ο Νίτσε έλεγε σας διδάσκω τον υπεράνθρωπο και αυτοί γίνανε απάνθρωποι.

Παραθέτω τα πιο όμορφα λόγια που βγήκανε ποτέ από στόμα ανθρώπου: «Εδώ δεν σας μιλά κανένας φανατικός, δεν σας κάνουν κήρυγμα εδώ, δεν σας ζητούν την πίστη σας. (…) Να τι λέει ο ίδιος, όταν για πρώτη φορά ξαναγυρίζει στη μοναξιά του, -ακριβώς το αντίθετο που θα ‘λεγε σε μια τέτοια περίσταση ένας απ’ αυτούς τους «σοφούς», τους «άγιους» και τους «σωτήρες του κόσμου» . Και δε μιλάει μόνο διαφορετικά, μα διαφορετικός είναι και ο ίδιος: Μονάχος μου πορεύομαι τώρα, αγαπημένοι μου μαθητές! Και μόνοι σας να πορευτείτε κι εσείς! Έτσι το θέλω. Στ’ αλήθεια σας συμβουλεύω: φύγετε μακριά μου και φυλαχτείτε από το Ζαρατούστρα…»

Και πιο κάτω: «Γιατί; Έκανε ο Ζαρατούστρας. Ρωτάς το γιατί; Δεν είμαι εγώ κανένας απ’ αυτούς που τους ρωτούν για τα Γιατί τους.»

Μετά απ’ αυτά τα λόγια μπορείς ελεύθερα να ακούσεις την καρδιά σου και να κουράσεις το μυαλό σου…

Ο ήλιος της Αθήνας.

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2007

Μεσημέρι Σαββάτου Μοναστηράκι. Η Αθήνα φορούσε το αγαπημένο της φόρεμα, πέπλο χρυσόσκονης. Μουσικές από μια άλλη εποχή ξεχύνονταν στον αέρα, μπουζούκι ή κιθάρα, και οι περαστικοί σιγοτραγουδούσαν και χαμογελούσαν. Ο ήλιος της Ακρόπολης, σκέφτηκα, έκανε πάλι το θαύμα του. Τα περιστέρια, χορτάτα επιτέλους, λιάζονται στο χορτάρι. Θα ‘λεγε κανείς πως και εκείνα έχουν τις καθημερινές και τις συνήθειές τους μα, τα σαββατοκύριακα, φροντίζουν να τα περάσουν διαφορετικά. Πιο κάτω, μια παρέα ρομαντικών ταξιδιωτών ζητούσε λεφτά για μπύρα παίζοντας άγνωστες μελωδίες με διάφορα όργανα. Κάθισα απέναντί και τους παρακολουθούσα. Αξύριστα αντρικά πρόσωπα, άβαφες κοπέλες τραγουδούσαν, χόρευαν, γελούσαν. Ήσαν ευτυχισμένοι, σίγουρα. Τότε θυμήθηκα τα όνειρα που έκανα παιδί: να αγοράσω, λέει, ένα αυτοκίνητο και να κινήσω να κάνω το γύρο της Ευρώπης. Τις νύκτες, φανταζόμουνα τον εαυτό μου σαλιγκάρι που κουβαλά το σπίτι του όπου και να πάει. Αμέσως, άρχισαν οι θύμησες να ξεπροβάλουν, πάντα έτσι είναι: το παρελθόν μας είναι μια μεγάλη κλωστή. Όταν θελήσεις να τραβήξεις ένα κομμάτι κοντά σου, τραβάς ταυτόχρονα όλα τ’ άλλα, καλά ή κακά, δεν έχει σημασία. Όλα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους τόσο σφικτά που αν αφαιρέσεις τα άσχημα, χάνεις αυτόματα, και τα ωραία.

Μίλαν Κούντερα.

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2007

«Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι». Από τα πιο «γεμάτα», τα πιο «χορταστικά» βιβλία που έχω διαβάσει. Η φράση του Καμύ: «αν θέλεις να κάνεις φιλοσοφία γράφε μυθιστορήματα» ταιριάζει απόλυτα με το ύφος και το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου.

