Haris Home

6

noreply@blogger.com (Haris) — Tue, 22 Dec 2009 10:20:00 +0000

"ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ

Περιοδική έκδοση μελών ΠΑΣΟΚ και ανένταχτων σοσιαλιστών

για την Κοινωνική Δημοκρατία
Με μεγάλη χαρά σας προσκαλούμε στην καθιερωμένη Χριστουγεννιάτικη εκδήλωσή μας στο ανακαινισμένο μπακάλικο του Μπακαλόγατου Ζήκου , όπου το 1963 γυρίστηκε η γνωστή κινηματογραφική ταινία «της κακομοίρας» και σήμερα έχει μεταμορφωθεί σε μουσικό μεζεδοπωλείο!

Επιλέξαμε την πάλαι ποτέ καλλιτεχνική γειτονιά του Αγίου Παύλου, στην πλατεία Βάθη, όπου πραγματοποιούνταν τα περισσότερα εξωτερικά γυρίσματα της ιστορικής Φίνος Φιλμ (FF), του Εθνικού Ωδείου, των θεάτρων Βέμπο, Περοκέ και πολλών άλλων χώρων πολιτισμού, για να τονίσουμε το ενδιαφέρον μας για την άλλη Αθήνα.

Μαζί μας η Μαρία Κανελοπούλου και ο Νίκος Καρακαλπάκης σε ένα μουσικό οδοιπορικό στο καλό λαϊκό και έντεχνο τραγούδι. Τους συνοδεύουν οι μουσικοί: Αναστάσης Χαμηλάκης (πιάνο), Αρετή Κόκκινου (κιθάρα) και ο Θεόδουλος Παρασκευαϊδης (μπουζούκι).

Και αφήστε τους διάφορους Τρισέ, Αλμούνια, Άκερμαν και λοιπούς λοχίες του νεοφιλελευθερισμού να γρυλίζουν...

Την Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2009, 9μ.μ.,

στον Aκροβάτη, Μαιζώνος και Ψαρρών 26, Άγιος Παύλος (1’ από το σταθμό ΜΕΤΡΟ «Μεταξουργείο»).

Θα χαρούμε πολύ να ανταμώσουμε!

PROSKLHSH_NEOY_AGWNISTH

ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ

www.neosagonistis.gr

Επιμένουμε σοσιαλιστικά!"

Θα μπορούσε σήμερα να ξαναγραφτεί η ιστορία του Δον Κιχώτη. Θα λέγεται Δον Πασόκος, ή Δον Νεοδημοκράτης. Αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν πράγματα που δεν υπάρχουν, πολεμούν με αόρατους εχθρούς και είναι ερωτευμένοι με μια πολύ, πολύ, άσχημη γυναίκα. Οι πιο αγνοί απ' αυτούς είναι τόσο φαντασιόπληκτοι που καταντούν γελοίοι.
Σάντσο, μην του ξαναδώσεις το ά-λογό του!

5

noreply@blogger.com (Haris) — Fri, 27 Nov 2009 15:09:00 +0000

Παναγιώτη, κάτι βρήκα τελικά.

" ανάρτηση 27.11.09
η άσπρη λέξη της ημέρας - άνθρωπος < άνω + θρώσκω;
Θέμα της εβδομάδας: Παρετυμολογίες

Όλοι ίσως θυμόμαστε το/τη φιλόλογο των μαθητικών μας χρόνων που όταν έφτανε στο σημείο να ετυμολογήσει τη λέξη «άνθρωπος» έλεγε με καμάρι: «Η λέξη άνθρωπος είναι σύνθετη και προέρχεται από τα άνω + θρώσκω, γιατί ο άνθρωπος πάντα κοιτάει προς τα πάνω». Οι καιροί εκείνοι παρήλθαν ανεπιστρεπτί, η γλωσσολογία εξελίχθηκε ως επιστήμη και πλέον είναι στο ευχάριστο σημείο να καταρρίψει το μύθο: ο άνθρωπος δεν προέρχεται από τις λέξεις άνω + θρώσκω!

Στην πραγματικότητα η λέξη άνθρωπος είναι αβέβαιης ετυμολογίας. Το πιθανότερο είναι να περιέχει τη λέξη ανήρ (γενική ανδρός) + ωπός (= όψη), δηλαδή αυτός που έχει όψη άντρα, όπου άντρας σήμαινε τον άνθρωπο. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες γλώσσες (βλ. αγγλική man = άνθρωπος και γαλλική home = άνθρωπος). Αρχικά η λέξη χρησιμοποιήθηκε με μειωτική σημασία, αφού ήθελε να διαχωρίσει τους θνητούς από τους θεούς. "

Και ο Hofmann, στο περίφημο λεξικό του της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, αναφέρει πως η λέξη άνθρωπος έχει αβέβαιη ετυμολογία, ωστόσο «αν το θ αντικατασταθεί από δ, έχει ίσως την σημασία «ο έχων πρόσωπο ανδρός», συγγενικό του ανήρ + ωψ, άνθρωπος». Ο ίδιος δεν κάνει καν αναφορά για το σίγουρα λανθασμένο άνω θρώσκω, που αυτή η ετυμολογία έχει μάλλον σκοπό τον προσυλιτισμό περισσότερο, παρά την πραγματική γνώση.

4

noreply@blogger.com (Haris) — Tue, 17 Nov 2009 21:00:00 +0000

Σήμερα είναι η μέρα του ασύλου. Το άσυλο. Ωραία λέξη, αν έχει αντίκρυσμα. Και αν έχει σκοπό. Σήμερα όμως; Έλα μωρέ, μεταξύ μας είμαστε. Εδώ απ' τις σχολές διώχνουν τους παράνομους μικροπωλητές για να βάλουν την τι-στο-διάλο-ειναι, την ING. Νόμιμα φυσικά, με χώρο που είναι αποκλειστικά δικός της. Και οι φιλήσυχοι επαναστάτες μας -τους κομματοποιημένους εννοώ- λένε ότι το χρέος μας βρίσκεται στους δρόμους.
Έστω, να πούμε ότι μια εταιρεία δεν παίζει μεγάλο ρόλο. Οπότε το μελό "ελεύθερη διακίνηση των ιδεών" μπορεί να ισχύσει. Για να κυκλοφορούν όμως ελεύθερες οι ιδέες, πρέπει να τις εκφέρουν άτομα ελεύθερα. Και πως νοείται η ελευθερία δίχως γνώση; Πως νοείται η ελευθερία με τους δυνάστες κάθε σχολής, τα μπλε και τα πράσινα σκυλάκια, να καραδοκούν και να μονοπωλούν τα πάντα; Η γνώση και η ελευθερία, δεν έχουν κόκκινες επικεφαλίδες, ούτε πράσινες. Από που λοιπόν γνώση; Απ΄τα νοσοκομειακού τύπου κτίρια, ή από τους πανάθλιους βαριεστημένους καθηγητές; Και μην ελπίζετε στην καραμέλα των πολλών, και καλά για τον χαμηλό προϋπολογισμό. Στο ΤΕΙ Αθήνας, ένα τεράστιο οικοδόμημα, ικανό να φιλοξενήσει 40,000 φοιτητές, άλλαξαν φέτος τις πόρτες και τα πλακάκια. Ναι παρακαλώ, έβαλαν πόρτες ασφαλείας παντού, ακόμα και στις γραμματείες. Αυτό θεώρησαν ως αναγκαίο. Και να πούμε ότι έτσι φέρνει περισσότερο σε σχολή; Χειρότερο έγινε. Απλά είναι καινούριο. (ενδεικτικά, η φθηνότερη πόρτα ασφαλείας αξίζει 800 ευρώ. Οι απλοί καθηγητές αμείβονται με 1800 ευρώ...) Από τα μέσα βρομάνε όλα, ακόμα και το ψάρι.
Προσωπικά, χέστηκα για το άσυλό σας. Δεν έχει νόημα να είμαι ελεύθερος σε ένα μέρος όπου το μόνο που μου προσφέρει είναι δωρεάν φαγητό. Κοροϊδία είναι, όχι άσυλο.