Μια απεγνωσμένη κριτική ενός συγγραφέα, ενός καλλιτέχνη για τις φρικαλεότητες της κομουνιστικής Ρωσίας. Όντας αριστερός αλλά όχι πλέον κομουνιστής ο Μίλαν Κούντερα επιθυμεί τώρα τον εκδημοκρατισμό του κομουνισμού. Η Μεγάλη Πορεία της Ευρώπης έρχεται αντιμέτωπη με τον κομουνισμό του Στάλιν, των ρουφιάνων αστυνομικών, την μετατροπή των ζώων σε μηχανές, την μετατροπή της προπαγάνδας σε «επιστήμη», της καθαγίασης των δολοφονιών για έναν υποτιθέμενο μεταγενέστερο παράδεισο. Ο σκοπός της Σοβιετικής Ρωσίας απέτυχε και οι προοδευτικοί άνθρωποι της εποχής, οι διανοούμενοι που τόσο μισούσαν οι κομουνιστές ηγέτες για προφανείς λόγους, έχασαν την ελπίδα τους για τον επίγειο παράδεισο που τους υποσχεθήκαν και υποχρεώθηκαν να έρθουν ενάντια στη κομουνιστική δικτατορία και στον κομουνιστικό ιμπεριαλισμό.

Υπαρξισμός.

Τρίτη, 29 Μαΐου 2007

Πραγματικά, ο Υπαρξισμός δεν θα μπορούσε να είχε γεννηθεί σε μια διαφορετική εποχή απ’ αυτήν που ξεκίνησε. Παρόλο που η βασική του ιδέα προϋπήρχε (βλ. Νίτσε, Κίρκεγκωρ) ωστόσο η πραγματική του έκρηξη πήρε χώρα στα μέσα του 20ου αιώνα. Και αυτό δεν είναι τυχαίο: ήταν η εποχή όπου η ατομική ελευθερία ήταν άγνωστη λέξη. Υπό το σκοτεινό φως των δικτατορικών καθεστώτων της εποχής η ατομικότητα έχασε την αξία και την υπόστασή της. Η ελευθερία του ανθρώπου υποχωρούσε στις διαταγές και στα δόγματα των δυναστών. Κανείς δεν ήταν ελεύθερος γιατί όλοι υπηρετούσαν στρατιωτικά καθεστώτα. Η ελευθερία είχε κρυφτεί πίσω από το ψέμα μιας μελλοντικής ελευθερίας. Όλοι υπηρετούσαν άλλους και όλοι μαζί το ψέμα. Οι υπηρέτες αυτών των καθεστώτων –γιατί περί δούλων πρόκειται και όχι περί ανθρώπων με ιδανικά και αξίες- είχαν χάσει το νόημα της ύπαρξής τους: μόνο για τον εαυτό του είναι κανείς υπεύθυνος.

Και τώρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τα κατακάθια που άφησαν πίσω τους όλες οι ένοπλες επαναστάσεις: μόνο θανάτους και υποβιβασμούς της ανθρώπινης φύσης. Τίποτα δεν άλλαξαν αυτοί οι επαναστάτες παρά το ότι καταστρέψανε την φήμη των ιδεολογιών τους.

Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος.