3

noreply@blogger.com (Haris) — Sun, 13 Sep 2009 19:45:00 +0000

"Εκλογές, παγίδα για μαλάκες" Σαρτρ.

2

noreply@blogger.com (Haris) — Sun, 06 Sep 2009 16:53:00 +0000

Να κάτι ενδιαφέρον για όσους ασχολούνται με την φιλοσοφία: http://anoiktofilosofikosxoleio.blogspot.com/
Στις 8 Σεπτεμβρίου αρχίζει το νέο "μάθημα" το οποίο είναι αφιερωμένο στον Επίκουρο, και αν κρίνω από την βιβλιογραφία που αναφέρεται, θα είναι μια εξαιρετική εκδήλωση.

1

noreply@blogger.com (Haris) — Sun, 28 Jun 2009 17:45:00 +0000

Όλοι οι ηλίθιοι έχουν ίδιο τρόπο σκέψης. Σίγουρα κάπως συνεννοούνται υπογείως. Επικοινωνία μεταξύ τους δεν έχουν –η ουσία της βλακείας είναι ότι δεν μπορεί να επικοινωνήσει: είτε με τον εαυτό της, είτε με τους άλλους. Αλλά δεν μπορεί, δεν εξηγείται διαφορετικά: κάποια πηγή έχουν, γιατί τέτοια συμφωνία απόψεων δεν την βρίσκεις ούτε στα πιο δογματικά κόμματα, πχ στο ΚΚΕ. Ασπούμε, οι πιο άχρηστοι Έλληνες, είναι ταυτόχρονα οι πιο φανατικοί ελληνάρες, αυτοί που κυριολεκτικά θεοποίησαν ότι πέρασε από τούτη την έρμη χώρα. Οι πιο άχρηστοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι πλέον διεφθαρμένοι πολίτες, είναι οι πρώτοι και καλύτεροι στην καταδίκη του ελληνικού κράτους. Η μόνη δικαίωση που μπορούν να έχουν, είναι ότι τα μυαλά τους καθοδηγούνται απ’ τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Αλλά η δικαίωσή τους είναι η καταδίκη τους: το ότι πιστεύουν ότι τους πουν (είναι γραμμένο! σου λένε), είναι πρώτη ένδειξη διανοητικής αποβλάκωσης. Το επόμενο στάδιο, είναι ο φανατισμός πάνω σε αυτό που τους είπαν. Και εδώ κλείνουν τις πόρτες: δεν μπορούν να μιλήσουν πάνω από 2-3 λεπτά χωρίς πέσουν σε αντιφάσεις. Αλλά δεν δέχονται επικρίσεις. Τον βλάκα πρώτα τον διαμορφώνουν κατά πως θέλουν και μετά τον φανατίζουν. Αλλά υπάρχουν και βλάκες αυτοδίδαχτοι. Αυτοί είναι συνήθως μεγάλοι σε ηλικία. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, δεν έχουν παιδιά. Αν έχουν όμως, αυτά γίνονται συνήθως το είδος του δασκαλεμένου βλάκα. Ο αυτοδίδαχτος βλάκας είναι περήφανος: το χει καμάρι που τα μαθε όλα μόνος του. Εν προκειμένω, τα όλα που ξέρει, δεν είναι περισσότερα απ΄όσα βλέπει μια μύγα. Αλλά το μυαλό του βλάκα είναι σαν ψύλλος: μπορεί να πεταχτεί απ’ το έδαφος σε μεγάλο ύψος χωρίς μεγάλη δυσκολία. Έτσι ο ψύλλος συναγωνίζεται την μύγα. Φυσικά η μύγα δεν το ξέρει αυτό, αλλά το ξέρει πολύ καλά ο ψύλλος. Η μύγα βλέπει τα πάντα, χωρίς να φτάνει στο βάθος των πραγμάτων. Γι’ αυτό πάντα νικάει ο ψύλλος: αυτός καταφέρνει όχι μόνο να τα δει όλα, αλλά και να συνδέσει τα ασύνδετα. Οι αυτοδίδαχτοι βλάκες, επειδή διαβάζουν, όταν δεν βαριούνται, μόνο αθλητικές εφημερίδες, δεν μπορούν φυσικά να σε παραπέμψουν για αποδείξεις σε κάποιο βιβλίο ή κάτι τελοσπάντων. Γι’ αυτούς, το κυριότερο επιχείρημα είναι η πείρα. Μεγάλο πράγμα η πείρα. Δικαιούται να λέει ότι θέλει. Ο πεπειραμένος βλάκας, αυτοδιαμορφώνεται και αυτο-αποβλακώνεται. Μόνο η πείρα δικαιούται να το κάνει αυτό, γι’ αυτό οι νέοι, βλάκες και μη, οφείλουν να κάτσουν να ακούσουν την πείρα και να μην φέρουν αντιρρήσεις. Και φυσικά, η πείρα είναι το μεγαλύτερο σχολείο του ανθρώπου. Δεν διαφωνώ, αλλά απορώ γιατί μας βάζουν να σπουδάζουμε σε κατώτερα σχολεία, αντί να μας αφήσουν στον ήλιο να ωριμάσουμε ώστε να γίνουμε και μεις πεπειραμένοι απόλυτοι γνώστες. «Πήγαινε παιδί μου να μορφωθείς», αλλά κανείς δεν ρωτάει τον «μορφωμένο». «Εγώ θα σου πω πως γίνεται». Ή, «εσύ είσαι μορφωμένος, θα με καταλάβεις». Αυτή είναι η ουσία του ψύλλου: μπορεί να πει ξύλινο σίδηρο.

Ζητείται δικαστήριο.

noreply@blogger.com (Haris) — Sun, 21 Jun 2009 16:56:00 +0000

Θ.ΠΑΓΚΑΛΟΣ: « Είναι ρεμάλι αυτός που δεν πάει να ψηφίσει για να κάνει την πλάκα του –όχι γιατί ήταν αναγκασμένος ή γιατί είχε προβλήματα- και κυρίως είναι ρεμάλι αυτός που μας δίνει και μάθημα από πάνω και μας λέει ότι «σας τιμωρώ, σας απορρίπτω, εγώ ξέρω καλύτερα.» Αυτός είναι τελείως ρεμάλι.»