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2007

Τα δεσμά Κράτους και Εκκλησίας καλά κρατούν. Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, αυτό το γελοίο, γενειοφόρο, μαυροντυμένο ον, βγαίνει και καταδικάζει δημόσια, ενέργειες και δηλώσεις πολιτικών. Όπως άκουσα στο ραδιόφωνο: «ο Αρχιεπίσκοπος άσκησε κριτική στον ηγέτη του Συνασπισμού γιατί δεν μπορεί –κατά τα λεγόμενα του- ένα κόμμα με ποσοστά 2-3% να επιβάλλει την άποψή του».
Με αυτή του τη δήλωση, αυτό το παράξενο πλάσμα, εξύμνησε την δικτατορία ή τουλάχιστο έδειξε τις μη δημοκρατικές του προθέσεις και έδειξε την δίψα του για εξουσία και έλεγχο του λαού. Δεν γνωρίζω τι είπε ο Συνασπισμός, αλλά από τα λεγόμενα ενός –και ιδίως του συγκεκριμένου- παπά μπορώ να υπολογίσω.
Τώρα σε τι αποσκοπεί αυτή η ενέργεια του νομίζω είναι ξεκάθαρο. Αν πίστευε έστω και μια λέξη από το Ευαγγέλιο, ή έστω ήταν Χριστιανός, δεν θα ήθελε να εμπλακεί με τόσο πάθος στην κοινωνία (ή τουλάχιστο θα ήθελε να εμπλακεί για να μας «σώσει»). Αλλά όπως φαίνεται…Οι προθέσεις του είναι ξεκάθαρες: θέλει η γνώμη του να έχει πέραση. Θέλει εξουσία και δύναμη. Θέλει πλούτη και παλάτια. Θέλει την δημοκρατία που ονειρεύεται: μια δεύτερη –μακροβιότερη αυτή τη φορά- Χούντα. Ο Χριστός δεν τον ενδιαφέρει, τα διδάγματα του Χριστού δεν περνούν σε κείνον, η «άλλη ζωή» δεν τον ενδιαφέρει. Απλά πράγματα.
Τι θέλει και εμπλέκεται ένας παπάς στην πολιτική; Πραγματικά απορώ πως οι ίδιοι δεν ντρέπονται. Κάνουν ξεκάθαρο ότι δεν πιστεύουν λέξη από τον Χριστιανισμό και μετά έρχονται και θέλουν να επιβάλλουν τον λόγο του «Θεού» σε μας.
Έξω τα «θρησκευτικά» (κανονικά, Χριστιανικά έπρεπε να λέγονται) επιτέλους από τα σχολεία, έξω η Εκκλησία από το Κράτος. Οι παπάδες για τον Θεό και οι πολιτικοί για τους πολίτες.

Αν πίστευα στον Διάβολο θα τον έστελνα κατά κει, αλλά δυστυχώς αποδείχθηκε κι αυτός μύθος…

Ψηλορείτης.

Κυριακή, 28 Μαΐου 2007

Πολλά έχουν ειπωθεί για τον Καζαντζάκη. Άλλοι τον λατρεύουν σαν ηγετική μορφή στον χώρο των γραμμάτων στην Ελλάδα και άλλοι τον κατηγορούν ότι ήταν απλώς ένας μιμητής σκέψεων άλλων φιλοσόφων και λογοτεχνών. Σίγουρα έχει μια γεύση και από τις δύο απόψεις, αλλά δεν πιστεύω ότι ήταν μόνο το ένα ή το άλλο.
Πολλοί συγγραφείς, ακόμα και φιλόσοφοι, υπήρξαν αντιγραφείς άλλων συγγραφέων. Άλλοι βγάζουν βιβλίο απλά για να αναλύσουν την θεωρία του τάδε. Αυτή είναι μια καθαρή αντιγραφή. Όμως, ο Καζαντζάκης δεν αντέγραφε απλά. Δημιουργούσε πάνω στην βάση μιας ξένης σκέψεις λογοτεχνικά αριστουργήματα. Το «Ο Τελευταίος Πειρασμός» είναι μοναδικό στο είδος. Το «Βραχόκηπος» εξαιρετικό. Η «Ασκητική» έχει το μοναδικό προνόμιο να σε βάζει στη θέση του υποκειμένου έτσι ώστε να θεωρήσεις τον εαυτό σου υπεύθυνο για την εξέλιξή σου. Τα βιβλία του, μιλούν διαφορετικά στον καθένα, και αυτή είναι η γοητεία του και ταυτόχρονα η κατάρα του. Παρερμηνεύτηκε για αυτό τον λόγο.
Απλά σκεφτείτε πόσοι από μας γνωρίσαμε τον Νίτσε ή τον Μπέρξον, τον Βουδισμό ή τον κομουνισμό, τον υπαρξισμό και τον μηδενισμό χάρη στην γοητεία που άσκησαν τα γραφτά του Καζαντζάκη πάνω μας.

Απεργία πείνας.