Αυτό το κτήνος, όχι απλά επειδή είναι χοντρός, ο Πάγκαλος, αυτά δήλωνε μετά τις εκλογές. Και επισήμως πλέον, κατατάγεται στην κάστα των ηλιθίων πολιτικών, διότι ενώ κατηγορεί το λαό που δεν άσκησε τα δημοκρατικά του δικαιώματα και υποχρεώσεις, δηλαδή να παρευρεθεί στην ψηφοφορία, ταυτόχρονα αρνείται και καταδικάζει την δημοκρατικά «ψηφισμένη» απόφαση του λαού: το 48% του λαού θεώρησε πως δεν αξίζει καν τον κόπο να πάνε στις κάλπεις, ποσοστό που όλα τα κόμματα αρκούνται στο να το ονειρεύονται. Δημοκρατία –μεταξύ άλλων- σημαίνει πως ο κάθε πολίτης δικαιούται να εκφέρει την πολιτική του άποψη, όποια και αν είναι αυτή, είτε είναι φασιστική, είτε είναι ρατσιστική, είτε είναι η συνειδητή αποχή (δηλαδή η ολοκληρωτική άρνηση της υφιστάμενης πολιτικής). Ο Πάγκαλος, καταδικάζοντας την αποχή, στην ουσία αρνήθηκε το δημοκρατικό μας δικαίωμα να έχουμε αρνητική θέση απέναντι σε όλες τις πολιτικές και τα κόμματα.Όμως από την στιγμή που κάποιος απαγορεύει ένα πολιτικό μας δικαίωμα τίποτα δεν μας εγγυάται πως αυτή η στέρηση δικαιωμάτων δεν θα επεκταθεί και σε άλλα. Περιττό να πω πως η δημόσια καταδίκη ενός δημοκρατικού δικαιώματος, πάει να πει δικαιώματος στην ελευθερία γνώμης και άποψης, είναι φασιστική τακτική.
Όχι πολύ καιρό πριν, κάποιος άλλος –θρησκευτικός αυτή την φορά- ηγέτης (τρομάρα μας) ονόμασε ολόκληρο τον κόσμο ουσιαστικά πόρνους, επειδή κάνουμε σεξ πριν το γάμο. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί παραξενευόμαστε, μετά απ’ όλα αυτά, όταν ο ΛΑΟΣ παίρνει περίπου 350,000 ψήφους και μάλιστα σε ευρωεκλογές, και όταν στις ίδιες εκλογές είχε κατεβεί και η Χρυσή Αυγή παίρνοντας άλλες 24,000 ψήφους. Καημένοι... Αν τα γεγονότα του Δεκεμβρίου σηματοδότησαν μια καινούρια εποχή πολιτικής, τότε, όλος ο αγανακτισμένος ελληνικός λαός, σας εγγυάται πως θα μετονομάσουμε ολόκληρο το Έτος σε Δεκέμβρη.
Ο Πάγκαλος, αυτό το δίποδο γουρούνι, μας απαγόρευσε να τον αρνηθούμε! Σε ποιο δικαστήριο βρίσκεις το δίκιο σου;

Πρότεινε τίτλο.

noreply@blogger.com (Haris) — Tue, 16 Jun 2009 20:11:00 +0000

Δεν είχα σκοπό να σχολιάσω τίποτε για τις εκλογές, αλλά όλες αυτές οι παπαρολογίες των μικρόνοων αρθρογράφων, δεν μ’ αφήνουνε σε ησυχία. Ο Παναγιώτης με ξέρει, θα πάω απ’ τον δύσκολο δρόμο.
Στην φιλοσοφία, το Ον, είναι αυτό που υπάρχει. Δηλαδή, λέει ο φιλόσοφος: η πραγματική ουσία του κόσμου, αυτό που πραγματικά υπάρχει, είναι είτε η ύλη, είτε ο θεός, είτε το άτομα κοκ. Τα αισθητά φαινόμενα δεν είναι κατ’ αυτούς παρά οι εκφάνσεις αυτής της ουσίας, τα οποία αναλόγως, είτε απορρίπτονται από τον φιλόσοφο ως παντελώς ψευδή (Παρμενίδης) είτε, παρόλο που τα αποδέχονται, ωστόσο τα θεωρούν μικροπρεπείς απομιμήσεις της πραγματικής Ουσίας (Πλάτωνας).
Ο Παρμενίδης, μην μπορώντας να αντιληφθεί ότι αυτή η πρωταρχική, βασική Ουσία, το Είναι, αλλοιώνεται, αρνήθηκε στην ύπαρξη το κενό. Αρνούμενος το κενό, αρνούνταν την κίνηση, και συνεπώς, την μεταβολή και την αλλοίωση της Ουσίας: ότι πραγματικά υπάρχει, είναι όπως είναι τώρα και για πάντα, και δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Ο Παρμενίδης αρνήθηκε το κενό, το μη-ον, την μη-ουσία. Μόνο το αμετάβλητο Ον υπάρχει.
Ο Δημόκριτος, λίγο αργότερα, αποδέχτηκε εν μέρει την άποψη του Παρμενίδη ως προς την φύση των ατόμων του, αλλά δεν ήθελε να αρνηθεί την κίνηση. Έτσι, είπε ότι η πραγματική ουσία που απαρτίζει τον κόσμο, δεν είναι μόνο τα ά-τομα (Ον), αλλά και το κενό (το μη-Ον): και τα δύο μετέχουν εξίσου στην ύπαρξη.
Αιώνες αργότερα, εμφανίζεται ο Hegel, ο οποίος «νομιμοποίησε» την θέση του Δημόκριτου, περί της ίσης συμμετοχής του Οντος και του μη-Οντος στην ύπαρξη: η μη-ύπαρξη, το κενό, η ανυπαρξία, γίνεται πλέον μέρος της Λογικής.
Τώρα τι σχέση έχουν όλα αυτά με τις εκλογές.
Αν οι ψήφοι, που είναι θετική ποιότητα και προσδιορίζει την ύπαρξη, είναι η θέση, η αποχή, δηλαδή οι μη-ψήφοι, είναι η αντί-θέση. Ο Hegel έλεγε ότι μέσω της αλληλεπίδρασης ανάμεσα στην θέση (ψήφοι) και στην αντίθεση (αποχή), δημιουργείται μια (καινούρια) σύνθεση.
Σ’ αυτές τις εκλογές, σ’ όλη την Ευρώπη, ψήφισε το 43,09%. Δηλαδή λίγοτεροι από ένας στους δύο. Και εδώ όλα τα προλεχθέντα καταλήγουν: όπως δεν νοείται κίνηση χωρίς κενό, χωρίς μη-ον, έτσι γίνεται και με τις εκλογές. Τόσα χρόνια θέσης, δεν άλλαξαν τίποτε, επειδή οι ίδιοι ψήφιζαν τα ίδια, για τους ίδιους λόγους και όλα έμεναν αμετάβλητα.
Με το κενό που δημιούργησε η αποχή, δίνει τη δυνατότητα (καλύτερα το χαστούκι) στο Ον (τους πολιτικούς) να κινηθεί ώστε να μεταβληθεί. Το πολιτικό σύστημα θέλει δεν θέλει θα αλλάξει. Και αυτήν την μεγαλειώδη αποχή μπορούμε να τη θεωρήσουμε, όσοι τουλάχιστο είναι κοντά στην ηλικία μου, την μεγαλύτερη πολιτική θέση που ζήσαμε μέχρι τώρα.
Η «δημοκρατία» μας βρωμάει, επειδή στηρίζεται στην ηλίθια διαρπαγή ψήφων, όχι με σκοπό την Πολιτική, με την αρχική έννοια, αλλά για την μικρο-πολιτική. Και αυτή η αποχή, δεν σημαίνει μονάχα την άρνησή μας ως προς τους πολιτικούς και τα κόμματα, αλλά διευρύνεται και αρνείται τον ίδιο τον θεσμό που αυθαίρετα ονομάσαμε αντιπροσωπευτική δημοκρατία: προκειμένου η ανυπαρξία να μην παραμερίσει την ύπαρξη, θα αναγκαστεί η τελευταία να αλλάξει πορεία και πρόσωπο. ‘Η, καλύτερα, στην διαλεκτική μάχη ανάμεσα στην πολιτική και την αποχή, την θέση και την αντίθεση, προκειμένου να μην εξαφανιστεί η θέση (κάτι που δεν θα γίνει), θα δημιουργηθεί μια καινούρια σύνθεση, δηλαδή θα μεταβληθεί και θα συμπορευθεί η πολιτική σύμφωνα με το αίτημα της αποχής.