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2007

Ο δήμαρχος του Ελληνικού κάνει απεργία πείνας για να κερδίσει την ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών του στις παραλίες. Ο δήμαρχος αυτός παίρνει την ευθύνη ολόκληρης της κοινωνίας πάνω του για να επανακτήσει το αυτονόητο: να μπορούμε να μπαίνουμε ελεύθερα στη θάλασσα. Αλλά όχι, τα μικρά αυτά ανθρωπάκια που λέγονται (τιμητικά για αυτούς) πολίτες του Ελληνικού, συνεχίζουν να πηγαίνουν στις συγκεκριμένες παραλίες για να λιαστούν και έτσι διαιωνίζουν αυτό το έγκλημα. Το θεωρούν και in επειδή είναι ακριβό και δεν μπορούν όλοι να πάνε. Έτσι μόνο νιώθουν ανώτεροι.
Φυσικά είναι και οι Αλβανοί. Και οι Πακιστανοί. Κανείς δεν θέλει να κολυμπά δίπλα στους αλλοδαπούς γιατί είναι επικίνδυνοι, μυρίζουν, και άλλα τρελά που ακούγονται. Έτσι με το να πληρώνεις είσοδο περιορίζεις την είσοδο σε αυτούς. Το θέμα είναι καθαρά ρατσιστικό.
Εγώ πάντως έχω γνωρίσει και τις δύο πλευρές του νομίσματος και μπορώ να πω ότι, όταν βρισκόμουν σε «ελληνική παραλία», ο τόπος ήταν γεμάτος σκουπίδια, φωνές και τσιριχτά ακούγονταν από παντού, κανένας δεν σου μιλούσε, γενικά ένα χάος. Και δεν φτάνουν όλα αυτά, τους χρυσοπλήρωσα κιόλας.
Άλλα όταν πήγα στην «παραλία των άλλων» ούτε πλήρωσα, ούτε είδα σκουπίδι πουθενά (ο καθένας καθάριζε τον τόπο του πριν φύγει), κανένας δεν φώναζε και επιπλέον μας ζήτησαν να παίξουμε μαζί τους και μας έπιασαν και κουβέντα. Και φυσικά ο τόπος δεν βρωμούσε, όπως συνηθίζουν να λένε.
Αυτό το ζήτημα δεν είναι ευθύνη αποκλειστικά του δημάρχου, είναι περισσότερο ευθύνη των πολιτών και αυτοί είναι που πρέπει κυρίως να αντιδράσουν. Για σκεφτείτε τι θα γίνει αν για ένα μήνα κανένας δεν πατήσει το πόδι του στις παραλίες που πληρώνεις. Τι νομίζεται πως θα κάνουν οι επιχειρηματίες;

Blog και επικοινωνία.

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2007

Τελικά ποιος ο ρόλος ενός blog; Είναι απλά η ανάγκη για να πει ο καθένας τα δικά του; Είναι ανάγκη για δημόσια «εξομολόγηση»; Είναι μήπως ένας χώρος όπου μπορείς να γίνεις φλύαρος χωρίς να κουράζεις κανένα; Είναι ίσως, η ανάγκη για ιδιοκτησία; Ή είναι η ανάγκη για δημιουργία; Ή απλά, ένας τόπος όπου μπορείς να είσαι ειλικρινής χωρίς να φοβάσαι την λογοκρισία;

Έκανα πριν λίγο μια περιήγηση στο: http://blogs.sync.gr και οφείλω να πω ότι μόνο ένα blog μου έκανε εντύπωση. Ένας που έγραφε δικά του ποιήματα και τα δημοσίευε εκεί. Όλα τ’ άλλα ήταν γεμάτα από προσωπικές εξομολογήσεις, σχολιασμός προσωπικών περιστατικών και άλλα. Γύρευα να βρω ένα blog όπου να έχει προβληματισμούς μέσα, γεμάτο αγωνία και απελπισία. Αλλά μάταια. Δε λέω και τα αστεία καλά είναι (περισσότερο αναγκαία), μα τις προσωπικές εξομολογήσεις δεν τις μπορώ. Έχουν ένα ήχο ματαιοδοξίας που απαλύνουν τον πόθο για προβληματισμό (δεν τα ‘χω δει όλα). Ίσως να είμαι εγώ το παρατράγουδο εδώ μέσα (και αυτό δεν είναι εξομολόγηση…).