Περιβάλλον και παρατάξεις.

noreply@blogger.com (Haris) — Mon, 16 Mar 2009 20:08:00 +0000

Αυτοί που έκατσαν αριστερά στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση, δεν είπαν είμαστε προοδευτικοί επειδή υποστηρίζουμε τα συμφέροντα του κοσμάκη (και οι δικτάτορες ανέκαθεν αυτό έκαναν), αλλά είμαστε προοδευτικοί γιατί αντιλαμβανόμαστε τις ιστορικές συνθήκες της εποχής μας, οι οποίες απαιτούν ανανέωση. Και έτσι έκαναν. Οι κομματοποιημένοι αριστεροί μας αυτό δεν πρέπει να το καταλάβουν. Και, κανείς δεν φοβάται, δεν το κάνουν.
Αλήθεια, ποιο επείγει περισσότερο; Η καταστροφή του περιβάλλοντος ή ο κατώτερος μισθός; Με "μειωμένο" τον δεύτερο ζεις τουλάχιστο. Στα πανεπιστήμια κάθε βδομάδα σπαταλώνται τόνοι χαρτιού απλά για να πρασινίσουν (τραγική ειρωνεία άραγε;) ή να κοκκινίσουν τους τοίχους. Για να κάνουν δηλαδή διαφήμιση. Οι αριστερές παρατάξεις δεν αναφέρουν τίποτε για το περιβαλλοντικό ζήτημα. Και φυσικά ούτε κάνουν: όταν μια φορά ζήτησα από μια φοιτητική παράταξη να εφαρμόσει σύστημα ανακύκλωσης υλικών στην μπουάτ της, με βγάλανε τρελό. Και όταν μιλούσα με μια κοπέλα απ' αυτήν την παράταξη γι' αυτό ακριβώς το θέμα, η απάντησή της ήταν τόσο ηλίθια όσο και αποστομωτική: ας προσέχουν το περιβάλλον αυτοί που το καταστρέφουν περισσότερο, εννοώντας φυσικά, όντας η ίδια "αριστερή" (με πολλά εισαγωγικά), τους κακούς άλλους. Αυτή η απάντηση είναι ένας διπλός ορισμός: α) της βλακείας και β)της κομματοποίησης.
Επέρχονται φοιτητικές εκλογές. Δεν θα ψηφίσω γιατί θα λείπω. Αλλά και αν ήμουν εδώ, το άκυρο θα ήταν δεδομένο. Και ξέρετε γιατί; Γιατί είσαστε ανεδαφικοί, εκτός πραγματικότητας. Είσαστε κόμμα, όχι κίνημα. Και μόνο τα κινήματα είναι προοδευτικά, γιατί τα κινεί η φωνή -το μοναδικό χρέος- της εποχής τους. Τα κόμματα είναι ακριβώς αποκρυσταλλωμένα κινήματα. Γι' αυτό είσαστε μόνο για το θέατρο.
Φυσικά θα μου πεις με ποιο δικαίωμα μιλάς εσύ; Θα σου πω: με το δικαίωμα του ανορθόδοξου, που μπορεί να βλέπει εξωτερικά και χωρίς κανένα συμφέρον το ορθόδοξο.
Θα το διαβάσουν αυτό το κείμενο εκείνοι που πρέπει, αλλά θα γελάσουν. Ή θα με πουν διπλοπρόσωπο. Αλλά η δημοσίευση κειμένων μπορεί να βγει και έξω απ΄το διαδίκτυο.

Η πτυχιακή μου εργασία, η οποία έχει τον φιλόδοξο στόχο να γίνει πανεπιστημιακό βοήθημα (κατά ομολογία του υπεύθυνου καθηγητή), έχει ως θέμα την ηθική και την ενσωμάτωσή της στην περιβαλλοντική διαχείριση ενός οικονομικού οργανισμού, κάτι που αποτελεί ένα από τα πλέον φλέγοντα θέματα αυτή τη στιγμή παγκοσμίως και που αφορά τους πάντες. Αυτή η εργασία είναι και το τελευταίο γεφυράκι που μπορώ να κτίσω για την επικοινωνία μου μαζί σας. Αλλιώς, υπάρχουν χιλιάδες άλλοι τρόποι, που μου ταιριάζουν και καλύτερα και είναι και πιο αποτελεσματικοί.

;;;;

noreply@blogger.com (Haris) — Sun, 08 Mar 2009 00:06:00 +0000

Κοιτάξτε email που μου ήρθε σήμερα (δεν άλλαξα τίποτε). Μα δεν είναι συγκινητικό;

ti ginete re?mpika sto blog sou.ante gia re!!!!!!!!!!

Τέχνη.

noreply@blogger.com (Haris) — Wed, 04 Mar 2009 00:59:00 +0000

"Η τέχνη πρέπει να παρηγορεί τον άνθρωπο και να του μαλακώνει την ψυχή" έλεγε ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής στην Καθημερινή της Κυριακής.
Μα που ξανακούστηκε κάτι τέτοιο; Η Τέχνη είναι το σχολείο του ανθρώπου, είναι το φως στο σκοτάδι του, είναι ο δρόμος μες το χάος του. Δεν είναι τυχαίο ότι μέχρι και τον Μεσαίωνα η τέχνη ήταν σχεδόν αποκλειστικά θρησκευτική.
Μόνο ένας μεταγενέστερος Αχιλλέας μπορεί να διαβάσει την Ιλιάδα για να παρηγορηθεί και να μαλακώσει η ψυχή του. Αλλιώς του γίνεται μαστίγιο και σκοπός: ο Μέγας Αλέξανδρος είχε τα έργα του Ομήρου μαζί του όπου και αν πήγαινε.
Για να σταθείς απέναντι σε ένα πραγματικό έργο τέχνης και να νιώσεις αυτά που λέει ο Σμαραγδής, πρέπει να είσαι και ο ίδιος ένα έργο τέχνης. Αλλιώς νιώθεις λειψός. Και ποιος μες την συνείδηση της έλλειψής του νιώθει την ψυχή του να μαλακώνει ή να παρηγοριέται;
Αλίμονο, η τέχνη είναι το σκληρότερο στρατόπεδο. Και όσοι θητεύουν κοντά της δεν μπορούν παρά να γίνονται σκληρότεροι. Όχι να πηγαίνουν εκεί για παρηγοριά και ξεκούραση!
Το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι αυτός ο σκηνοθέτης, μεταξύ άλλων, έκανε και το Ελ Γκρέκο. Το οποίο είναι εξαιρετικό. Αλλά το ζήτημα έγκειται στο ότι αυτό το έργο δείχνει με το δάκτυλο το χρέος, και όχι τη χαζοχαρούμενη ανεμελιά μιας παρηγορημένης και μαλακωμένης ψυχής. Έτσι, το έργο και τα λόγια του Σμαραγδή γίνονται οι πρωταγωνιστές μιας τραγικής αντίφασης.
Ένας χριστιανός όταν έβλεπε την ψηλόλιγνη κουρελιασμένη εικόνα ενός αγίου, και έχει μέσα του τον σπόρο -το σκουλίκι- της υπέρβασης του εαυτού του, της ταύτισης του με το ιδανικό του, δεν νιώθει παρηγοριά. Νιώθει τα σφυριά του Αγώνα να του σφυρηλατούν την ψυχή του. Και αυτό ισχύει, αναλογικά, για την κάθε εποχή, με τα ξεχωριστά ιδανικά της. Γι' αυτό η τέχνη είναι στρατόπεδο, και όχι ναός.
Αλλά τι καλύτερο παράδειγμα από την δική μας τέχνη: δεν λέει απολύτως τίποτε, εκτός μερικών εξαιρέσεων. Αλλά ποιος το κατάλαβε αυτό και ένιωσε παρηγοριά;

Πραγματικά, όλα αυτά μου φαίνονταν αυτονόητα και με βάζει σε σκέψεις που ένας τόσο διάσημος καλλιτέχνης είπε ακριβώς το αντίθετο. Και μάλιστα δημόσια. Δεν είμαι ηθικολόγος, δεν λέω τι πρέπει να κάνει ο άλλος. Αλλά λέω ότι ο άνθρωπος πρέπει να κάνει κάτι. Όλα αυτά περί ανάπαυσης, μαλθακότητας και παρηγοριάς είναι καλό να λέγονται στα γηροκομεία. Όχι σε μια Ελλάδα που πάσχει ακριβώς από αυτά.

Ταξιδάκι.

noreply@blogger.com (Haris) — Fri, 19 Dec 2008 01:45:00 +0000

Πρόσωπα: Ερωτηματικός (?), μένει Αγγλία.
Θαυμαστικός.
Περιέργεια, η μάνα τους. Δεν παρουσιάζεται.

Ερωτηματικός
Γιατί είμαι έτσι καμπυλωτός; Γιατί κοιτάω κάτω;
Και τι είναι επιτέλους αυτή η κουκκίδα;
Ο Θαυμαστικός μπαίνει κορδωτός.
Είσαι γελοίος!
Ερ.
Who me?
Θα.
Ναι ρε! εσύ.
Ερ.
Και γιατί παρακαλώ το λες αυτό;
Θα.
Ρωτάει κιόλας! Αν δεις το πώς είσαι, θα καταλάβεις.
Ερ.
Έγινες περισσότερο υπερόπτης ή μου φαίνεται;
Θα.
Απλά αναγνωρίζω την αξία μου. Και είμαι περήφανος γι’ αυτό!
Ερ.
Ναι το βλέπω. Αλλά γιατί δεν με αναγνωρίζεις επιτέλους ως δίδυμο αδερφό σου;
Θα.
Μπα!
Ερ.
Ε πώς; Δεν άκουσες ποτέ την μάνα μας, την Περιέργεια, να το λέει;
Θα.
Δεν σε ξέρω. Κάπου σε ξανάδα, αλλά αδερφός μου, δεν είσαι, σίγουρα!
Ερ.
Κι όμως, εγώ γεννήθηκα πρώτος. Η μάνα μας ίσως δεν σου μίλησε για μένα. Όμως γιατί να σου πω ψέματα;
Θα.
Εγώ, φίλε, είμαι το μόνο που υπάρχει. Είμαι η πίστη!
Ερ.
Ε και ‘γω η αμφιβολία. Αφού δεν με λογαριάζεις, θα σου κάνω κακό. Δεν με φοβάσαι;
Θα.
(Γελάει δυνατά). Θα αστειεύεσαι.
Ερ.
Καθόλου. Μάλιστα μπορώ να σου δείξω ότι μπορώ να σε αφανίσω. Είσαι;
Θα.
Εγώ είμαι ισχυρός σαν ατσάλι. Εγώ τυφλώνω!
Ερ.
Και δεν φοβάσαι που μπορεί να σου διώξω τους οπαδούς σου;
Θα.
(ξεκαρδίζεται) Αιώνες με κυνηγάς, αιώνια σου ξεφεύγω και συνεχώς μεταφυτεύομαι αλλού. Είμαι αήττητος!
Ερ.
Θυμήθηκες τώρα, ε; Και πως είσαι τόσο σίγουρος ότι αυτό θα συνεχίζεται για πάντα;
Θα.
Ωραία λοιπόν, ας συνεχίσουμε!

Η παράδοση λέει πως οι 7 σοφοί της αρχαιότητας αφιέρωσαν την ουσία της σοφίας τους στον θεό Απόλλωνα. Έτσι, πάνω στο μαντείο των Δελφών χάραξαν τα «Γνώθι σαυτόν» (γνώρισε τον εαυτό σου/έχε επίγνωση της κατάστασής σου) και «Μηδέν άγαν» (μην υπερβάλλετε). Θα έχω την τύχη να σταθώ στο μέρος όπου ο θεός του μέτρου, της μουσικής και της μαντικής, έγινε δελφίνι (εξού και το δελφικός) προκειμένου να φέρει τους άντρες ενός μινωικού καραβιού που περνούσε από κάτω, για να τους κάνει τους πρώτους ιερείς του μαντείου του.

Ευλογία.

noreply@blogger.com (Haris) — Tue, 09 Dec 2008 20:53:00 +0000

Ξέρετε, οι ειδικοί λένε ότι τα πεύκα αυτοπυρπολούνται. Παρόλο που προκαλούν την ίδια τη καταστροφή τους, ωστόσο έτσι ανανεώνουν και το είδος τους αλλά και το δάσος συνολικά. Έτσι και με μας, αυτά που γίνονται, μπορούμε να τα δούμε με δυο τρόπους. Αν τα κοιτάξουμε συμβατικά, θα δούμε την ανάγκη που εξώθησε και τις δύο πλευρές στα άκρα. Εμείς οι ίδιοι προκαλέσαμε την καταστροφή μας (είτε με την σφαίρα, είτε με τις φωτιές και τις καταστροφές), αλλά απ' την άλλη αυτό τράνταξε συνειδήσεις, και ελπίζω, μας μπόλιασε με περισσότερη θέληση και επίγνωση της πραγματικής κατάστασης της κοινωνίας μας. Του αδιεξόδου στο οποίο βαδίζουμε δηλαδή. Αν το κοιτάξουμε υπερβατικά, δεν μπορούμε παρά να δούμε ότι όλο αυτό είναι η έκφραση μιας βάρβαρης θέλησης για αλλαγή, ένα ισχυρότατο όχι προς την υπάρχουσα κατάσταση. Σίγουρα όλοι μας κρύβουμε μια άρνηση προς την κοινωνία (που παρατραβηγμένη είναι οι κουκουλοφόροι) και μια θέληση για ασφάλεια και ήρεμη ζωή (που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν οι μπάτσοι). Απλά μερικοί γέρνουν περισσότερο στην μια ή στην άλλη κατάσταση. Αυτό είναι όλο, αυτή είναι η αιώνια φύση της κοινωνίας, αυτός είναι ο νόμος της, αυτόν τον τρόπο γνωρίζει για να αλλάζει τον εαυτό της. Εν τέλει όλο αυτό θα επιφέρει την συνολική αλλαγή.