Όπως και να ‘χει εγώ το blog το χρειάζομαι γιατί έχω ανάγκη για προβληματισμό και επικοινωνία με άλλους. Δεν είναι το ημερολόγιό μου, είναι ο κόσμος μου. Ίσως να το παίρνω εγώ τόσο σοβαρά, ίσως λέω…

Εσένα τι σε ζωντανεύει;

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2007

Ο καθένας από μας αμύνεται ενάντια στην πλήξη, ενάντια στην ισοπέδωση που επέρχεται από την συνήθεια, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του. Άλλους, τους συναρπάζει ο εαυτός τους, τρελαίνονται να ανακαλύπτουν καινούριες πτυχές του είναι τους και, συνήθως είναι πιο ζωντανοί μόνοι τους από ότι είναι ανάμεσα σε κόσμο. Από την άλλη, υπάρχουν άνθρωποι που τους κουράζει ο εαυτός τους, δεν βρίσκουν ενδιαφέρον σε τίποτα απ’ ότι κάνουν, εκτός αν υπάρχει κάποιος να τους παρακολουθεί. Αυτοί πλήττουν. Φοβούνται τη μοναξιά επειδή εκεί γνωρίζουν το πραγματικό τους εαυτό. Όσο είναι με άλλους, ή ασχολούνται με άλλους, νιώθουν καλά, διότι εκεί μπορούν να προσποιηθούν, παίζουν θέατρο και δίνουν την εντύπωση ενός ενδιαφέροντα ανθρώπου.
Η καλύτερη λεία τώρα, όσον πλήττουν για να παίξουν θέατρο, είναι οι πρώτοι, γιατί είναι πιο αγνοί και δεν μπορούν να φανταστούν ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να λένε για τόση πολύ ώρα, ψέματα. Όταν όμως, από την «παρέα» λείπει ένας τέτοιος ενδιαφέρον άνθρωπος, μπαίνει σε εφαρμογή το σχέδιο «κουτσομπολιό». Εκεί, αρχίζει να λειτουργεί η ηθική. Κρίνουν (ή μήπως καταδικάζουν;) με δικά τους κριτήρια, με τις αντίστοιχες δικές τους πράξεις, με την δικιά τους σκέψη και πάντα καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: είναι αντικοινωνικός, είναι παράξενος, είναι ισχυρογνώμονας και διάφορα άλλα κοπλιμέντα, και όλα αυτά για να νιώσουν καλά. Μειώνουν τον άλλο για να έρθει στο επίπεδό τους και να μην νιώθουν τόσο μειονεκτικά απέναντί του, γιατί τον ζηλεύουν.
«Η πλήξη», μπορεί να «είναι το μόνο φοβερό στον κόσμο», αλλά να σε συναρπάζει το κουτσομπολιό είναι χειρότερο. Δείχνει τον ρηχό σου χαρακτήρα, δείχνει την απέχθεια που νιώθεις για τον εαυτό σου.

Θεός και φιλοσοφία.

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2007


Κάθε σοβαρός στοχαστής πρέπει ήδη να ‘χει πάψει να καταγίνεται με το ζήτημα του θεού. Ακριβώς γι’ αυτό, οι παπάδες και οι ταπεινοί πιστοί, δεν θα σταματήσουν ποτέ να σου φέρνουν «αποδείξεις».
Ως γνωστό, ο Καντ απόδειξε, ότι είναι αδύνατη κάθε απόδειξη για την ύπαρξη ή μη του θεού. Και όπως έγινε και με την λογική, που οι φιλόσοφοι έγραφαν πως η λογική είναι στενότερη της αλήθειας, μέχρι που ο Γκέντελ το απόδειξε, με την λογική(!). Θ’ έρθει κάποτε μια μέρα που κάποιος άλλος μαθηματικός θα αποδείξει αυτό που έλεγε ο Καντ.
Τέλος πάντων, αφού η συζήτηση περί θεού είναι μάταιη, πρέπει να μεταφέρουμε το κέντρο της προσοχής μας στην πίστη, κατά πόσο δηλαδή η πίστη στο θεό επηρεάζει ή όχι τον άνθρωπο και ακόμα αν αυτή η πίστη είναι αρνητική ή όχι για την πορεία του ανθρώπου.

Υ.Γ.: Κάθε είδους παρατήρηση επί του θέματος θα μου είναι πολύ ευχάριστη. Διότι η αλήθεια κτίζεται, δεν ξεπετάγεται από το πουθενά.