Ευλογία.

noreply@blogger.com (Haris) — Mon, 08 Dec 2008 19:06:00 +0000

Ακόμα που είστε καημένοι. Ο κόσμος αλλάζει μόνο με φωτιές. Πόλεμος, δύναμη, καταστροφή: αυτά τα περιστατικά έχουν όλες τις αρετές μαζεμένες. Ας ελπίσουμε ότι θα συνεχίσουν. Όμως αλήθεια, δεν είναι πανέμορφη η καταστροφή;

Μαθητοδιδάσκαλος.

noreply@blogger.com (Haris) — Thu, 04 Dec 2008 12:38:00 +0000

Εφόσον δεν μπορώ να έχω δασκάλους, οφείλω να γίνω ο διδάσκαλος του εαυτού μου: πρέπει να αποκτήσω γνώση, να την μεταδώσω στον μαθητή μου, ώστε αυτός να καταλάβει, να βρει την ουσία. Είναι σαν να είσαι διατεθειμένος να τρέξεις μαραθώνιο απλά και μόνο για να μελετήσεις την στιγμή του τερματισμού. Γιατί όμως; Δεν ξέρω. Κανείς δεν ρώτησε τους σολομούς γιατί παίρνουν έναν τόσο μακρύ και δύσκολο δρόμο απλά για να αναπαραχθούν και να πεθάνουν.

Συνέχεια.

noreply@blogger.com (Haris) — Sat, 22 Nov 2008 01:35:00 +0000

Εφόσον ο Παναγιώτης δεν σχολίασε την προηγούμενη ανάρτησή μου, συνεχίζω απτόητος με την μουρμούρα μου.
Δεδομένου ότι το Κράτος είναι η υλική υπόσταση της σύγχρονης πολιτικής, βλέπουμε ότι βασικός του σκοπός είναι η συντήρηση και η διαφύλαξη των ήδη υφιστάμενων πραγμάτων, κάτι που φαίνεται διαμέσου του νομοθετικού και προστατευτικού του χαρακτήρα. Το ελληνικό Κράτος έχει σαν κύριο στόχο την προστασία ενός οικείου τρόπου ζωής, των συνηθειών, της ασφάλειας κτλ. Στα δικά μου μάτια, αυτό είναι αποτέλεσμα παρακμής, καθότι παρακμή σημαίνει γεροντίστικες συνήθειες, δηλαδή αδυναμία και ανικανότητα αλλαγής. Υπερ αυτής της άποψης έχουμε την ίδια την ιστορία. Αρκεί κανείς να συγκρίνει το ελληνικό Κράτος με τα «κράτη» της ελληνικής αρχαιότητας: όλοι οι μεγάλοι ηγέτες (στρατιωτικοί και πολιτικοί, όπου αυτοί δεν ταυτίζονται) αναθεωρούσαν νόμους, ανανέωναν τα πράγματα, είχαν περισσότερο σαν ιδανικό το μπόλιασμα της κοινωνικής ζωής παρά την διατήρηση των πραγμάτων. Αλλά η παρακμή του δικού μας Κράτους μπορεί να διακριθεί και από πιο σύγχρονα παραδείγματα, όπως αυτό των σκανδιναβικών χωρών. Εκεί σημαίνει ηγέτης, εδώ αστυνομία. Εκεί το Κράτος ανακυκλώνει ακόμα και τα οργανικά απόβλητα, εδώ παντού υπάρχουν σκουπίδια. Εκεί παρόλο που έχουν πολλές πηγές ενέργειας, εκμεταλλεύονται την αιολική και ηλιακή ενέργεια στο μέγιστο βαθμό. Εδώ βγαίνει η ΔΕΗ και σου λέει εγώ ακριβαίνω το ρεύμα μου παρόλο που παράνομα μολύνω το περιβάλλον και σένα άμα σ’ αρέσει.
Πρέπει να δώσουμε νέα ώθηση στο Κράτος. Να του δέιξουμε ότι δεν το θέλουμε για τον σημερινό του ρόλο. Το πρώτο βήμα γι’ αυτό είναι να του μειώσουμε τις δικαιολογίες του, να μειώσουμε δηλαδή το έγκλημα. Έτσι θα το αναγκάσουμε να σταματήσει να συμπεριφέρεται σαν μπάτσος. Τότε η δημιουργικότητα, οι νέες ιδέες, η λειτουργικότητα, ο σεβασμός προς την κοινωνία, θα ανθίσουν. Γιατί στις φυλακές τέτοιες αξίες είναι αδιανόητες.

είναι αδύνατο να παράγω τίτλους.

noreply@blogger.com (Haris) — Wed, 19 Nov 2008 00:43:00 +0000

Το πρώτο πράγμα που προσέχουμε σε μια γυναίκα είναι η φιγούρα της: ελκυστική γυναίκα είναι αυτή που ξέρει να ντύνεται, που ξέρει πως να περπατά, που έχει ωραία μαλλιά. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα και άχρηστα για κείνες με ψυχολογία πόρνης ή μοντέλου, δηλαδή εκείνες που σκοπός τους είναι το κέρδος μέσω του πόθου που δημιουργούν. (Επειδή η λέξη πόρνη δεν εννοείται κυριολεκτικά εδώ αλλά μεταφορικά, διατηρόντας ωστόσο το βασικό της νόημα, έτσι και το κέρδος δεν σημαίνει αποκλειστικά το χρηματικό.)

Το Κράτος τρέφεται από το έγκλημα, και το έγκλημα από το Κράτος. Κανείς ποτέ δεν δάγκωσε το χέρι που τον ταΐζει. Πάντα θα συλλαμβάνονται τα βαποράκια αντί οι μεγαλοέμποροι ναρκωτικών, όχι (μόνο) γιατί υπάρχουν ατομικά συμφέροντα από τους ιθύνοντες της πολιτικής ζωής (πχ με φακελάκια από τους έμπορους στους πολιτικούς για να τους συγκαλύπτουν), αλλά γιατί πρέπει να υπάρχει το έγκλημα καθαυτό: πως αλλιώς θα δικαιολογηθεί η ύπαρξη τόσης αστυνομίας; Και κατ΄επέκταση, το ίδιο ισχύει με όλα τα παραπλήσια επαγγέλματα: εφοριακοί, τελωνιακοί, δικαστές, φύλακες, ακόμα και οι κλειδαράδες (ποια η χρησιμότητά τους αν δεν υπάρχει έγκλημα;). Επειδή ακριβώς το Κράτος (όπως και οι τράπεζες) επιβιώνει οικονομικά χάρην στον φαύλο κύκλο φόρος-μισθός (συνεχής διακίνηση χρημάτων). Όμως και τα δύο για να υπάρχουν, πρέπει να δικαιολογηθούν: έτσι οι φόροι απαιτούνται για να διατηρήσουν την αστυνομία και τα άλλα παραπλήσια επαγγέλματα, και η αστυνομία από την ύπαρξη του εγκλήματος. (Το ποσοστό του προϋπολογισμού της Ελλάδας που πάει για την αστυνομία, τον στρατό, τους εφοριακούς κτλ, είναι κατεξοχήν το μεγαλύτερο).
Για να υπάρξει Κράτος Πρόνοιας, πρέπει να καταργηθεί το έγκλημα, ακόμα και το πιο μικρό: ακόμα και τα 20 λεπτά που σε κλέβει ο ταξιτζής, απ’ αυτήν την άποψη, θεωρείται έγκλημα και δικαιολογεί τα πάντα. Μόνο έτσι θα αλλάξει πορεία το Κράτος, και από επιβαλλόμενο και εξουσιαστικό, γίνει στήριγμα για τους ανθρώπους (όπως του αρμόζει: για τον άνθρωπο). Όσο σπαταλά τη δύναμη και τις δυνατότητές του στο έγκλημα, θα δίνει στην Παιδεία (ή στην Υγεία) μόνο το 3% του προϋπολογισμού.
Ανάληψη ευθύνης, εξάλειψη εγκλήματος, αλλαγή πορείας του Κράτους (=ουτοπία).

Παρόλα αυτά, πολλά τρεχάματα στην σχολή -βάλθηκα να την τελειώσω επιτέλους. Έμεινα και χωρίς υπολογιστή και έτσι γράφω και μπαίνω όποτε μπορέσω. Άλλαξα και χρώμα –πολύ μαυρίλα το άλλο.

Φυλακή.

noreply@blogger.com (Haris) — Sat, 06 Sep 2008 01:39:00 +0000

Τα ξέρω όλα αυτά
τα 'χω ξαναζήσει
(σε αυτή τη ζωή
ή μήπως σε καμιά παράλληλη;)
οι λέξεις σου
να χάνονται στο άπειρο
και τα λόγια τους
λόγια του αέρα
να αποδεικνύουν έτσι την προέλευση των ιδίων
με τον εγωισμό τους περιτύλιγμα
και τον μολυσμένο τους αέρα περιεχόμενο
ολοένα να ρίχνουν άγριες μαχαιριές
και συ να ξεραίνεις
τον λαιμό και την καρδιά
την ευαισθησία και την αγάπη σου
για ένα τίποτα
που θέλει να παραμείνει τίποτα.

Κάθε μου γνωστός
κι ένα κάγκελο της μοναξιάς μου.
Κάθε μου αγάπη
κι ένα αγκάθι.

Κάθε νύχτα όλο και πιο μόνος.

Συναυλία της Καραΐνδρου.

noreply@blogger.com (Haris) — Mon, 01 Sep 2008 19:56:00 +0000

Στην προηγούμενη ανάρτηση, αν σκεφτείς τον στίχο του Σεφέρη, “για ένα πουκάμισο αδειανό/ για μιαν Ελένη”, και γνωρίζεις τι εννοούσε ο Ποιητής με αυτόν τον στίχο, ίσως να βγει κάποιο νόημα. Διαφορετικά ούτε 'γω δεν βγαίνω από μέσα.

Το καλοκαίρι τυπικά τελείωσε σήμερα, εμείς έχουμε εξεταστική, κάνει πολύ ζέστη και στις 12 και 13 του μήνα έχει συναυλία η Καραΐνδρου. Στην διαφημιστική αφίσα γράφει “πρώτη παγκόσμια παρουσίαση του καινούριου της δίσκου” και καταλαβαίνεις πόσο μεγάλη συνθέτρια είναι. Το πρόβλημα είναι ότι για την συναυλία εγώ σήμερα το έμαθα και αυτό τυχαία καθώς το μάτι μου έπεσε στην αφίσα της, που ήταν καλά κρυμμένη στην βιτρίνα κάποιου καταστήματος (την συναυλία της Μαντόνας αντίθετα, την γνώριζα από τον Μάϊο σχεδόν, παρόλο που ούτε ενδιαφέρθηκα να μάθω). Κάπως έτσι είναι γενικά τα πράματα στην Ελλάδα. Κάπου ενδόμυχα γνωρίζουμε πως έχουμε μερικούς από τους σπουδαιότερους ανθρώπους στο θέμα της μουσικής, και σχεδόν είμαστε περήφανοι γι αυτούς, όμως δεν πάμε να τους δούμε (γι αυτό δεν διαφημίζονται -άδικος κόπος και σπατάλη χρημάτων θα είναι η διαφήμισή τους).
Για όσους δεν γνωρίζουν, η Καραΐνδρου έγραψε την μουσική για “το 10” που παίχτηκε στην τηλεόραση και που είναι βιβλίο του Καραγάτση, και είναι αυτή που γράφει την μουσική για τις ταινίες του Θέο(δωρου) Αγγελόπουλου.

Καλώς ξαναβρεθήκαμε.

Και πάλι με βλακείες, και πάλι, και πάλι.

noreply@blogger.com (Haris) — Sat, 30 Aug 2008 23:55:00 +0000

Αδειανά πουκάμισα είναι αυτά
που ποτέ δεν φορεθήκαν.
Εγώ όμως αγαπώ τα πουκάμισα
τα λευκά, τα γαλάζια, τα λινά
παρόλο που και 'γω και κείνα γνωρίζουμε
πως πριν τα φορέσω
και μόλις τα βαρεθώ
θα ξαναβγούν στην ανεργία
όπως και πριν
θα ξαναγίνουν αδειανά
όπως και πριν.
Όμως τι αξία έχει ένας άνθρωπος γυμνός;
Τι αξία έχουν τα διπλωμένα πουκάμισα;
Είτε για προστασία από το κρύο
είτε από αγάπη για το ρούχο
όπως και να 'χει
είναι ντροπή να σαι γυμνός.

(Γιατί ο Οδυσσέας έφυγε από την Καλυψώ;)

Εμείς εδώ έχουμε πάντα καλοκαίρι.

Μάντεψε.

noreply@blogger.com (Haris) — Fri, 04 Jul 2008 16:34:00 +0000

Μυτιλήνη σου 'ρχόμαστε
στον ήλιο να λιαζόμαστε
τις ομορφιές σου να δούμε
και καμιά μπύρα να πιούμε.

Άραγε υμνείς και συ τον Ήλιο
σαν όλα τα νησιά
με κάτασπρα σπίτια
και χαρούμενη καρδιά;

Έχεις απλωμένη την ψυχή σου
με κεχριμπαρένιους σβόλους
και καλείς τον Ήλιο
να μας φιλήσει όλους;

Έχεις απλωμένα κορμιά
γυναικεία και αντρικά
να χαίρονται την αγκαλιά σου
και που είναι κοντά σου;

Πάλι άτιτλο;

noreply@blogger.com (Haris) — Thu, 03 Jul 2008 19:59:00 +0000

Σήμερα είδα το πιο τρελό φανελάκι. Το φορούσε ένα γομάρι με ξυρισμένο κεφάλι -φασιστόφατσα. Στο πάνω μισό έγραφε Ολυμπιακοί Αγώνες με μεγάλα γράμματα και δίπλα τις αρχαίες χρονολογίες που έγιναν. Στο κάτω μέρος είχε ένα αντιαισθητικό σπαρτιάτικο κράνος και δίπλα την ρήση Μολών Λαβέ. Το πραγματικό πρόβλημα αυτών των ανθρώπων δεν είναι ότι απλά είναι ηλίθιοι, αλλά ότι το φωνάζουν κιόλας. Έχουν αυτοσυνειδησία τα άτομα, τι να λέμε τώρα; Θα ήθελα να γνωρίσω αυτό το υπέρλαμπρο μυαλό που κατάφερε να συνδυάσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες (τους αρχαίους, όχι τους σύγχρονους. Στους σημερινούς ταιριάζει μια χαρά) με το πλέον πολεμοχαρές σύνθημα.

Το επιβεβαίωσα: οι καθηγητές της σχολής μου όντος ΔΕΝ διορθώνουν τα γραπτά. Πρέπει να παίζουν κάποιο καινούριο είδος ΠΡΟΠΟ. Και το λέω αυτό επειδή πέρασα ένα μάθημα και όχι επειδή το έμεινα.

Η τελευταία λέξη στον κόσμο των θεωριών συνωμοσίας: κάποιοι κλέβουν τα λεφτά της Ελλάδας, ώστε να πέφτουν οι μισθοί, να μην μπορούν οι νέοι να αγοράσουν σπίτι και να κάνουν παιδιά, και έτσι, μέσω της υπογεννητικότητας, να καταστραφεί η Ελλάδα, που ως γνωστό, όλοι την μισούν επειδή είναι η καλύτερη χώρα στον κόσμο και όλοι μας ζηλεύουν. Δοκίμασαν διάφορους τρόπους αυτοί οι μισέλληνες, αλλά κατέληξαν σε αυτόν που είναι και ο πιο σίγουρος.