Ν.Δ. ή Π.Α.Σ.Ο.Κ.;

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2007


Πάνω από το 80% ψηφίζει σταθερά το ένα ή το άλλο κόμμα. Εγώ γιατί να είμαι ο μαλάκας; Όλοι έχουν βολευτεί απλά με μια ψήφο. Όλοι είναι εγωιστές και κοιτούν μονάχα τη μάταιη ζωούλα τους. Εγώ γιατί να αντισταθώ; Όλοι γίνονται αυτόχειρες κάθε τέσσερα χρόνια, γιατί εγώ να είμαι η φωνή της αντιλογίας; Όλοι καταστρέφουν, εγώ γιατί να δημιουργήσω; Στο κάτω-κάτω όλοι το κάνουν. Δε μπορεί όλοι να κάνουν λάθος. Αλλά πάλι, αφού δεν κάνουν λάθος, τότε τι φταίει που κυλιόμαστε στα σκατά; Αλλά, στην τελική, τι με ενδιαφέρει εμένα; Εμένα με ενδιαφέρει μονάχα να κουτσοπεράσω την παλιοζωή μου. Να ζήσω σαν κανένας, να διασκεδάσω σαν εγωιστικό γουρούνι, να βολευτώ σαν γνήσιος δειλός ανθρωπάκος και, τέλος, να ζήσω όπως κάθε άχρηστος άνθρωπος. Τα μάτια μου βλέπουν μόνο εμένα, κανένα άλλο, λες να φταίνε τα μάτια μου; Τι με νοιάζει όμως; Υπάρχουν και χειρότερα.
Έτσι και εγώ γίνομαι «όλοι», για να περάσουμε από το μονοπάτι τούτο που λέγεται ζωή, σαν κανένας…

Η ακμή της παρακμής.

Τρίτη, 22 Μαΐου 2007

Τι άλλο μπορεί να είναι αυτή η εποχή; Η εποχή όπου οι αθλητικές εφημερίδες πουλούν περισσότερο από τα βιβλία. Η εποχή όπου το βόλεμα θεωρείται η υπέρτατη αρετή. Είναι η εποχή της μάζας, μόνο που η μάζα δεν το ‘χει καταλάβει ακόμα και γυρεύει συνεχώς δυνάστες. Είναι η εποχή όπου καθετί το πολιτισμικό τυγχάνει αποσιώπησης και ταυτόχρονα διαφημίζεται το άθλιο. Είναι η εποχή των best-sellers διότι πλέον κανείς δεν θέλει να μάθει. Απαξιώσαμε τις πραγματικές αξίες και τις αντικαταστήσαμε με οτιδήποτε δεν έχει πραγματική υπόσταση: κυνήγι χρημάτων, κοινή γνώμη ή μάλλον, επιβαλλόμενη κοινή γνώμη, μιζέρια και πλήξη. Η πλήξη φυσικά, ήταν αναμενόμενη: χωρίς πάλαιστρες ο άνθρωπος αποχαυνώνεται.
Μόνο τα ιδανικά μας λείπουν. Τα πραγματικά ιδανικά…

Ο φανατικός σαν πεπερασμένο ον.

Κυριακή, 20 Μαΐου 2007


Αντιλαμβάνομαι πως η προηγούμενη δημοσίευσή μου έχει κάποιες ασάφειες. Είναι ξεκάθαρο ότι αναφέρεται στους φανατικούς πολιτικών ιδεολογιών, ωστόσο δεν ανάλυσα επακριβώς γιατί ο φανατικός είναι ένα άθλιο πλάσμα.
Η πνευματική ελευθερία είναι για μένα ο κύριος μου στόχος, γνωρίζοντας πως η σωματική, είναι πρακτικός, ανέφικτη. Έτσι, ορίζω σαν πνευματική ελευθερία την αποβολή κάθε έτοιμης σκέψης, κάθε δεδομένης και σταθερής άποψης. Είναι το να είσαι ο εαυτός σου σε κάθε περίπτωση ξεχωριστά και όχι η αντιγραφή της γνώμης κάποιου άλλου.
Με αυτό σαν γνώμονα, ο φανατικός είναι κάποιος άλλ