Να θυμάστε πάντα τους χαρακτηρισμούς που δίνετε σε μια γυναίκα. Δύναται να γίνουν τα ερωτικά τους κουμπιά.

Μια κωλόγρια σήμερα στο λεωφορείο έβαλε τις φωνές σε δύο κοριτσάκια επειδή έπαιζαν και έκαναν φασαρία. Και μετά από λίγο όταν περάσαμε από μια εκκλησία έβαλε το σταυρό της. Πρέπει να έχει καιρό να δει 23άχρονο θυμωμένο. Με κοίταζε σαν ηλίθια.

Σε αυτή την χώρα απαγορεύεται να είσαι άθεος ή άθρησκος. Όσοι δικαιούνται φοιτητικό εισιτήριο οφείλουν να σηκώνονται αν κάποιος παπάς στέκεται επειδή δεν έχει άδειες θέσεις. Και αυτό ισχύει ακόμα και αν είναι νέος. Δηλαδή σηκώνεσαι για να κάτσει το σχήμα (που είναι άσχημο κιόλας). Και όταν λέω απαγορεύεται είναι κυριολεκτικά: αν μπει ελεγκτής πέφτει καμπάνα. Και να σου ' ρχεται ο Χαριτόπουλος και να λέει ότι εμείς ορμάμε στην θρησκεία. Φυσικά και το κάνουμε, αλλά μπροστά σε αυτό που κάνουν εκείνοι είναι ψιλοπράματα.

Και αυτό άτιτλο.

noreply@blogger.com (Haris) — Fri, 27 Jun 2008 14:42:00 +0000

“Υπάρχει θεός;” ήταν το θέμα μιας ανοικτής συζήτησης με καλεσμένους όλους τους φιλόσοφους της ιστορίας. Ο πρώτος ομιλητής βγήκε στο βάθρο και άρχισε να αραδιάζει σκέψεις και μαθηματικές πράξεις προκειμένου να περάσει την άποψή του. Όταν τελείωσε, ένας αξύριστος γέρος που καθόταν πίσω-πίσω στην αίθουσα σήκωσε το χέρι του. Τόση ώρα άκουγε με το δάκτυλο στο μάγουλο και χαμογελούσε ειρωνικά.
“Πες μας Παρμενίδη” του είπε ο ομιλητής.
“Ήρθαμε εδώ”, άρχισε ο Παρμενίδης, “για να συζητήσουμε αυτό το πολύ σοβαρό θέμα. Όμως θαρρώ πως συμπεριφερόμαστε σαν παιδάκια. Γιατί πως γίνεται να ρωτάμε αν ο θεός ή οι θεοί υπάρχουν; Μήπως ακόμη και ο τίτλος της συζήτησης δεν είναι παιδιάστικος;”
“Τι εννοείς;” ρώτησε όλο περιέργεια ο ομιλητής.
“Από τη στιγμή που μιλάμε για κάτι, πάει να πει πως το γνωρίζουμε, το κατανοούμε, το αντιλαμβανόμαστε, άρα υπάρχει. Επομένως δεν μπορούμε να ρωτάμε αν υπάρχει αυτό που δεχόμαστε εκ των προτέρων ότι υπάρχει. Από αυτό βγαίνει ότι ο τίτλος της συζήτησης είναι πέρα για πέρα λανθασμένος. Αν όμως αυτό για το οποίο ρωτάμε δεν το γνωρίζουμε, δεν μπορούμε να το συλλάβουμε με την σκέψη μας, και άρα δεν υπάρχει, τότε η συζήτηση καταντά παιδιάστικη.” Σαν είπε αυτά τα λόγια ο Παρμενίδης κάθισε. Έκτοτε, δεν ξανατέθηκε θέμα αν κάτι υπάρχει ή όχι. (Υπάρχει κανείς σε αυτόν τον κόσμο που μπορεί να κατανοήσει τον θεό; Όχι. Θα μου πεις μα αυτό ακριβώς είναι η μαγεία. Θα σου πω πως αυτό είναι παραλογισμός -παρά τον λόγο- με την καντιανή έννοια.)

Δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο το πλαίσιο με το οποίο περιέβαλα την σκέψη του Παρμενίδη είναι σωστή ή έστω όμορφη, όμως νομίζω πως πέρασα ικανοποιητικά τον άκρατο ορθολογισμό του.

Άσχετο: γυναίκα είναι η επινίκια κραυγή της ομορφιάς επί της αλήθειας. Ευτυχώς.

Άτιτλο.

noreply@blogger.com (Haris) — Sun, 22 Jun 2008 12:24:00 +0000

“Δεν με νοιάζει η εξωτερική εμφάνιση. Εγώ κοιτάζω μόνο τον εσωτερικό κόσμο του άλλου.”

Αυτή η φράση, την οποία έχω ακούσει χιλιάδες φορές μέχρι σήμερα, μόνο κάτω από μια χριστιανική νοοτροπία μπορεί να ειπωθεί. Απορρέει φυσικά από το διαχωρισμό της πραγματικότητας σε πνεύμα και ύλη -πάντα θα προτιμάται το πνεύμα, η μη-πραγματικότητα. Πρέπει να είσαι Έλληνας για να μπορείς να την περιφρονήσεις. Γιατί ο Έλληνας γνωρίζει πως δεν υπάρχει ομορφιά παρά μόνο στην αρμονία. Η ομορφιά και η σπουδαιότητα των αγαλμάτων της Αρχαϊκής και Κλασσικής περιόδου, πηγάζει ακριβώς από το ότι εναρμονίζουν τον εσωτερική με την εξωτερική ομορφιά. Μια απλή παρατήρηση κάποιου Δισκοβόλου ή ενός Κούρου αυτών των εποχών το μαρτυρά: γυμνασμένο και καλλίγραμμο κορμί χωρίς υπερβολές, που συνδυάζεται με την εσωτερική πειθαρχημένη, φιλόδοξη και προσηλωμένη στο στόχο της, θέληση. Νους υγιής εν σώματι υγιεί, έλεγαν.
Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ του χριστιανισμού και του ελληνισμού. Ο πρώτος είναι ουτοπικός και αρνείται την πραγματικότητα (όπως όλες οι ουτοπίες άλλωστε), ενώ ο δεύτερος, λόγω έλλειψης κάποιας υπερβατικής πεποίθησης, λάτρης του εδώ και τώρα, θέλει να το τελειοποίησει. Δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ δύο ανθρωπίνων πρακτικών και δεν υπάρχει πιο διεστραμμένο πράγμα από τον “ελληνοχριστιανικό πολιτισμό”.

Άσε που όποτε μου λένε αυτή την φράση δεν παραξενεύομαι καθόλου. Συνήθως την λένε οι άσχημοι. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η φράση θεωρείται σωστή και υγιής. Η δικτατορία των αδυνάτων.

Άτιτλο.

noreply@blogger.com (Haris) — Sat, 07 Jun 2008 11:50:00 +0000

Η θεωρία του σκεπτικισμού, και ιδιαίτερα ο σημερινός τρόπος που την εκλαμβάνουμε, λέει ότι δεν μπορείς να (απο)δείξεις την διαφορά μεταξύ της Καραΐνδρου και του Βας-Βας. Όμως έτσι εκμηδενίζονται τα πάντα (προς μεγάλη ευχαρίστηση των άχρηστων). Ναι, όλα είναι σχετικά (δηλαδή όλα είναι ένα), αλλά δεν είναι όλα ίσα και όμοια.